Daniel Boćkowski retweeted
🇷🇺 Rosyjski kanał „artjockey” skomentował wczoraj materiał „New York Times”. Gazeta powołała się na „non-paper” z 10 listopada, którą rosyjska delegacja rozdała podczas rozmów w Abu Zabi. Autentyczność potwierdziła druga osoba znająca przebieg negocjacji.
Kanał wylicza cztery punkty:
• Francja i Wielka Brytania mają wykluczyć użycie broni jądrowej w obronie innych państw;
• koniec dostaw wszelkiej zachodniej broni, sprzętu i produktów wojskowych na Ukrainę;
• Rosja zgodzi się na wejście Ukrainy do UE, jeśli Kijów nie wejdzie do wspólnej polityki obronnej bloku;
• NATO ma cofnąć bazy i wojska do „granic z 1997 r.”.
W relacji „NYT” są jeszcze dwa żądania, których kanał pominął: zakaz dalszego rozszerzania Sojuszu oraz zakaz „jakiejkolwiek aktywności wojskowej” NATO na Ukrainie, w Europie Wschodniej, na Kaukazie Południowym i w Azji Centralnej. Wyjścia Finlandii z NATO w tej notatce rzeczywiście nie ma – ten punkt podawały „Bild” i „Echo”, a Peskow 13 listopada zaprzeczył, by w Abu Zabi mówiono o opuszczaniu Sojuszu przez obecnych członków.
To w dużej mierze to samo ultimatum, które MSZ Rosji opublikowało 17 grudnia 2021 r., dwa miesiące przed pełnoskalową inwazją. Nowy jest zwłaszcza punkt o francuskiej i brytyjskiej tarczy.
Dla kanału ten zestaw brzmi jak żądanie, by zapewnić Putinowi, a może i jego następcy, możliwość ataku na Europę Wschodnią bez ryzyka eskalacji jądrowej. Przywołuje raport RAND Europe „Ready for War 2030”, który rozważa scenariusz w którym Putin umiera na początku 2027 r., władzę obejmuje były generał FSB, a w maju 2030 r. Rosja sięga po Estonię, by sprawdzić, czy NATO ma wolę bronić flanki.
Nawet jeśli to tylko ćwiczenie, logika notatki z Abu Zabi nie wygasa wraz z jedną osobą. Cofnięcie sił do konfiguracji z 27 maja 1997 r., sprzed wejścia Polski, Czech i Węgier, oznaczałoby odsłonięcie Polski i Bałtów. Punkt o Paryżu i Londynie ma dodatkowo zamknąć europejską alternatywę dla amerykańskiego parasola, o której mówi się od roku właśnie dlatego, że gwarancje Waszyngtonu przestały być oczywiste.
Rację ma za to, gdy pisze, że Putin nie jest w pozycji, by dyktować Europie warunki, i że Trump nie zdemontuje mu NATO przy okazji. Bloomberg podał w weekend, że zamiast obawianego wycofania nawet 25 tys. z około 80 tys. żołnierzy USA w Europie rozważane jest raczej ok. 5 tys., głównie z Niemiec, a flanka wschodnia miałaby zostać wzmocniona. Korekta ma przyczynę mało związaną z Ukrainą: europejskie bazy są Waszyngtonowi potrzebne do projekcji siły na Bliski Wschód.
W czwartek 19 listopada w Shenzhen Trump, Putin i Xi usiądą przy jednym stole, po raz pierwszy w tym formacie, na marginesie APEC. „Artjockey” nazywa to kostiumową Jałtą: formą bez treści, bo każdy jedzie z tematem, którego pozostali nie chcą. Reuters naprawdę pisał, że Pekin nie chce Ukrainy w agendzie. W poniedziałek Trump jednak powiedział reporterom, że będzie mówił o denuklearyzacji, Iranie, handlu i o „swoim ulubionym temacie, Ukrainie”, wbrew wcześniejszym sygnałom własnych urzędników. Xi nadal mówi o „światowym pokoju” i „strategicznej stabilności”.
Ważniejsze jest jednak to, co kanał ujmuje na końcu najcelniej. Jednym z nielicznych sposobów Rosji, by odwrócić sytuację na swoją korzyść, jest rozbicie europejskiej jedności. Żądanie, by Europa nie tylko porzuciła Ukrainę, ale zdemontowała własny system bezpieczeństwa, robi odwrotność. Potwierdza argument, że nawet oddanie Ukrainy nie kupi Europie spokoju.
W Dublinie, 12 listopada, premier Tusk powiedział, że przyjęcie rosyjskich warunków „oznaczałoby bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa Polski”, a pokój nie może oznaczać zmiany „architektury bezpieczeństwa we wschodniej Europie”.
Nie trzeba zgadywać rosyjskich intencji. Notatka z 10 listopada, projekty z grudnia 2021 r. i komentarz Uszakowa z 12 listopada mówią to samo. Kreml nie przychodzi po zawieszenie broni. Przychodzi po prawo weta wobec bezpieczeństwa Polski.
#ZrozumiecRosje
🇷🇺🇪🇺🇺🇸 NYT dotarł do rosyjskiego „non-paper” z 10 listopada, który Moskwa rozdała w Abu Zabi. Powrót NATO do 1997 r. i zakaz rozszerzenia znamy z grudnia 2021 r., czasem słowo w słowo. Nowe jest to, o co Kreml poprosił ponad tamtą listę.
Francja i Wielka Brytania miałyby wykluczyć użycie broni jądrowej w obronie innych państw Europy. Ukraina mogłaby wejść do UE tylko bez udziału we wspólnej polityce obronnej. Zakaz „jakiejkolwiek aktywności wojskowej” NATO obejmuje nie tylko Ukrainę i Europę Wschodnią, ale też Kaukaz Południowy i Azję Środkową.
Rosyjscy negocjatorzy przekonywali też Amerykanów, że podział stref wpływów z czasów zimnej wojny i Układu Warszawskiego zmniejszał ryzyko konfliktu.
Tyle że to nie jest lista ustępstw do negocjacji, tylko mapa. Polska i Bałtowie są na niej po drugiej stronie linii.
#KierunekWschodni
Daniel Boćkowski retweeted
GRA CIENI - Jak odciąć tlen rosyjskim operacjom
W nocy z 15 na 16 listopada 2025 roku ładunek wybuchowy rozerwał tor linii Warszawa–Lublin pod wsią Mika. Dwaj wykonawcy, obywatele Ukrainy pracujący dla rosyjskich służb, wjechali do Polski z Białorusi tuż przed akcją i wyjechali przez Terespol zaraz po niej.
