Tenisistki, które zagrały w finale wielkoszlemowym w 2026 roku: - Elena Rybakina x2 - Aryna Sabalenka x2 - Mirra Andreeva - Linda Noskova - Karolina Muchova - Maja Chwalińska Bez względu na to, jak potoczy się dla Mai końcówka tego sezonu i bez względu na to, co przyniosą kolejne - możemy być dożywotnio wdzięczni i dumni, że w tym cięższym dla Igi Świątek sezonie doświadczyliśmy finału wielkoszlemowego z udziałem innej polskiej tenisistki. Te trzy tygodnie na przełomie maja i czerwca były czymś absolutnie wyjątkowym. W pewnym momencie trzeba było się kilka razy uszczypnąć, żeby uświadomić sobie, że to nie jest sen. To naprawdę się wydarzyło. Tegoroczny turniej w Paryżu przyniósł nam historię, którą warto pielęgnować. I warto sobie czasem do tego wrócić - szczególnie wtedy, gdy kolejne większe turnieje nie ułożyły się po myśli Polaków. Fakty są takie, że często nasi reprezentanci w tej dyscyplinie sportu robią o wiele więcej niż moglibyśmy od nich oczekiwać. Przeczytałem na przestrzeni ostatnich miesięcy wiele komentarzy, że ten rok jest słaby dla polskiego tenisa. Podczas US Open padło sporo stwierdzeń, że znowu zostaliśmy „zweryfikowani”. Życzyłbym sobie, ale też każdemu, kto darzy tenis podobnymi uczuciami, aby każdy sezon przynosił tyle, czego ten dostarczył już do tej pory. Wygraliśmy United Cup, Maja Chwalińska zagrała w finale wielkoszlemowym, Jan Zieliński był o krok od finału debla w Australian Open, Iga dołożyła kolejny tytuł WTA 1000 w miejscu, w którym jeszcze nigdy wcześniej nie wygrała. W kontekście Magdaleny Fręch nie skupiałbym się na ujemnym bilansie i na tym, że znowu miała okres, w którym nie mogła wygrać meczu. Cały czas to nie wpłynęło na jej ranking na tyle, żeby największe imprezy na świecie musiała oglądać sprzed telewizora. Ona za to dała nam świetny tydzień w Meridzie, gdzie otarła się o drugi w karierze tytuł rangi WTA 500. W kontekście Magdy Linette może to zabrzmieć kontrowersyjnie, ale nie potrafię oczekiwać już zbyt wiele. Ja się po prostu cieszę, że w wieku 34 lat ona nadal jest częścią tych wielkich imprez i możemy się emocjonować jej meczami. Nawet gdy czasem serce boli po takich meczach jak z Jones, to fajnie, że możemy tego doświadczać. W kontekście Huberta Hurkacza zawsze przeżywamy sinusoidę emocjonalną, bo nigdy nie możemy być pewni, jaki Hubert nam się wylosuje, ale to cały czas Polak, który wychodzi na rywala z TOP 10 i wszyscy liczymy, że to będzie jego dzień. Liczymy na to, bo sam dał nam do tego podstawy przez wiele ostatnich lat. W kontekście Kamila Majchrzaka pojawiło się też kilka nieciekawych opinii po kilku słabszych meczach, gdzie jeszcze w czerwcu każdy zachwycał się tym, jak podnosił do góry trofeum w s-Hertogenbosch po pokonaniu trzech gości z TOP 10 w jednym tygodniu. W kontekście Katarzyny Kawy boli kolejny rok bez udanych eliminacji wielkoszlemowych, ale to nie zmienia faktu, że ma już na swoim koncie dwa wygrane turnieje rangi WTA 125. To nasze zaplecze również wcale nie wygląda tak źle. No dobrze, u kobiet możemy być większymi optymistami, ale takie występy jak debiut Martyny w Nowym Jorku naprawdę budują i są „jakieś”. Powrót Maksa na korty wielkoszlemowe też nie został zbudowany jednym turniejem, tylko musiał włożyć w to wiele miesięcy ciężkiej pracy i nieraz zaakceptować, że ten proces pewnie trwał trochę dłużej niż wstępnie zakładał. Dlatego potem potrafi towarzyszyć nam poczucie niedosytu, że ktoś na przykład pożegnał się z turniejem wielkoszlemowym po pierwszym meczu. Kiedyś za każdą Polkę i każdego Polaka na tym poziomie dalibyśmy się pokroić. Teraz pięcioro czy sześcioro pewniaków do gry w turnieju głównym bez konieczności przebijania się przez eliminacje jest dla nas czymś normalnym. Myślę, że nawet czymś ponad stan. Trochę się rozpisałem, ale tak już czasem mam. Wracając do początku tego wpisu, minęło już trochę czasu, ale do teraz, gdy obok takich nazwisk mogę dopisać nazwisko Chwalińska, czuję ogromną radość. Fot. Olga Pietrzak #zkortu