อืม retweeted
The best มาก ตรงตึกแดง หลัง โรงแรม tomorrow hotel คือยี่ห้อเดียวกะที่ขายในหนามบินแหละ แต่ถูกกว่า นี่เหมากลับมากัน ไม่ต่ำ กว่า 10 กล่องอ่ะ เอาไป ฝากใคร มีแต่คน บอกอร่อย อยากกินอีก
เห็นพ่อแม่ตัวเอง อายุ 70 ก็ไม่อยากไปเที่ยวไหนเท่าไรแล้ว ชวนยังไงก็ไม่ไป ทั้งด้วยข้อจำกัดร่างกาย ไปจนถึงความอยากเห็นอยากมีมันลดลงไปเรื่อยๆ
นี่เลยคิดว่าช่วงอายุ 40s ตอนนี้นี่แหละ เริ่ดสุดสำหรับการเที่ยว มีเงิน มีแรง มีเวลา คือมีครบสามอย่าง the three miracles ที่จะทำให้เที่ยวสนุกสุด ควรจะ splurge ให้เต็มที่ช่วงนี้แหละ
อืม retweeted
เริ่มที่หนังหัวต้องสะอาด สระหนังหัว(ย้ำหนังหัวไม่ใช่ผม)ด้วยน้ำเปล่าก่อน เอาความมันออกสัก2นาที แล้วลงแชมพูสระ2รอบ(แชมพูให้ถูจนเป็นฟองค่อยลงผม) แล้วนวดผม เมิงมันเริ่ดเลยละกุไปอยู่ไหนมาตลอด30ปี นี่ลองออกกำลังกายไม่สระผมไปสระอีกวัน หัวยังไม่เหม็น เรื่องจริงนี่มั่นใจมากเลยตอนนี้
กินโปรตีนไม่ถึง นอนไปพอ ไม่ค่อยเจอแดดเช้า ทำงานแต่ในห้องแอร์ ก่อนนอนลืมกินแม็กนีเซียม ขับถ่ายไม่ดี ลืมออกกำลังกาย
**จริงๆพวกเราแค่ขาดวิตามินน่ะ5555555 เราไม่ได้เศร้าเพราะมีเรื่องให้เศร้า ดังนั้น ตามให้ทันความคิดตัวเอง สังเกตุความสมดุลของร่างกาย👻
อืม retweeted
perk นึงในการอยู่ประเทศเอเชียคือการกินนอกบ้านมันถูกจนครัวเรือนเล็ก 1-2 คนแทบไม่มีความจำเป็นต้องทำอาหารกินเอง I'd rather enjoy that 😂
อืม retweeted
เคยสงสัยไหมว่าทำไมเดี๋ยวนี้ศิลปินระดับโลกกับวง K-Pop แห่ไปจัดคอนเสิร์ตที่ 'เกาสง' (Kaohsiung) มากกว่าเมืองหลวงอย่าง 'ไทเป' (Taipei)?
จริงๆ ไม่ใช่แค่เรื่องคิวสนามว่าง แต่เพราะเกาสงวางเกมปั้นเมืองให้เป็น Concert Hub ของไต้หวันได้แบบอยู่หมัด จาก 5 เหตุผลนี้:
1️⃣ รัฐบาลท้องถิ่นดัน 'Concert Economy' แบบสุดตัว
เกาสงดึงดูดผู้จัดงานแบบใจป้ำมาก ที่ผ่านมาถึงขั้น 'ฟรีค่าเช่าสนามกีฬาแห่งชาติเกาสง' เพื่อแลกกับเงินสะพัดเข้าโรงแรมและร้านอาหารในเมือง (แม้ช่วงกลางปี 69 จะเริ่มปรับมาเก็บค่าเช่าพื้นฐาน 1.2 ล้านดอลลาร์ไต้หวัน บวกส่วนแบ่ง 5% แต่ต้นทุนรวมก็ยังคุ้มอยู่ดี) แถมมีทีมรัฐคอยช่วยเคลียร์ใบอนุญาตและการจราจรให้จบในที่เดียว ผู้จัดทำงานง่ายขึ้นเยอะ
2️⃣ สนามใหญ่กว่า แถมจัดเต็มเอฟเฟกต์ได้ไม่อั้น
- Kaohsiung National Stadium จุคนดูได้ตั้ง 50,000–55,000 คนต่อคืน เยอะกว่า Taipei Dome ที่จุคอนเสิร์ตได้ราว 38,000–40,000 คน
- สนามที่เกาสงเป็นแบบกึ่งเปิด (Semi-open) ศิลปินเลยจุดพลุ ยิงเลเซอร์แรงๆ หรือบินโดรนได้เต็มรูปแบบ ต่างจาก Taipei Dome ที่เป็นอินดอร์ปิดซึ่งคุมเข้มเรื่องพลุและไฟมาก
3️⃣ ไทเปมีกฎเหล็ก 'ห้ามกระโดด'