Wracam do tej sprawy nieprzypadkowo.
Niespełna rok później Łukaszenka jednym zdaniem dekretu nr 364 mianował szefem wywiadu wojskowego pułkownika Aleksieja Chuziachmietowa, dowódcę specnazu, o którego służbie od wyjazdu na studia do Moskwy pod koniec 2023 roku nie powiedziano publicznie ani słowa.
Te dwa zdarzenia łączy jedna teza. Rosyjskie zasoby operacyjne w Polsce kurczą się, białoruskie pozostają nienaruszone, a Mińsk przebudował swój wywiad tak, by mógł oddawać te zasoby Rosjanom decyzją szefa służby, bez podpisu prezydenta i pod osłoną odwilży ze Stanami Zjednoczonymi.
Jeśli Polska nie uzna białoruskiego kanału za główny, Rosjanie będą do nas jechać na plecach Białorusinów przez najbliższe miesiące i lata.
Zacznijmy od tego, co widać w aktach spraw.
Kolejne wpadki rosyjskiego wywiadu w Polsce nie są przypadkiem. ABW w raporcie za lata 2024–2025 opisuje, jak Rosjanie po utracie klasycznych pozycji przykrycia przeszli od jednorazowej agentury z internetu do sieciowych komórek dywersyjnych opartych na przestępczości zorganizowanej.
Z mojego oglądu tych spraw wynika, że znaczną część rozbitych zasobów stanowiły szlaki przerzutowe. Ich legendą był przemyt komponentów amunicji do Rosji, ale szlak z natury działa w obie strony i równie dobrze służy do przerzutu ludzi, środków i sprzętu dla grup dywersyjno-rozpoznawczych.
Takich sieci nie odbudowuje się szybko, bo wyspecjalizowana logistyka dla agentów i grup dywersyjnych jest najtrudniejszym i najdroższym elementem każdej operacji.
Sprawa spod Miki pokazuje, jak Rosjanie obeszli ten problem. Nie budowali logistyki w Polsce. Wykonawców wprowadzono i wyprowadzono przez Białoruś w ciągu kilku dni, a polskie dochodzenie zatrzymało się na przejściu w Terespolu.
To najtańszy i najwydajniejszy kierunek, jakim Rosja dziś dysponuje na naszym teatrze.
Po drugiej stronie granicy zasoby nie są zdewaluowane.
W lutym 2026 roku ABW wspólnie z niemieckim BfV i litewskim VSD zatrzymała Pawła T., obywatela Białorusi, który od czerwca 2024 roku rozpoznawał dla białoruskiego wywiadu wojskowego infrastrukturę krytyczną i obiekty obronne w Polsce, Niemczech i na Litwie.
W sierpniu 2025 roku zatrzymano Witalija S., Białorusina przygotowującego podpalenie magazynu na Lubelszczyźnie. W czerwcu 2026 roku w Warszawie zatrzymano kolejnego Białorusina i Polaka z sieci rekrutowanej przez Telegram i opłacanej kryptowalutami, która od 2024 roku fotografowała obiekty infrastruktury w Rzeszowie, Warszawie i Łodzi.
ABW pisze wprost, że Polska pozostaje priorytetowym celem białoruskiego wywiadu, że wywiad wojskowy Białorusi rozpoznaje obiekty Sił Zbrojnych RP i sojuszników oraz że symbioza białoruskich i rosyjskich służb pogłębiła się dokładnie wtedy, gdy Rosjanom zabrakło pozycji w Polsce.
Białorusini mają u nas diasporę, język, granicę, legalny ruch osobowy i sieć werbowaną jeszcze w kraju, a potem przenoszoną do Polski. Tego Rosjanie nie mają i mieć nie będą.
Jest też rama prawna, o której po nominacji nikt nie wspomniał.
Dekretem nr 344 z 2 listopada 2023 roku Łukaszenka znowelizował dekret o wywiadzie zagranicznym. Do zadań służb wpisał działania wyprzedzające za granicą wobec obcych służb, organizacji i pojedynczych osób, pozwolił tworzyć organizacje legendowane i finansować działalność ze źródeł pozabudżetowych, a o wydawaniu pieniędzy i zabezpieczeniu logistycznym mają decydować sami szefowie służb.
Białoruski wywiad wojskowy jest w tym dekrecie odrębnym podmiotem z własną sferą i prawem współdziałania z KGB bez pośrednictwa szczebla politycznego.
Odpowiedzialność zeszła w dół, na szefów, a kontrola Łukaszenki nad tym, co i jak robią, opiera się odtąd na ludziach, nie na procedurach. Sam przyznał to latem 2026 roku, nazywając KGB terra incognita i dokładając nad nim nadzór Sekretariatu Rady Bezpieczeństwa. Kto zostaje szefem GRU, decyduje więc o tym, jak białoruskie zasoby trafiają do wspólnych operacji z Rosjanami.
Tym szefem został 14 października Chuziachmietow. Dekret nr 364 ma jedno zdanie i nie zawiera formuły zwolnienia z poprzedniego stanowiska, a komunikat prezydencki, który dla pozostałych nominowanych tego dnia skrupulatnie wymienia, skąd przychodzą, w jego przypadku milczy.
Białoruskie media napisały, że do tej pory dowodził 5. brygadą specnazu w Marjinej Gorce. To nieprawda. Z brygadą pożegnał się w listopadzie 2023 roku, odchodząc na studia do Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej, a od tamtej pory dowodzi nią pułkownik Bykonia.
Życiorys jest krótki i konsekwentny.
Rocznik 1980, Grodno, Akademia Wojskowa w 2004. Zastępca dowódcy 103. brygady witebskiej w roku, w którym ta brygada rozpędzała ludzi w Witebsku, Mińsku i Grodnie. Od grudnia 2020 dowódca piątki, jednostki wskazanej przez Łukaszenkę miesiąc przed wyborami jako narzędzie na wypadek Majdanu, i tej samej, której kapitan w cywilu zastrzelił w Brześciu Giennadija Szutowa.
Piątka, czyli 5. Samodzielna Brygada Specjalnego Przeznaczenia, to jedyna białoruska jednostka z nieprzerwaną tradycją specnazu GRU. Po włączeniu do Sił Operacji Specjalnych pozostała w linii wywiadu wojskowego, a wyszedł z niej także Tichonow, szef GRU w latach 2013–2020.
