CTDS

ยายโทรบอกหลานว่าทีวีเสียเป็นครั้งที่สามในรอบสองเดือน หลานเริ่มบ่นว่าคงต้องซื้อเครื่องใหม่ให้แล้ว แต่พอแวะไปหาโดยไม่บอกล่วงหน้า เขากลับเห็นยายนั่งดูละคร เปลี่ยนช่องเองได้สบาย ๆ พอถามตรง ๆ ยายก็ตอบบางอย่างที่ทำให้เขาพูดไม่ออก ยายละไม อายุ 74 ปี อยู่บ้านคนเดียวหลังตาเสียไปเมื่อสามปีก่อน ลูก ๆ ทำงานอยู่ต่างจังหวัด ส่วนบาส หลานชายวัย 27 ปี ทำงานอยู่ในตัวเมือง ขับรถมาหายายประมาณครึ่งชั่วโมง ปกติยายไม่ค่อยโทรรบกวนใคร เพราะรู้ว่าทุกคนมีงานต้องทำ สองเดือนก่อน ยายโทรหาบาส บอกว่าทีวีเปิดไม่ติด บาสแวะมาดูหลังเลิกงาน พบว่าปลั๊กไฟหลวม พอเสียบใหม่ก็ใช้ได้ตามปกติ “แค่นี้เองยาย คราวหน้าลองดูปลั๊กก่อนนะ” ยายพยักหน้า ก่อนถามว่า “กินข้าวหรือยัง ยายมีแกงจืด” บาสเลยอยู่กินข้าวด้วย อีกสามสัปดาห์ต่อมา ยายโทรมาอีก คราวนี้ทีวีมีภาพแต่ไม่มีเสียง บาสมาถึงก็กดรีโมทดู ปรากฏว่ายายเผลอกดปิดเสียงไว้ เขาหัวเราะ “ยายเอ๊ย กดปุ่มนี้เอง” แล้วเขาก็เขียนวิธีใช้รีโมทลงกระดาษ ตัวโต ๆ แปะไว้ข้างทีวี เผื่อยายลืม วันนั้นยายทอดไข่เจียวให้กิน บาสกินเสร็จก็รีบกลับ เพราะต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า ผ่านไปเกือบเดือน ยายโทรมาอีก “บาส ทีวียายมันเป็นอะไรไม่รู้อีกแล้ว” บาสถอนหายใจ “โหยาย อีกแล้วเหรอ สงสัยต้องซื้อใหม่แล้วมั้ง” “ไม่ต้องซื้อหรอกลูก เครื่องเก่ายังดีอยู่” “งั้นวันเสาร์เดี๋ยวผมเข้าไปดูให้นะ” ยายตอบรับทันที พอถึงวันเสาร์ บาสเลิกงานเร็ว เลยซื้อขนมถ้วยที่ยายชอบแล้วแวะไปหาโดยไม่ได้โทรบอก พอเดินเข้าบ้านก็เห็นยายนั่งดูละครอยู่ ทีวีมีทั้งภาพทั้งเสียง ยายยังกดเปลี่ยนช่องเองได้คล่อง “อ้าวยาย ทีวีหายเสียแล้วเหรอ” ยายหันมาเห็นหลานก็ยิ้ม “อ้าว มาแล้วเหรอลูก กินข้าวหรือยัง” “ยังเลย แต่ทีวีเป็นอะไรล่ะ ไหนบอกว่าเสีย” ยายเงียบไปนิดหนึ่ง “มันไม่เสียแล้ว” “อ้าว แล้วโทรให้ผมมาดูทำไม” ยายหัวเราะเบา ๆ ก่อนตอบ “ก็สองครั้งก่อนแกมาซ่อมให้จริง ๆ นี่นา” “แล้วครั้งนี้ล่ะ” ยายมองรีโมทในมือ ก่อนพูดเสียงเบาลง “ครั้งนี้ยายกดผิดเหมือนเดิม แต่พออ่านกระดาษที่แกเขียนไว้ ยายก็แก้ได้แล้ว” “แล้วทำไมไม่บอกผม” “ก็...