.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
เขาเป็นคนต้องการความสนใจ เมื่อก่อนทำ onlyfans เน้นโป๊ เน้นแรง เช่น โนบราไปมหาลัย ไปยิมแบบโนบราเห็นจุก กางเกงสั้นตี๋หิด แล้วก็บ่นลงโซเชี่ยลตัดพ้อเจ้าของยิมว่า คือต้องดูบริบทสถานที่ ถ้านางใส่ชุดนั้นไป pole dance ของนางก็ไม่มีใครว่า เพราะเมื่อก่อนนางแรงกว่านั้น ใส่ lingerie, g string เต้น pole dance เลย
พอมาตอนหลัง เปลี่ยนแนวมาเป็นหน้าไม่แต่ง ผมสั้น มาแนว ดูปล่อยวาง แต่ยังเป็นคนล้นเหมือนเดิม
คนมีความสุข เค้าสุขในใจเงียบๆได้ เขาไม่มาตะโกนว่า มีความสุขโว้ย ไม่มาป่าวประกาศ มากรี้ดๆ ในที่สาธารณะให้คนงง คนตกใจ
จริงๆแล้วส่วนตัวนะ มองว่านางเหมือนคนหลงทางมากกว่า เหมือนคนไม่รู้ว่าความสุข ความสงบที่แท้จริงคืออะไร พยามแสดงออกว่ามีความสุขโดยพฤติกรรมล้นๆ เหมือนเพื่อกลบอะไรในใจมากกว่า
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
โคตรชอบโปสเตอร์ Artificial อันนี้เลย คือมันดูรู้แหละว่าคนวาด แต่จงใจวาดออกมาให้ฟังเหมือนใช้เไเจ็นเอา ผิดทุกอย่าง ผิดทุกตรง 555555
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
ล่าสุดเจอคนอ่าน ฬ ด้วยเสียงจอจาน
เพราะ ฬ = จุ-ลา เลยออกเสียงเป็นจอจาน
ยกให้เป็นนัมเบอร์วันในตอนนี้
นะค่ะคือปกติไปเลย ปกติที่สุด
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
เราอาจเคยเจอกันมาก่อน ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนอีกครั้งครับ
#TheRulesกฎหลังเที่ยงคืน
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
ทำโรงงานในลิสนี้แหละ แต่เป็นส่วนของออฟฟิศ บอกเลยว่าไม่ toxic อย่างที่ใครๆบอกนะ งานเป็นระบบ ไม่สั่งงานทางไลน์ ส่งเมลล์เท่านั้น ไม่เคยทำโอฟรี ได้โอทีตลอด มีสวัสดิการดีๆ เยอะ ค่ารถไปกลับก็ไม่ต้องเสีย
ส่วนที่เราทำ มีแต่คนฐานเงินเดือนสูงๆทั้งนั้น โบนัสออกที ไปต่างประเทศกันฉ่ำ
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
อันนี้อยากรู้จริงๆนะ อนาคตคงต้องเป็นคนนี้จริงๆหรอ ที่จะได้เป็นรัชทายาท แล้วได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ละฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีฮองเฮา มีพระสนมมากมายเต็มวังหลัง ไม่มีคนไหนทรงพระครรภ์เลยหรอ หรือรัชทายาทต้องกำเนิดจากฮองเฮาเท่านั้น
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
อย่าปรุงก๋วยเตี๋ยวในหีคนอื่น
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
เมื่อก่อนเคยสงสัยว่าอิคำว่า “แป๊บ” (ที่เราพิมพ์ ๆ ว่าแปปกัน) มันมายังไง เกี่ยวอะไรกับท่อแป๊บวะ จนมาอ่านวรรณเก่า ๆ แล้วเห็นพัฒนาการของคำแต่ละยุคเองก็ฟินปิ๊มาก มาจาก “ปุบปับ” เช่น ปับ ๆ, ปับเดียว แล้วเพี้ยนเป็น “ปั๊บเดียว” จนเป็น “แป๊บเดียว”