Teraz hipoteza, którą stawiam z pełną świadomością, że jest hipotezą.
W marcu 2026 roku ujawniono Centrum 795, formalnie zapisane jako jednostka podległa rosyjskiemu Sztabowi Generalnemu, lecz wyposażone w uprawnienia, których żaden szef sztabu nadać nie może. Zabiera oficerów FSB i FSO bez zgody ich służb, a finansuje je sieć wokół „Rostiechu”. Taki mandat pochodzi z Kremla, a zapis w Sztabie Generalnym jest tylko jego legalizacją. Od dawna nazywam tę strukturę widocznym fragmentem Naczelnego Dowództwa Operacji Specjalnych.
Szefem sztabu i szefem rozpoznania Centrum są dwaj byli oficerowie białoruskiej „Alfy”. Nie postawiono ich na szturmie, lecz na rozpoznaniu i legalizacji, bo to Białorusini mają w Europie trasy, dokumenty i ludzi, których Rosjanie po 2022 roku stracili.
Rosja chce w tym układzie partnera, który zna rzemiosło i jest już wciągnięty w proces operacyjny, a dekret z 2023 roku sprawia, że taki partner na stanowisku szefa GRU może oddawać jej zasoby własną decyzją.
Czynny białoruski pułkownik specnazu w niejawnym oddelegowaniu do takiej struktury pasuje do tego wzorca.
Dekret bez klauzuli zwolnienia i komunikat bez poprzedniego stanowiska są dokładnie takim śladem, jaki zostawiłaby funkcja związkowa, o której Mińsk nie chce mówić.
Uczciwie dodam, że pierwszą część tej luki wyjaśnia sama brygada. Jej kanał ogłosił w listopadzie 2023 roku, że dowódca odchodzi do Akademii Sztabu Generalnego w Moskwie, przez którą białoruscy dowódcy brygad przechodzą rutynowo. Tego Mińsk nie ukrywał. Tyle że dwuletni kurs kończy się latem 2025 roku, a oficer wracający z Moskwy z dyplomem operacyjno-strategicznym dostaje stanowisko, które się ogłasza. Tu przez kolejnych kilkanaście miesięcy nie ogłoszono nic.
Różnica między tymi wersjami jest różnicą między oficerem, którego Rosja wyszkoliła, a oficerem, z którym Rosja już pracowała. Po tym, co wiemy o latach 2025 i 2026, to drugie uważam za bardziej prawdopodobne.
Białoruś zadbała również o osłonę polityczną.
Rozmowy ze Stanami Zjednoczonymi prowadzone przez wysłannika Johna Coale'a przyniosły Mińskowi zdejmowanie sankcji z Belavii i kolejnych firm w zamian za partie więźniów, a Waszyngton naciska na Litwę w sprawie tranzytu potażu przez Kłajpedę. Każda taka transza podnosi koszt polityczny europejskiej reakcji na to, co białoruskie służby robią w Polsce.
Operacje wspierające Rosjan zyskały parasol, pod którym Mińsk może przedstawiać się jako partner do rozmów, a nie zaplecze cudzych grup dywersyjnych. W mojej ocenie to właśnie ten parasol, a nie sama zdolność operacyjna, czyni białoruski kanał tak atrakcyjnym dla Moskwy.
Wniosek dla Polski jest prosty do sformułowania i trudny do wykonania.
Tlen rosyjskim operacjom na naszym terenie odcina się nie w Moskwie, lecz w Mińsku, bo to białoruskie zasoby, białoruska granica i białoruska logistyka są dziś głównym kanałem rosyjskich przedsięwzięć w Polsce i dalej w Europie.
Oznacza to uznanie białoruskiego wywiadu wojskowego za priorytetowy cel kontrwywiadu, a nie dodatek do spraw rosyjskich.
Oznacza uszczelnienie ruchu przez Terespol i Kukuryki pod kątem krótkich wjazdów bez wyjaśnionego celu.
Oznacza ochronę diaspory białoruskiej przed werbunkiem i szantażem, bo to z niej rekrutuje się zasoby.
Oznacza wreszcie jasne postawienie sprawy sojusznikom, że żadna ulga sankcyjna dla Mińska nie może iść w oderwaniu od tego, co białoruskie służby robią na terytorium państwa NATO.
Człowiek, który od października kieruje białoruskim wywiadem wojskowym, zna specnaz od środka, sam decyduje o pieniądzach i logistyce swojej służby, a o jego służbie po powrocie z Moskwy nie wiadomo nic.
Czy siedział już z Rosjanami przy jednym stole, powiedzą nie dekrety, lecz najbliższe sprawy kontrwywiadowcze po polskiej stronie granicy. Jeśli nie podejmiemy tego wyzwania jako państwo, odpowiedź przyjdzie sama, na kolejnym torze, w podpalonym magazynie albo fabryce.
Pozdrawiam i dziękuję.
Daniel Boćkowski retweeted
🇺🇦 Wczoraj spotkaliśmy się z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim, zaraz po jego powrocie z Dublina i rozmów z Amerykanami, po ich z kolei spotkaniu z Putinem i zakończeniu negocjacji w Abu Zabi.
‼️ Jak dowiedzieliśmy się od prezydenta, ze strony USA padło po raz pierwszy pytanie: „Czy jesteście gotowi oddać Donbas w zamian za przyłączenie się do NATO?”.
Zełenski odparł, że jest skłonny rozmawiać z Ukraińcami o takim rozwiązaniu, jeśli w zamian za oddanie Donbasu Ukraina otrzymałaby pakiet:
▪️ Wejście w struktury NATO;
▪️ Wejście w struktury Unii Europejskiej;
▪️ Wzmocnienie ukraińskiej armii i pełne jej wyposażenie;
▪️ Zapewnienie odbudowy Ukrainy po wojnie;
Ostatecznie taka propozycja nie dotarła do Putina, a Amerykanie zapytali, czy Ukraina byłaby skłonna zgodzić się na jakąś alternatywę NATO. Jednocześnie przedstawiciele Trumpa stwierdzili, że opcja ze stacjonowaniem na terenie Ukrainy amerykańskich wojsk nie wchodzi w rachubę.
