Mirosław Lebuda

Niedługo nasz dżentelmen z Oksfordu będzie wyzywał przeciwników politycznych od „kurew”, „szmat” i „zjebów”, ku uciesze kolejnych fanatyków, którzy od poważnej debaty o państwie wolą tępe, polityczne igrzyska. Zresztą trudno się dziwić, skoro jednym z bliskich współpracowników Sikorskiego jest Roman Giertych. Warto przy tym przypomnieć, że syn Sikorskiego, Alexander, był nawet prezesem fundacji związanej z Giertychem. I to jest chyba najbardziej uderzające. Radosław Sikorski, mimo dyplomu Oksfordu, lat spędzonych na światowych salonach i całego tego wizerunku wyrafinowanego dyplomaty, raz po raz pokazuje, że pod drogim garniturem kryje się zwykły cham i buc. Taki chłoptaś, co poznał wyrafinowane słownicto, acz w głowie dalej siano. Bo można mieć pieniądze, wykształcenie i znajomości na całym świecie, a nadal nie mieć za grosz klasy. Sikorski jest najlepszym dowodem na to, że obycia można się nauczyć, ale kultury nie da się kupić.