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
ฟังไว้นะตัวกู “อย่าเร่งดอกไม้ให้บาน เพียงเพราะดอกไม้ข้าง ๆ เริ่มผลิบานแล้ว ทุกอย่างมีเวลาของมัน”
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
เอาจริงชั้นเกลียดการสัมภาษณ์งานมากๆๆ เหมือนไปนั่งให้เขา jugdeอะ แล้วเราคิดว่าเราไม่เก่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งซึมเข้าไปอีก
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
พ่อแม่ของคุณจะไม่เห็นคุณชรา คู่ชีวิตของคุณไม่เคยรู้จักคุณตอนเด็ก และลูกๆ ของคุณจะไม่ทันคุณตอนหนุ่มสาว คุณคือคนเดียวที่เห็นทุกเวอร์ชันของตัวเอง ดูแลตัวเองให้ดี ให้คุณค่าตัวเอง และรักตัวเอง เพราะคุณคือเพื่อนคู่ชีวิตของตัวเอง
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
ฉันว่าคนที่มีสัตว์เลี้ยงนี่เข้าใจคำว่า unconditional love ยิ่งกว่าคนมีลูกอีกนะ เลี้ยงเด็กยังไงก็ต้องแอบคาดหวังให้โตไปเป็นแบบนู้นแบบนี้ แต่เลี้ยงหมาแมวคือไม่คาดหวังอะไรเลยนอกจากให้มันแข็งแรงและมีค.สุข จะเป็นแมวเปรต แมวขี้เกียจ แมวเนรคุณแค่ไหนก็ยังได้รับการเลี้ยงดูแบบลูกคุณหนู
ที่เจ๋งกว่านั้นคือ ไอ้ปลาลิ้นหมานี่ตอนเกิดมาหน้าตาปกติเหมือนปลาทั่วไปด้วยนะ
มีตาซ้าย-ขวา ลำตัวสมมาตร ว่ายน้ำแนวตั้งตามปกติเลย
แต่พอโตได้ไม่กี่สัปดาห์ ร่างกายจะเข้าสู่โหมดกลายพันธุ์ หรือ Metamorphosis
- กะโหลกเริ่มบิดเบี้ยว
- ตาข้างหนึ่งจะค่อย ๆ ย้ายข้ามหัว มาอยู่ฝั่งเดียวกับอีกข้าง 👁️👁️
- พลิกลงไปนอนตะแคงราบกับพื้นทรายถาวร
- ปรับเม็ดสีฝั่งที่มีตาให้เนียนเป็นลายพราง ส่วนฝั่งแนบพื้นจะกลายเป็นสีขาว
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
เม้าหมาและเม้าการฝึกหมา ไอ้นี่ลูกฝูงเราเอง เวสตี้รุ่นน้ำหนัก10กิโลเห็นหน้าแบบนี้โคตรดื้อ คือเราเป็นคนฝึกมันตั้งแต่เด็กๆ อุ้มมันไปเรียนกับครูแน๊ตคนใจหมา เค้าสอนให้หมาเคารพเราซึ่งถ้าหมาเคารพเราเราต้องเคารพความเป็นหมามันด้วย หมาคุยคนละภาษากับเรา ภาษาหมาคือการกระทำและรางวัล/
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
อีกอย่างที่รุสึกว่าคอมพลีทคือวันก่อนพาหมาไปจูงที่สวน เจอแก๊งคอร์กี้สามตัวที่เจ้าของปล่อยสายจูงพุ่งมาใส่หมาฉัน เห่าจะรุมกัด หมาฉันที่ฝึกมาแล้วมันยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่เห่าตอบ ไม่กลัว แต่ให้จ่าฝูงอย่างฉันจัดการไล่หมาพวกนั้นออกไป
.𝙩𝙧𝙖𝙣𝙨𝙖𝙩𝙡𝙖𝙣𝙩𝙞𝙘𝙞𝙨𝙢🌻 retweeted
คนชอบเข้าใจว่าจ่าฝูง=เอาอำนาจกดหมาตัวเอง คนเลี้ยงหมามือใหม่เลยแอนตี้มาก ไม่ดีเลยมเลั้ยฃหมาไม่เชิงบวก
ไม่ใช่ฮะ จ่าฝูงคือคนที่เข้มแข็งพอจะปกป้องพวกมันได้ ไม่ใช่ abuse อย่างเคสนี้คือคุณเขามั่นคงมากพอที่ลูกไม่ต้องแสดงความกลัวด้วยอาการก้าวร้าว
เป็นการเลี้ยงหมาเชิงบวก คือผมอยู่นี่เฉยๆ แม่ไปบวกกะมันเลย อารมณ์ว่า ถึงที่สุดเดี๋ยวแม่ก็กัดแทนเองแหละ
ทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปี จะบอกความลับให้ฟัง
สัตว์พวกนี้จะรู้หมดว่าวันไหนตัวเองจะต้องตาย
ฉันทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปีเต็ม ทุกวันต้องคลุกคลีกับหมู วัว แกะ เห็นสัตว์เกิดและตายจนนับไม่ถ้วน
บอกตรงๆจากใจเลย ก่อนเข้าวงการนี้ ฉันก็เหมือนคนทั่วไป คิดว่าสัตว์คงกินนอนไปวันๆมึนๆงงๆ จนตายไปโดยไม่รู้เรื่องรู้อะไร สัตว์จะไปเข้าใจเรื่องความตายได้ยังไง
แต่พอผ่านมา 5 ปี ฉันสังเกตแววตาและการเคลื่อนไหวของมัน แล้วถึงได้รู้ว่าตัวเองไร้เดียงสาขนาดไหน
เจ้าพวกสิ่งมีชีวิตที่พูดไม่ได้เหล่านี้ ในใจพวกมันกระจ่างแจ้งเหมือนกระจกเงา วันไหนที่มันต้องจากไป พวกมันรู้ตัวดีอย่างชัดเจนเลยล่ะ
ในวันธรรมดาทั่วไป พวกสัตว์จะคึกคักมาก หมูเบียดหมู แกะขี่แกะ แย่งอาหารกันเล่นหยอกกัน แววตาสดใสดูเชื่อง ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลานอนก็นอน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ขัดขวางการกินของพวกมัน
แต่พอถึงวันที่ต้องเข้าโรงเชือด บรรยากาศจะเปลี่ยนไปทันที ราวกับพลิกหน้าหนังสือ สัตว์ทั้งคอกเหมือนนัดกันไว้ จู่ๆ ก็เงียบกริบลงพร้อมๆ กัน แล้วเบียดตัวเข้าหากันเป็นก้อนกลมๆ ร่างกายสั่นเทาเหมือนคนจับไข้
ความสั่นนั้นไม่ได้มาจากความหนาว แต่มันคือความกลัวที่ซึมลึกออกมาจากกระดูก เวลาคุณไล่ให้มันเดินไป มันจะเอาเท้าทั้งสี่ข้างตะกุยยึดพื้นไว้แน่น
หมูตัวใหญ่หนักหลายร้อยกิโลกรัมที่ปกติแค่ไล่นิดหน่อยก็วิ่งจู๊ด วันนั้นกลับปักหลักนิ่งอยู่กับที่แล้วพยายามถอยหลัง หนีจากช่องทางเดินด้านหน้าที่ราวกับเป็นประตูนรก
คนโบราณชอบพูดว่า "ทุกสรรพสิ่งมีจิตวิญญาณ" เมื่อก่อนฉันฟังแล้วเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ตอนนี้ฉันเชื่อสนิทใจเลย
อาการของวัวยิ่งมองยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ วัวตัวไหนมีกำหนดฆ่าในวันนั้น มันจะไม่กินไม่นอนตั้งแต่เช้า เอาแต่ก้มหน้ายืนนิ่งอยู่ตรงมุมกำแพง ไม่ขยับตัว
ฉันเคยเห็นสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วนด้วยตาตัวเอง น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลร่วงลงมาจากตาของมัน ดวงตาที่เปียกชุ่มคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณ ไม่ดิ้นรน ไม่ขัดขืน ไม่ร้อง มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ
ครั้งหนึ่ง วัวแก่ตัวหนึ่งถูกเจ้าของจูงมาส่ง เจ้าของยืนมองดูมันจากนอกรั้ว วินาทีนั้นตาของมันแดงก่ำขึ้นมาทันที มันจ้องมองเจ้าของตรงๆ ด้วยสายตาที่เชื่องและต่ำต้อย เดินตามพวกเราไปโดนหันกลับมามองเจ้าของทีละก้าว ฉันไม่มีวันลืมได้ลงเลยตลอดชีวิต