💬 „Jeżeli pojawi się taka propozycja, jako prezydent rozpocznę otwarty dialog ze społeczeństwem i powiem: „Spójrzcie, w jakim miejscu jesteśmy, jak wszyscy partnerzy się zjednoczyli i jak widzą dalszy rozwój sytuacji”.
Oczywiście bez jakiegokolwiek uznania okupowanych terytoriów za rosyjskie” - przyznał prezydent Zełenski.
🔴 Rosja nie zgodziła się na propozycje Ukrainy dotyczące rozejmu energetycznego, zawieszenia ognia na Morzu Czarnym ani przeprowadzenia wymiany jeńców w formacie „wszyscy na wszystkich”. Ostatecznie ma dojść do największej wymiany podczas tej wojny, ponad 1000 więźniów z każdej strony wróci do domów - poinformował Zełenski.
🇪🇺 Otwartą pozostaje kwestia udziału Europy w negocjacjach pokojowych. Kraje Starego Kontynentu mają podjąć ostateczną decyzję o składzie ich delegacji maksymalnie do końca listopada. Na razie w grze są różne opcje, prawdopodobna jest możliwość udziału reprezentantów krajów grupy E5: Francja, Niemcy, Wielka Brytania, Włochy oraz Polska, plus urzędnicy unijny i ludzie z NATO.
📌 Zdaniem Ukrainy kwestia nowej architektury bezpieczeństwa w Europie, która pojawiła się po raz pierwszy na stole negocjacyjnym, to bardzo niebezpieczna gra, która może doprowadzić do wojny na szeroką skalę i eskalacji, bo takie zmiany najczęściej wywołują potężne konflikty.
💬 Jego zdaniem celem Rosji jest osłabienie NATO i Unii Europejskiej oraz zmiana granic w Europie. I to strategiczny punkt działań Kremla.
🔵 „Myślę, że Putin będzie mówił o Finlandii i Szwecji. Jestem przekonany, że podniesie również kwestię Węgier oraz obecności Amerykanów w państwach bałtyckich” - powiedział prezydent Ukriany w rozmowie z dziennikarzami, gdzie obecna również była @tvp_info.
🇺🇸 Zdaniem Wołodymyra Zełenskiego Rosja będzie gotowa do podjęcia bardziej realistycznych kroków w momencie, gdy Kongres Stanów Zjednoczonych będzie gotowy przyjąć decyzję o silnym pakiecie wsparcia dla Ukrainy.
Jak przypomniał prezydent Ukrainy, w 2024 roku przywiózł Donaldowi Trumpowi tzw. plan zwycięstwa, który według niego mógłby skutecznie zmusić Putina do ustępstw.
🔴 Zełenski odniósł się również do propozycji przeprowadzenia misji humanitarnej w Konstantyniwce na Donbasie, na wzór Ołeszków.
💬 „To absolutnie prymitywny manewr, ponieważ w inny sposób Putin nie jest w stanie zdobyć tego miasta od półtora roku. Tylko w październiku Rosja poniosła tam straty rzędu 54 tysiące osób. Putin po prostu chce, żebyśmy wycofali się z Konstantyniwki, a oni weszli do miasta i w ten sposób je okupowali”.
📌 Ukraina podała listę kilku innych miejscowości w okolicy Chersonia, które znajdują się w podobnym oblężeniu jak Oleszki i zaproponowała, by stamtąd ewakuować cywilów. Rosja nie wyraziła na to zgody.
💬 „Dlaczego? Ponieważ po Konstantyniwce będą Kramatorsk i Słowiańsk. Chcą zniszczyć te miasta i zabić wszystkich naszych ludzi. Na tym polega ich koncepcja” - wyjaśnił Zełenski.
Daniel Boćkowski retweeted
Po oświadczeniu Putina, że wszyscy Rosjanie trafią do raju, w raju zaczęto myśleć o wstąpieniu do NATO.
Daniel Boćkowski retweeted
🇷🇺 W rosyjskim środowisku analitycznym na Telegramie rozmowy w Abu Zabi nie wyglądają jak zapowiedź pokoju. Wyglądają jak przesunięcie stołu.
Siergiej Polietajew z kanału Vatfor napisał już 10 listopada, że spotkania w Abu Zabi „znów skończą się niczym”. Ważniejsze jest coś innego: Amerykanie przyswoili kremlowskie sformułowanie o „nowej architekturze bezpieczeństwa w Europie”. Jeszcze dwa tygodnie wcześniej, pisze, Rubio mówił, że wojna trwa wyłącznie przez Donbas. „Po raz pierwszy od pięciu lat wojny rozmowa poszła w potrzebnym układzie współrzędnych”. Kanał pisma „Rosja w polityce globalnej” podał dziś dalej jego odczytanie słów Putina: Europa może dołączyć na warunkach Moskwy — albo „dalej zostawać w przedpokoju”.
Jastrzębia część tej samej infosfery uważa jednak wyciekłą listę za zbyt miękką. Jelena Panina z RUSSTRAT pisze o relacji „Bilda”, że plan jest „bardzo wątpliwy”. NATO ma się cofnąć do stanu z 27 maja 1997 r. Rezygnacja Ukrainy z Sojuszu to „fikcja”, a członkostwo w UE też odpada. Wojna to „przede wszystkim wojna o Morze Czarne”, więc demilitaryzacja portów nie wystarczy; wojsk z Naddniestrza i broni jądrowej na Białorusi ruszać nie wolno. „Żadne umowy z Zachodem nie zastąpią rzeczywistości wojskowej”.
To, pisze, „spektakl” Białego Domu, w którym Europejczycy grają „rolę złego policjanta”. Przy stole, pisze, warto postawić też „niedopuszczalność stałego rozmieszczenia wojsk USA w Polsce”. Rozszerzenie agendy może jednak stać się dla Moskwy „pułapką dyplomatyczną”, jeśli Zachód rozmawia bez zobowiązań.
Tyle że nikt z tych głosów nie świętuje bliskiego pokoju: przedmiotem ma być cała Europa. Podobny odruch był po Stambule w 2022 r.: jastrzębie traktowały ustalenia jak zapowiedź „zlania” sprawy, zanim cokolwiek podpisano. Dziś ten odruch wraca.