ยายอยากให้แกมา” บาสนิ่งไป ยายรีบพูดต่อ “ไม่ได้อยากให้เสียงานนะลูก ยายรู้ว่าแกเหนื่อย วันไหนไม่ว่างก็ไม่ต้องมา” บาสนั่งลงข้างยาย “ยายอยากให้ผมมา ก็บอกตรง ๆ สิ” ยายยิ้มบาง ๆ “ยายเคยโทรไปถามว่ากินข้าวหรือยัง แกก็บอกว่าทำงานอยู่ เดี๋ยวโทรกลับ” บาสพยายามนึก เขาจำได้ว่าพูดแบบนั้นจริง แต่จำไม่ได้แล้วว่าโทรกลับไปหรือเปล่า ยายพูดต่อเหมือนไม่ได้ติดใจอะไร “พอทีวีเสียทีไร แกก็มาเร็วทุกที ยายเลยคิดว่า...เออ อย่างน้อยก็ได้เห็นหน้ากัน” บาสไม่ได้ตอบทันที เขามองโต๊ะกินข้าว มีข้าวสวยอยู่ในหม้อ กับไข่พะโล้หม้อเล็กบนเตา “ยายทำพะโล้เหรอ” “อืม ทำตั้งแต่เช้า กะว่าถ้าแกมาก็จะได้กินด้วยกัน ถ้าไม่มาก็เก็บไว้กินพรุ่งนี้” บาสลุกไปหยิบจานสองใบ “งั้นกินเลย ผมหิวแล้ว” ยายรีบเดินไปอุ่นพะโล้ ระหว่างกิน บาสถามว่า “ยายอยู่คนเดียวไม่เบื่อเหรอ” “ก็มีเบื่อบ้าง ตอนเช้าไปตลาด ตอนบ่ายดูทีวี เย็น ๆ รดน้ำต้นไม้” “แล้วทำไมไม่โทรหาผมบ่อย ๆ” ยายตักพะโล้ใส่จานหลาน “ก็โทรแล้วแกไม่ค่อยว่างนี่” บาสหัวเราะแห้ง ๆ “เออ จริงของยาย” กินข้าวเสร็จ เขาช่วยล้างจาน แล้วนั่งดูละครกับยายต่ออีกตอน ก่อนกลับ บาสบอกว่า “วันอาทิตย์ไหนไม่ติดงาน ผมจะแวะมากินข้าวนะ แต่ยายไม่ต้องทำกับข้าวรอทุกครั้งก็ได้” ยายถามทันที “แล้วถ้าแกไม่ว่างล่ะ” “เดี๋ยวผมโทรบอก” ยายพยักหน้า “เออ แค่โทรมาบอกก็พอ ยายจะได้ไม่ต้องคอยดูหน้าบ้าน” บาสชะงักไปนิดหนึ่ง เพิ่งรู้ว่าวันที่ตัวเองบอกว่าจะมา ยายคงนั่งรออยู่แบบนี้ทุกครั้ง ก่อนขึ้นรถ ยายยื่นกล่องพะโล้ให้ “เอาไปกินพรุ่งนี้ด้วย อย่ามัวแต่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” บาสรับมาแล้วหัวเราะ “รู้ได้ไงว่าผมกินบะหมี่บ่อย” “ก็แกบอกยายเองเมื่อเดือนก่อน ยายจำได้” คืนนั้นบาสกลับถึงห้อง อาบน้ำเสร็จก็โทรหายาย “ยาย ผมถึงห้องแล้วนะ” ยายรับสายแล้วถามทันที “ลืมอะไรไว้หรือเปล่าลูก” “เปล่า โทรมาบอกเฉย ๆ” ยายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบ “เออ ดีแล้วลูก นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องทำงาน” แล้วก็ยังไม่ยอมวางสาย จนบาสต้องหัวเราะ “ยาย วางก่อนก็ได้” “เออ ๆ งั้นฝันดีนะ” หลังจากวันนั้น ทีวียายก็ไม่ค่อยเสียอีกเลย แต่บาสเริ่มโทรหายายบ่อยขึ้น บางครั้งคุยกันแค่สองสามนาที เรื่องข้าว เรื่องฝน เรื่องละครที่ยายดู ยายก็มีเรื่องเล่าได้ทุกวัน บางทีคนแก่ไม่ได้ต้องการให้ลูกหลานกลับไปทำอะไรให้มากมาย แค่อยากมีใครสักคนโทรมาถามว่า วันนี้กินข้าวกับอะไร