แกะก็เหมือนกัน ปกติจะกระโดดโลดเต้นตัวนุ่มนิ่มน่ารัก แต่พอถึงเวลาสุดท้ายกลับเงียบผิดปกติ เบียดกายเข้าหาเพื่อนร่วมฝูงและตัวสั่น เวลาต้อนแกะตัวปกติจะพุ่งไปข้างหน้า มีแค่วันนั้นแหละที่ผลักกันไปมา ไม่มีใครเดินนำเลย
นานๆ ทีจะมีลูกแกะที่ถูกจูงแยกออกมาเดี่ยวๆ ส่งเสียงร้องแหลมเล็กอันน่าเวทนาออกมา มันไม่ใช่การก่อกวน แต่เป็นเพราะมันกลัวจริงๆ
นานวันเข้า พวกเราคนงานไม่จำเป็นต้องดูใบสั่งของ ไม่ต้องจำหมายเลข แค่ดูจากสภาพของพวกมันก็ประเมินได้ค่อนข้างแม่นยำแล้วว่าตัวไหนที่ร่าเริงสดใส แสดงว่าวันเวลาของมันยังอีกยาวไกล ส่วนตัวไหนที่เงียบขรึมสั่นเทา ไม่กินไม่นอน แววตาตื่นตระหนกหวาดกลัว แสดงว่านั่นคือกำหนดการของสัตว์ตัวนั้น
คุณอาจจะบอกว่าพวกมันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ดูขั้นตอนการทำงานไม่เป็น แล้วพวกมันรู้ได้ยังไง
ความจริงแล้วเหตุผลไม่ได้ซับซ้อนเลย พอเพื่อนพ้องค่อยๆ หายไปทีละตัวและไม่มีวันได้กลับมาอีก พวกที่อยู่ข้างหลังก็เห็นทั้งหมด
ประกอบกับบรรยากาศรอบตัว เสียงร้องคร่ำครวญอันหดหู่ของพวกเดียวกัน พวกมันไวต่อความรู้สึกมากกว่ามนุษย์เราเป็นร้อยเท่า
คำโบราณว่าไว้ "แม้แต่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ อย่างมดก็ยังรักตัวกลัวตาย" นับประสาอะไรกับสัตว์ใหญ่เหล่านี้? การที่พวกมันเงียบ สั่น หลั่งน้ำตา ไม่ใช่เพราะมันโง่ แต่เป็นความสิ้นหวังอันลึกล้ำที่ไม่สามารถย้อนคืนอะไรได้อีกแล้ว
5 ปีผ่านไป สภาพจิตใจของฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนเข้าวงการใหม่ๆ ยังเป็นวัยรุ่นใจแข็ง คิดแค่ว่ามาทำงาน พอเห็นบ่อยๆก็เริ่มชิน แต่ยิ่งทำไปใจกลับยิ่งอ่อนแอ ยิ่งรู้สึกว่าควรจะมีความเคารพในชีวิต
เมื่อเดินออกจากโรงเชือด ฉันไม่เคยทานอาหารทิ้งขว้างอีกเลย เบื้องหลังเนื้อสัตว์ทุกชิ้นล้วนเคยเป็นชีวิตที่เคยสดใส เคยหวาดกลัว และเคยดิ้นรนต่อสู้มาก่อน
ตั้งแต่เกิดจนถึงวันสุดท้าย พวกมันไม่เคยทำอะไรผิดเลย แต่กลับยอมรับชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้วอย่างสงบ
พอหันกลับมามองดูพวกเรา มีเสื้อผ้า มีอาหาร มีชีวิตที่ราบรื่นปลอดภัย แต่กลับชอบไปเครียดกับเรื่องไร้สาระ จมดิ่งอยู่กับเรื่องได้เรื่องเล็กน้อย ลองคิดแล้วมันก็น่าขันอยู่เหมือนกันนะ
เพราะฉะนั้น การมีชีวิตอยู่ก็คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว ความเรื่องมาก ความวิตกกังวล ความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหลาย พอมาวอยู่ต่อหน้าความตายแล้ว มันไม่มีค่าอะไรเลย
มีความเคารพ รู้จักเห็นคุณค่า และเมตตาต่อสรรพสิ่ง นั่นคงจะเป็นการฝึกตนที่ดีที่สุดในชีวิตของมนุษย์
พูดมาถึงตรงนี้แล้ว อยากจะถามหน่อยว่า ครั้งต่อไปที่คุณกำลังทานข้าว จะนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่เคยยืนเงียบและสั่นเทาเหล่านั้นบ้างไหม แล้วจะรู้สึกขึ้นมาหรือเปล่าว่าข้าวอุ่นๆ ตรงหน้านี้ รสชาติต่างไปจากเดิม?