#ZrozumiecRosje
🇷🇺🇺🇦 W czwartek na Kremlu, jak relacjonował wieczorem Uszakow, Putin przypomniał Witkoffowi i Kushnerowi projekty umów z USA i NATO z grudnia 2021 r.: żadnego dalszego rozszerzenia Sojuszu, żadnego „zagrażającego” uzbrojenia przy granicach Rosji i powrót sił NATO do konfiguracji z 27 maja 1997 r., gdy podpisano Akt Stanowiący NATO–Rosja.
To stan sprzed 12 marca 1999 r., kiedy do Sojuszu weszły Polska, Czechy i Węgry. Moskwa chce do tego „dokleić świeże przemyślenia”, bo „zbiorowy Zachód zwrócił się przeciwko nam”. Plany europejskich wojsk w Ukrainie po wojnie Uszakow nazwał „receptą na nieskończoną wojnę”. Żądanie jest to samo. Zmienił się stół: Kreml składa je teraz Amerykanom jako punkt wyjścia do rozmów.
🇪🇺🇺🇸 „Echo” napisało 12 listopada, powołując się na źródła w różnych grupach negocjacyjnych, że jedna z nich przekazała europejskim partnerom listę możliwych warunków. Czyja to pozycja, źródła pisma nie mówią. Od flanki wschodniej są:
• rezygnacja z baz wojskowych na Litwie, Łotwie, Estonii i w Finlandii;
• powrót Finlandii do statusu sprzed wstąpienia do NATO 4 kwietnia 2023 r.;
• oraz przekształcenie Mołdawii w „republikę federacyjną” złożoną z Mołdawii, Naddniestrza i Gagauzji, a w razie jej wejścia do UE — referendum o niepodległości Naddniestrza i Gagauzji.
🇲🇩 To niemal memorandum Kozaka z listopada 2003 r., kiedy Putin chciał wpisać Mołdawii federację z Naddniestrzem i Gagauzją. Voronin odrzucił je w ostatniej chwili, 25 listopada, a Putin odwołał zapowiedziany przylot do Kiszyniowa. Inne słowo, ten sam mechanizm, którego Mińsk z 12 lutego 2015 r. oczekiwał od Ukrainy pod nazwą „decentralizacji” i „specjalnego statusu” dla Doniecka i Ługańska. W niedzielę Gagauzja i tak wybiera nowego baszkana.
Dalej na liście „Echa” są:
• demilitaryzacja portów Odessy i Mikołajowa;
• szczególny status języka rosyjskiego w Ukrainie; pozablokowy status Ukrainy, który nie wykluczałby wejścia do UE;
• oraz porozumienia o swobodzie żeglugi na Morzu Czarnym i na Bałtyku.
🇧🇾 Jako możliwe kroki ze strony Rosji pismo wymienia wycofanie broni jądrowej z Białorusi, rezygnację z rozmieszczenia rakiet średniego zasięgu na jej terytorium oraz wycofanie wojsk rosyjskich z Naddniestrza w zamian za pozablokowy status Mołdawii.
W innej grupie, pisze „Echo”, omawiano rosyjską propozycję „klubu” pięciu–sześciu państw NATO, które mogłyby wetować przyjęcie nowych członków, na przykład Ukrainy, Mołdawii, Gruzji czy Armenii. Pismo przypomina też publiczną zapowiedź Drobinina o dwustronnych paktach o nieagresji z kluczowymi państwami NATO. Rano 13 listopada podobny katalog, z dodatkiem żądania całego Donbasu, opisał niemiecki „Bild” jako materiał z nieoficjalnych rozmów.
Witkoff i Kushner po wyjściu z Kremla zapowiedzieli miejsce dla Europy w kolejnej rundzie. Kushner mówił w czwartek o wielostronnych rozmowach w tygodniu od 16 listopada, ale po wieczornym spotkaniu z Zełenskim w Dublinie nie podano ani daty, ani miejsca. W komentarzu Uszakowa z czwartkowego wieczoru tego miejsca nie było: Europejczycy mają się najpierw zdecydować, czy chcą pokoju, czy wojny. Resztę, według Uszakowa, ma zająć planowane spotkanie Putina z Trumpem na marginesie szczytu APEC w Shenzhen 18–19 listopada.
#KierunekWschodni
Daniel Boćkowski retweeted
Kolejna runda negocjacyjna w Abu Zabi to rosyjski sukces. Po czterech latach wojny z Ukrainą Kremlowi nareszcie udało się położyć na stole nie tylko zakończenie działań zbrojnych, ale przede wszystkim europejski ład geopolityczny, na co amerykańska administracja ochoczo przystała.
Stało się tak nie tylko z pominięciem samych zainteresowanych, którzy czekać musieli w osobnym pomieszczeniu, ale wbrew obecnemu układowi sił. Rosjanie podyktowali warunki kapitulacji nie tylko Ukrainie, ale też całemu Zachodowi, pomimo że żadnej wojny nie wygrała. Ba, jest od tego dalsza niż w lutym 2022 roku.
Zapraszam do mojego komentarza, link we wpisie poniżej (otwarty dostęp):
Daniel Boćkowski retweeted
Están ocurriendo cosas en Sudán.
La fractura dentro de las Fuerzas de Apoyo Rápido es real debido al componente tribal.
Las Fuerzas Armadas de Sudán ganan terreno en la guerra civil.
Sintiéndose marginados por el liderazgo de las Fuerzas de Apoyo Rapido, las figuras tribales de Darfur del Norte están desertando hacia las Fuerzas Armadas Sudanesas, siendo atraídas lejos de las FAR por Musa Hilal, que se unió a las FAS en febrero.
Omar Osman Jabura, el jefe supremo de los Misseriya (en el Darfur central, la 2ª más grande de las tribus Baggara), ha anunciafo su defección de las FAR y llama a todos los de la tribu que él reclutó a retirarse inmediatamente de la milicia.
La FAR dependen completamente de los líderes y jefes tribales Baggara para organizar el reclutamiento. La defección de líderes tribales senior como Jabura es incluso más perjudicial para las FAR que la pérdida de comandantes de campo.
El ejército sudanés y los movimientos armados aliados han avanzado hacia Al-Juwai en Kordofán Occidental, tomando la estratégica ciudad de Sarif Ankush de las FAR.
El avance ejerce nueva presión sobre los principales despliegues de las FAR a lo largo de la ruta clave hacia Darfur.
