tahere

بپوش کفشاتو،زمین پره تیکه های قلبمه.

گویند: بکوش تا بیابی می‌کوشم و بخت یاورم نیست!

باد شاخه‌ها را تکان می‌داد، شاخه‌ها برگ‌ها را و برگ‌ها دل من را...

میبینی چه شب ساکتی است انگار هیچکسی در دنیا نیست یا شاید من در دنیای هیچکس نیستم!

شیشه‌ی صبر مرا سنگ غمت زود شکست...

هایده_ آرزوی فردا

چطور تمرکز کنیم؟(خیلی نمره)

ای کویر سینه‌ی من بوته‌های آتشت کو در شب سرد جدایی شعله‌های سرکشت کو!

به خودم قول داده بودم اولین بارون پائیزی که بیاد میرم قدم میزنم، در حالی که خسته و کوفته با یه لباس نازک داشتم برمیگشتم بارون گرفت و موش آب کشیده شدم و سرما خوردم🫠

تو که از جنس نماندن بودی پس چرا سنگ زدی برکه آرام مرا...؟

در باغمان، چهارده متر چاه کندیم، آب نبود، به متر پانزدهم که رسیدیم؛ باران گرفت..

من این مدت فهمیدم که نیاز نیست همه زبونارو بلد باشی، بعضی غما ترجمه نمیخوان.

آخرین بار که من از ته دل خندیدم علتش پول نبود انعکاس جوک هر روز نبود علتش، چهره‌ی ژولیده‌ی یک دلقک، یا زمین خوردن یک کور نبود... من به من خندیدم! که چو یک دلقک گیج نقش یک خنده به صورت دارم، اما دلم می‌گرید....

حالا که آمد دیگری، من میروم،خداحافظ!

یک روز، بلکه پنجاه سال دیگر موهای نوه‌ات را نوازش می‌کنی در ایوان پائیز و به شعرهای شاعری می‌اندیشی که در جوانی‌ات عاشق تو بود.

مردای بی پول و زنای زشت میدونن حقیقتو درباره عشق زبان دروغگوئه حرفای چشمو گوش بده!

من دلم میخواد یه جا مثل خونه اون پسره تو پونیو زندگی کنم.