在屠宰场干了5年,告诉你一个秘密:动物今天要死,它们全都知道
我在屠宰场干了整整五年,每天跟猪牛羊打交道,见过的生死场面成千上万。说句掏心窝子的话,没入这行之前,我跟大伙儿一样,觉得牲口嘛,吃吃睡睡,稀里糊涂一辈子,哪懂什么生死。可五年下来,我摸透了它们每一个眼神、每一个动作,才发现自己当初多天真——这些不会说话的家伙,心里跟明镜似的,自己哪天走,清清楚楚。
平日里,待宰圈那叫一个热闹。猪拱猪、羊顶羊,抢食的打闹的,眼神清亮温顺,该吃吃该喝喝,天塌下来都不耽误长膘。可一到屠宰当天,那气氛说变就变,比翻书还快。整圈牲畜像商量好了似的,瞬间安静下来,挤成一团,紧紧挨着彼此,浑身抖得跟筛糠一样。那抖不是冻的,是打骨头缝里渗出来的恐惧。你赶它走,它四只脚死死扒着地,几百斤的大猪平时一轰就跑,那天愣是钉在原地往后缩,好像前面那条通道是鬼门关。老话讲“万物有灵”,我原先半信半疑,后来彻底信了。
牛的表现更让人心里发酸。但凡当天要走的牛,从早上起就不吃不喝,低着头杵在墙角,一动不动。我亲眼见过无数次,大颗大颗的泪珠子顺着牛眼角往下滚,湿漉漉的眼睛望着你,不挣不扎不吼叫,就那么默默流泪。有一回,一头养了好几年的老牛被主人牵来,主人站栏杆外看了一眼,那牛瞬间红了眼眶,直勾勾盯着主人,温顺又卑微,一步三回头地跟着我们走。那画面,我这辈子忘不掉。羊也一样,平时蹦蹦跳跳软软糯糯,临了却异常安静,紧紧偎着同伴发抖。赶别的羊成群往前冲,唯独那天,你推我挤谁都不肯带头,偶尔被单独牵出来的小羊,发出细细的凄厉叫声,不是闹腾,是真害怕。
时间一长,我们工人不用看单据不用记编号,单凭状态就能判断个八九不离十——活蹦乱跳的是来日方长,沉默发抖、不吃不喝、眼神惶恐的,全是今日宿命。你说它们听不懂人话、看不懂流程,怎么就掐得这么准?其实道理不复杂,流水线一开,前面的同伴一个个消失再没回来,后面的全看在眼里;环境里那股肃杀的气息、同类压抑的悲鸣,它们比人敏感百倍。俗话说“蝼蚁尚且贪生”,何况这些大牲口?它们沉默、发抖、流泪,不是傻,是无力回天的绝望。
五年下来,我这心态彻底翻了个个儿。刚入行那会儿年轻心硬,只当是谋生糊口的活儿,见多了也就麻木了。可干得越久,心越软,越觉得该存一份敬畏。走出屠宰场,我再也不糟蹋粮食,每一块肉背后都是一条热烈活过、恐惧过、挣扎过的命。它们从出生到落幕,没做错任何事,却坦然接受了既定的安排。反观咱们,衣食无忧平安顺遂,倒常常为鸡毛蒜皮纠结、为一点得失内耗,想想真有点滑稽。
所以你看,活着本身就是天大的福气。所有的矫情、焦虑、委屈,搁在生死面前,屁都不是。心存敬畏,懂得珍惜,善待万物,大概就是人这辈子最好的修行。说到这儿我倒想问问你——下次端起饭碗的时候,会不会也想起那些沉默发抖的生灵,然后觉得,眼前这口热乎饭,真香?








