Daniel Boćkowski retweeted
nitter.cf/PawanGoswami011/status…
Transparente Zelte am Straßenrand: Chinas Livestream-Wirtschaft sucht den billigsten Ort
Nachts in der Daya Bay bei Huizhou, Guangdong, unweit von Shenzhen, steht eine Reihe durchsichtiger Zelte auf dem Bürgersteig. In jedem Zelt eine Frau, ein Handy, ein Ringlicht. Die Plane schützt vor Regen, nicht vor Kälte. Was von außen wie eine improvisierte Campingstraße wirkt, ist von innen ein Studio: livestreamen bis spät in die Nacht, in der Hoffnung auf virtuelle Geschenke.
Der Clip, den Mario Nawfal aufgegriffen hat, ist kein Einzelfall und keine Inszenierung aus dem Nichts. Straßen-Livestreaming ist in chinesischen Großstädten seit Jahren sichtbar. 2024 zog die Fußgängerzone Dongmen in Shenzhen so viele Streamerinnen an, dass die Stadt ein Anmeldesystem für Außenübertragungen einführte. 2025 berichteten Technikmedien über sogenannte „Homeless“-Streams: Menschen, die nachts auf Gehwegen senden, oft über Agenturen mit festem Platz, Technik und Provision. Die Zelte in Daya Bay sind die nächste, noch sparsamere Variante derselben Logik.
**Warum nicht zu Hause**
Die naheliegende Frage lautet, warum das nicht in der eigenen Wohnung passiert. Drei Gründe tauchen in Berichten und Kommentaren immer wieder auf, ohne dass für genau diesen Clip Einkommenszahlen vorliegen.
Erstens die Miete. Ein richtiges Studio in Shenzhen oder Huizhou kostet. Ein transparentes Zelt auf öffentlichem Grund kostet fast nichts. Wer keinen festen Vertrag, keine Reichweite und kein Startkapital hat, rechnet in Yuan pro Nacht, nicht in Monatsmieten.
Zweitens die Aufmerksamkeit. Chinesische Plattformen wie Douyin und Kuaishou leben nicht von Werbeeinnahmen des Streamers, sondern von direkten Geschenken der Zuschauer. Öffentliche Orte liefern Bewegung, Passanten, Licht und ein Gefühl von Echtheit. Manche Formate setzen bewusst auf Mitleid: eine junge Frau, nachts draußen, scheinbar ohne Dach über dem Kopf. Agenturen wissen, dass dieses Bild spendabler ist als ein aufgeräumtes Zimmer. Ob die Frauen in Daya Bay obdachlos sind, sagt das Video nicht. Ältere Reportagen legen nahe, dass viele organisiert und nicht wohnungslos sind.
Drittens der Wettbewerb. Der Einstieg kostet fast nichts: Smartphone, Licht, Account. Deshalb drängen sehr viele hinein. Wer zu Hause bleibt, verschwindet im Feed. Wer draußen steht, hofft auf den Zufall, der den Algorithmus füttert.
**Wie das Geld fließt**
Verdient wird über virtuelle Geschenke. Zuschauer kaufen auf der Plattform „Diamanten“ oder ähnliche Währung und schicken Animationen, die in echtes Geld umgerechnet werden, abzüglich Plattformanteil und oft Agenturprovision. Einzelne Geschenke können teuer sein. Die Masse der Streams verdient davon wenig. Öffentliche Zahlen zu den Zelten in Daya Bay gibt es nicht. Sichtbar ist nur der Aufwand: ganze Straßenzüge, fast nur Frauen, bis tief in die Nacht.
Daneben existiert ein anderes, professionelleres Segment. Das sogenannte Tuanbo, Gruppen-Livestreaming im Idol-Stil mit Tanz, Rankings und Fan-Ökonomie, wurde 2026 auf ein Marktvolumen von rund 40 Milliarden Yuan geschätzt, nach etwa 15 Milliarden im Jahr davor. Das sind Studios, Choreografien, LED-Wände. Die Zelte sind das andere Ende derselben Branche: dieselben Geschenke, dieselben Plattformen, nur ohne Kapital.
**Was das Bild eigentlich zeigt**
Jugendliche und junge Erwachsene treffen in China auf einen engen Arbeitsmarkt. Im März 2026 lag die Arbeitslosenquote der 16- bis 24-Jährigen bei 16,9 Prozent, bei einem Rekordjahrgang von Hochschulabsolventen. Livestreaming ist für viele kein Hobby, sondern ein Niedrigschwellen-Job ohne Abschluss, ohne Festanstellung und ohne sozialen Schutz. Die Zelte machen die Kosten dieses Modells sichtbar: Wer nichts anderes hat, vermietet den eigenen Abend an einen Feed.
Gleichzeitig ist das Bild leicht zu überzeichnen. Nicht jede Frau im Zelt ist Opfer einer Agentur, und nicht jeder Stream scheitert. Einige verkaufen Produkte, andere bauen eine kleine Stammzuschauerschaft auf. Der Bürgersteig ist dann Werkstatt, nicht Bühne des Elends. Trotzdem bleibt die Szene ein Gradmesser. Wenn das billigste funktionierende Studio eine Regenplane auf dem Gehweg ist, sagt das weniger über Exotik aus als über den Preis von Aufmerksamkeit: Er ist so hoch, dass selbst das Licht am Straßenrand noch als Geschäftsmodell durchgeht.
Daniel Boćkowski retweeted
基辅上空最近悄悄扣上了一个看不见的罩子。
乌克兰军方把它叫作电子战穹顶。
这不是爱国者防空导弹,也不是以色列那种会发射拦截弹的铁穹。
天空中一颗炮弹都没打,呼啸而来的自杀无人机一扎进市区,立刻就瞎了。
事情得从俄罗斯无人机的进化说起。
过去两年里,俄军打过来的见证者无人机,基本就是个大号航模装上炸药。
起飞前把经纬度坐标敲进系统,一按发射,它就靠着机载卫星导航和惯性制导硬飞。
只要飞行路线是固定的,防空部队其实不难对付。
地面上架好探照灯和重机枪,或者拿大功率电子干扰机去伪造卫星信号。
无人机被诱骗之后,自己就会偏离航线,掉进农田和空地里。
但从今年下半年开始,乌克兰防空部队发现不对劲了。
天上的无人机飞到半路上,居然开始拐弯了。
看到前面有地面机枪阵地,它会主动绕着走。
飞进基辅市区,它还能在半空盘旋,专门挑雷达站和供电变电站一头扎下去。
原本只知道死板直线飞行的自杀无人机,怎么突然长出了眼睛?