Taipei Arena ตั้งอยู่บนชั้นดินอ่อนติดย่านที่พักอาศัย เวลาคนดูพร้อมใจกันกระโดด ตึกข้างๆ จะสั่นเหมือนแผ่นดินไหว จนต้องออกกฎห้ามกระโดด ส่วนสนามใหม่อย่าง Taipei Dome ก็เจอชาวบ้านย่านซิ่นอี้ร้องเรียนเรื่องแรงสั่นสะเทือนเหมือนกัน (อย่างเคสคอนเสิร์ต ONE OK ROCK เมื่อเดือน เม.ย. 69) ศิลปินสายร็อกหรือสายเต้นมันส์ๆ เลยหนีมาเกาสงที่ปลดปล่อยได้เต็มที่กว่า
4️⃣ ทั้งเมืองพร้อมต้อนรับคนดูคอนเสิร์ต
เวนูหลักของเกาสงทั้งสเตเดียม (55,000 คน) และอารีน่าติดแอร์ (15,000 คน) ติดรถไฟฟ้า MRT สายสีแดง เดินทางง่ายมาก แถมทั้งเมืองยังร่วมมือกันเอาใจแฟนคลับ เช่น เอาบัตรคอนเสิร์ตไปแลกคูปองส่วนลดตลาดกลางคืนได้ หรือโรงแรมขยายเวลาเช็กเอาต์ให้
5️⃣ อากาศเป็นใจกว่าเยอะ
ไทเปอยู่ทางเหนือ ฝนตกชุกเกือบทั้งปี ส่วนเกาสงอยู่ทางใต้ อากาศอุ่น ฟ้าโปร่ง ฝนตกน้อย ความเสี่ยงเรื่องพายุฝนสำหรับคอนเสิร์ตสเตเดียมกลางแจ้งเลยต่ำกว่ามาก
เห็นภาพชัดเลยว่าพอเมืองวางแผนดึง 'เศรษฐกิจคอนเสิร์ต' อย่างจริงจัง ก็สามารถปั้นตัวเองขึ้นมาดึงอีเวนต์ระดับโลกแซงหน้าเมืองหลวงได้จริงๆ
เห็นด้วยมากๆ นี่ว่าพอทำที่ใดที่นึงนานๆ วัฒนธรรมองค์กรกะวิธีทำงานจะหล่อหลอมตัวตนละ นี่เคยออกเพราะ direction กับวิธีทำงานสวนทางกันแบบคนละโลกเหมือนกัน นี่ก็ไม่ได้มองว่าคนอยุ่คนทนผิดนะ เพราะถ้ารันกันมาได้ยาวๆ เขาก็อยู่ได้ด้วยวัฒนธรรมแบบนั้นอะ แค่หาที่ที่ฟิตกะตัวเองให้เจอพอ
1. เพราะ"คนเก่ง" อาจจะมี direction ที่สวนทางกับ org strategies หรือ vision... อันนี้คลาสสิคมากที่คนเก่งหลายคนมักจะมากับ ego ที่คิดว่าวิธีการทำงานของตัวเองถูก แต่มันไม่ match กับทีมอื่น หรือยึดถือในความคิดของตัวเองมากกว่า direction ขององค์กร
2. บางวัฒนธรรมขององค์กร อาจจะโดนมองว่าเป็นข้อเสีย แต่จริงๆแล้วนั่นคือ character หรือกระทั่ง competitive advantages ของพวกเค้า เช่นพวก FMCG ในตลาด บางบ.คือระบบดี process แน่น ทำงานเป๊ะ แต่ขาดความคิดสร้างสรรค์ (A) ขณะที่คู่แข่ง (B) ในตลาดคือ เน้น creative เน้นผลลัพธ์ แต่ process ช่างมัน เค้า react ต่อตลาดได้ดีกว่าองค์กรแบบ A
ถ้าคนที่เก่ง process ไปทำงานกับ B ก็จะรู้สึกว่าองค์กรไรวะ ทำไรไม่มีความ organised เลย (เจอบ่อยมากๆ ที่ไม่ฟิตเพราะแบบนี้) แล้วจะบอกว่า ทำไมวิธีการทำงานหรือวัฒนธรรมองค์กรมันห่วย ทำไมสอนให้คนไม่มีระเบียบ ฯลฯ ทั้งๆที่จริงๆแล้วความสำเร็จขององค์กรแบบ B มันมาจาก core values ตรงนี้
3. สุดท้าย เพราะ"คนเก่ง"ที่ไม่ฟิตกับทีม เป็น IC ที่เก่ง (แต่ทำงานกับคนอื่นไม่ได้) สามารถสร้าง toxic environment ต่อคนส่วนรวมได้พอๆกับคนที่ไม่เก่ง









































































