GK ʕ⁠·⁠ᴥ⁠·⁠ʔ

มีเรื่องนึงที่ตัวเราเองเกิดความสงสัยและอยากตั้งคำถามถึงเหล่า “ศิลปิน” หรือคนทำงานศิลปะ หรือคนในแวดวง ที่หลายคนค่อนข้างจะเปิดตัวว่าสนับสนุนการให้โลกมีความสงบ สันติสุข โดยใช้ผลจากสงคราม ความรุนแรง ความขัดแย้งเป็นวัตถุดิบในการทำงาน สื่อสารออกไปด้วยมีเดียมที่เรียกว่าผลงานศิลปะ แต่พอในชีวิตจริง เอาแบบที่ใกล้ตัว เช่น เวลาที่มีสงครามระหว่างประเทศอย่างไทยกับกัมพูชา โดยเฉพาะในกรณีที่เรามีผู้นำอย่างแพทองธารที่พูดชัดเจนว่าไม่ต้องการทำสงคราม เพราะมันจะสร้างความเสียหายให้ชีวิตประชาชน ทำไมเธอถึงไม่ได้รับการสนับสนุนจากศิลปินเหล่านั้นที่พยายามแสวงหาโลกอันสันติสุข คือไม่ต้องสนับสนุนชีทุกเรื่อง แต่อย่างน้อยน่าจะต้องกล้ายืนในหลักการเดียวกันที่เชื่อถือเหมือนกัน ไม่ใช่ไร้หลัก ย้อนแย้งแบบที่เป็น (คือตอนนั้นมันเงียบจริงๆ ในแวดวงวิชาการที่สนับสนุนความสงบสันติสุข ต่อต้านความรุนแรงจากชาตินิยม ก็มีน้อยคนมากที่ออกมาแสดงจุดยืนที่ตรงกับสิ่งที่ตัวเองพีเซ้น) กลับมาที่เราในฐานะคนที่ชอบไปดูงาน แต่ช่วงหลังมาเราค่อนข้างดูงานของศิลปินไทยแบบไร้ความรู้สึกร่วมในแง่ประเด็น เพราะเรารู้สึกว่า ศิลปินหลายคนมีความย้อนแย้งในวิธีคิดที่พยายามสื่อสารกับคนอื่นว่าตัวเองเป็น กับสิ่งที่เป็นจริงๆ ซึ่งแน่นอนว่ามันอาจจะเป็นความผิดหวังจากการคาดหวังในตัวศิลปินหรือแวดวงศิลปะมากเกินไปของตัวเราเองก็ได้