乌克兰工程人员拆开被击落的无人机残骸,看清了里面的新零件。
俄罗斯在无人机肚子里,加装了 MESH 网状无线电调制解调器。
这个改动为什么极度危险?
无线电通信一直有个物理死穴,叫视距限制。
地球表面是有曲率的,无线电波直来直去。
无人机为了躲避雷达,通常贴着两三百米的低空飞行。
飞出几十公里之后,地平线就会把控制信号挡得严严实实。
坐在几百公里外俄罗斯本土基地的操控员,根本不可能隔着大山和地平线去实时操控低空飞机。
但装上 MESH 之后,整套逻辑全变了。
这种网状通信模块,能把每一架在天上飞的无人机,都变成一个空中无线路由器。
第一架无人机把信号传给第二架,第二架接力传给第三架。
几架甚至十几架无人机在几百公里的航线上排成一条空中长队,数据信号一棒接一棒往前送。
哪怕最前面的无人机已经飞到了基辅城外,远在几百公里外的飞手,屏幕上依然能收到机头摄像头传回来的实时高清画面。
更难缠的是自组网特性。
半路上被打掉一架,剩下的无人机几秒钟内就能自动重新配对,接力网络自己就把缺口补上了。
原本只要几万美元的自杀无人机,硬生生被升级成了有人实时遥控的廉价巡航导弹。
面对这种空中局域网,常规防空手段全被逼到了墙角。
派战斗机去空中拦截?
基辅周围每天夜里几十上百架无人机呼啸而过,没有那么多战机和飞行员能天天空战。
打防空导弹?
一枚爱国者 PAC-3 拦截弹要 400 万美元。
对面的见证者无人机造价只要两三万美元。
拿 400 万美元的导弹去撞 3 万美元的航模,没有哪个国家的国库能扛得住这种消耗。
在几栋重点大楼顶上装大功率干扰机行不行?
也不行。
对方从四面八方低空突防,单个制高点的电磁覆盖有限,而且开机就会暴露自己,很容易招来反辐射导弹精准打击。
乌克兰总统办公室防务顾问别斯克列斯诺夫公布了破局的方案。
乌克兰总参谋部、国防部和本土几家电子战设备公司联手,花了几个星期做了一场全城改造。
他们把基辅全城彻底切分成一个个细密网格。
在全市几百个建筑屋顶、居民楼高点和铁塔上,密密麻麻装满了专门针对 MESH 无线电频段的压制天线与发射机。
几百个点位连成一张无缝覆盖全城的电磁干扰网。
这就是他们所说的基辅电子战穹顶。
只要挂着无线电模块的无人机一头扎进基辅空域,穹顶的天线阵列会同时释放定向射频噪声。
这相当于在无人机耳边开了上千台大功率音响,机间中继链路瞬间被淹没。
远在几百公里外的操控员,屏幕立刻黑屏。
遥控链路一断,无人机瞬间被打回原形。
它只能退回老旧的惯性制导模式瞎飞,命中精度直接暴跌几百米,大多栽进荒地,或者被地面防空机枪轻松扫落。
华尔街日报刊登了德国先进材料学者罗伯特·布吕尔的一篇分析文章。
他提醒北约各国:必须把基辅头顶这个电子战穹顶当成现代战争的必修课。
因为这给未来的防空账本敲响了警钟。
面对规模化的无人机蜂群,昂贵的大型导弹根本无力承担日常消耗,电子战是唯一能把单次拦截边际成本压到几乎只剩电费的手段。
但全城高密度电磁压制,本身也是一把双刃剑。
全城充斥着高能电磁干扰,如果防空部队自己的传感器、雷达和前线通信没有做足防护,最先被烧坏或致盲的可能就是自己人。
布吕尔在文章里特别提到,未来的军工制造必须在出厂那一刻就解决轻量化电磁屏蔽问题。
下一轮空中攻防,拼的已经不是单纯的导弹射程,是看谁能在烈度拉满的电磁风暴里,让自己的天线和芯片活下来。
Daniel Boćkowski retweeted
Se desata la locura en Sudán.
Alegría y llantos de emoción tras la liberación de Al Khuwaei, en Kordofán.
El Ejército de Sudán ha liberado la ciudad, que llevaba controlada durante casi dos años por las Fuerzas de Apoyo Rápido.
En los alrededores de la ciudad se encuentra uno de los campamentos de refugiados más grandes del país, atacado con drones y cortes de suministros a diario.
Finaliza así el terror para los habitantes de la ciudad. Los civiles han salido muy alegres a recibir al Ejército de Sudán ante la retirada de las milicias.
El conflicto acelera su desenlace y Emiratos Árabes no puede actualmente con la situación. La fractura interna de las Fuerzas de Apoyo Rápido se está notando.
Polecam wiadomosci.wp.pl/abw-przewid…
2
205
Daniel Boćkowski retweeted
1/2 O tym czym dla Rosji jest zasada niepodzielnego bezpieczeństwa pisałam ponad dwa lata temu pism.pl/publikacje/rosyjska-…
I tak się zastanawiam czy nie warto iść ich tropem i odwołując się do naszego poczucia bezpieczeństwa zażądać redukcji ich sił zbrojnych np. do 200 tys. oraz
Daniel Boćkowski retweeted
🇷🇺🇺🇸 Der geleakte Laptop des Kreml-Propagandisten John Mark Dougan zeigt eindeutig: Er nutzte Claude und Qwen für seine Arbeit und lässt nach eigener Angabe zehntausende Artikel im Monat schreiben und manipuliert so bis KI-Chatbots seine Propaganda als Tatsache wiederholen! 🚨
Die Echtheit bestätigt er selbst: „Publish my laptop. I don't care."
Dougan, früherer Sheriff-Deputy aus Florida, floh 2016 nach Moskau. Am 10. November tauchten Mails, Telegram- und Signal-Chats und Chatbot-Anfragen aus seinem Rechner auf. In einem Papier legt er unverhohlen dar, wie er Suchmaschinen und KI-Modelle mit umgeschriebenen Artikeln beeinflussen will.
Die 43.000 Artikel im Monat nannte er selbst in einer Anfrage an Claude, dazu rund 2 Millionen Rubel Kosten. 📰
Zwischen April und August 2026 half Claude bei Namen für eine europäische „Free-Speech"-Seite. Qwen schrieb einen Telegram-Post über angeblich von den Demokraten inszenierte Trump-Proteste und gab Tipps, wie KI-Texte unerkannt bleiben. 🤖
Dougan sitzt weiterhin in Russland. 🇷🇺
Daniel Boćkowski retweeted
【現代の"草摺(くさずり)"】戦場の進化がたどり着いた答えは、まさかの「戦国甲冑」だった!?
見た目はまるでスカートや古代ローマの防具、あるいは日本の鎧の「草摺(くさずり)」。
実はこれ、ウクライナのアーマーメーカー(Balistyka社など)が最前線のリアルな戦訓から開発した「バリスティック・キルト(腰回り用防弾アーマー)」です。
■ なぜ今、スカート型アーマーなのか?
これまでの対テロ戦争(非対称戦)では、機動力重視の「軽量なプレートキャリア」が主流でした。
しかし、現在のウクライナ戦線のような大規模な砲撃戦・ドローン戦では状況が一変。最大の脅威は小銃弾よりも「砲弾やFPVドローンの破片(フラグメンテーション)」になりました。
■ 守るべきは「大腿動脈」と「骨盤」
破片が下半身、特に太ももの付け根(大腿動脈)や骨盤・鼠径部に直撃すると、止血帯(ターニケット)すら巻けず数分で致命傷になります。
かといってガチガチの重装甲にすると歩兵が動けない……。
「機動力(歩幅・しゃがみ動作)を殺さず、腰回りと大腿動脈を360度破片から守る」
この矛盾を解決するために導き出されたのが、パネルを分割して重ねる「スカート構造」でした。
人間の急所(動脈や関節)は数千年前から変わらないため、防御と機動性を突き詰めた結果、最先端の超高分子量ポリエチレン(UHMWPE)装甲が「日本の大鎧」や「ローマ軍団のプテリゲス」と同じ形に先祖返りしたのです。
最先端テクノロジーが導き出した"機能美の極致"。ロマンが詰まりすぎていませんか……?
#ミリタリー #タクティカルギア #ボディーアーマー #ウクライナ #現代戦 #サバゲー #軍事
Daniel Boćkowski retweeted
Putin on haistanut historiallisen tilaisuuden purkaa Nato pala palalta Trumpin avulla.
Tätä olen jo aiemmin varoittanut ja tänään Moskovassa Venäjä teki tavoitteitaan entistä selvemmiksi. Putin tapasi Witkoffin ja Kushnerin, ja Kremlin mukaan keskusteluihin nostettiin uudelleen Venäjän vuoden 2021 turvallisuusvaatimukset. Naton laajentumisen pysäyttäminen on jälleen esillä.
Samaan aikaan Venäjän ulkoministeriö on ehdottanut erillisiä hyökkäämättömyyssopimuksia Nato-maiden kanssa. Esiteltyihin sopimusmalleihin kuuluu myös järjestelyjä, jotka voisivat rajoittaa valtioiden mahdollisuuksia tarjota alueitaan, kauttakulkureittejään tai resurssejaan sotilaallisten operaatioiden tueksi.
Ymmärretään nyt, mitä Moskova tavoittelee.
Natoa ei tarvitse hajottaa muodollisesti, jos sen yhteinen puolustus onnistutaan tekemään toimintakyvyttömäksi. Liittokunnan yhtenäisyyttä voidaan yrittää murentaa myös erillisillä sopimuksilla.
Tänään Putin hyväksyi eurooppalaisten osallistumisen seuraaviin rauhanneuvotteluihin. Samalla hän piti kiinni aluevaatimuksistaan ja torjui eurooppalaisten joukkojen sijoittamisen Ukrainaan.
Minusta Venäjä on tunnistanut Trumpin hallinnon rauhanpyrkimyksissä poikkeuksellisen tilaisuuden. Se voi yrittää muuttaa Ukrainan sodan päättämisen neuvotteluksi, jossa käsitellään samalla Naton tulevaa toimintavapautta ja Euroopan valtatasapainoa.
Venäjän vaatimuksia kannattaa kuunnella tarkasti silloinkin, kun ne kuulostavat mahdottomilta. Moskova kertoo meille itse, mitä se tavoittelee. Venäjä tarjoaa lupauksia olla hyökkäämättä ja haluaa samalla keskustella siitä, miten muut saavat puolustautua.
Meidän turvallisuuttamme ei pidä diilivimmassa vaihtaa Putinin allekirjoitukseen.
iltalehti.fi/ulkomaat/a/8bac…
Daniel Boćkowski retweeted
Así está Sudán en estos momentos.
La parte roja está controlada por las Fuerzas de Apoyo Rápido y la verde por la Fuerzas Armadas de Sudán.
De acuerdo con la distribución, las Fuerzas Armadas de Sudán tienen el 76% del territorio. Las Fuerzas de Apoyo Rápido ocupan el 24% del país con una población.
Todo está bastante igualado en proporción a la demografía. El área verde aglutina al 73% de la población y el área roja al 27%, aproximadamente.
Sudán tiene unos 50 millones de habitantes y una superficie total de 1.861.484 km². Unas 4 veces España.
Por tanto, para hacernos una idea del tamaño, el área controlada por las Fuerzas de Apoyo Rápido en el país tiene la misma extensión que la propia España.
Debido al conflicto, millones de personas se encuentran desplazadas internamente o refugiadas en países vecinos, por lo que los datos demográficos reflejan la población base de cada región.
La distribución por zonas y ciudades principales es el principal punto del análisis.
El área verde (Fuerzas Armadas de Sudán) comprende el norte, el este, el centro del país, todo el valle del Río Nilo y la costa del Mar Rojo.
Incluye estados densamente poblados como Jartum, Gezira, Kassala, Gadarif, Nilo Blanco y el Desierto del Norte.
Jartum es la capital del país y su mayor aglomeración urbana, situada en la confluencia de los ríos Nilo Blanco y Nilo Azul. El Gobierno controla la capital.
Port Sudán también es gubernamental. Ubicada en la costa del Mar Rojo, funciona como el principal puerto comercial y centro administrativo del gobierno durante el conflicto.
Otros puntos importantes controlados por las FAS son Wad Madani, capital del estado agrícola de Gezira, Kassala y Gadarif, que son importantes centros urbanos y agrícolas en el este del país, cerca de las fronteras con Eritrea y Etiopía, ciudades como Atbara y Dongola, principales ciudades estratégicas y de transporte a lo largo del curso del río Nilo en el norte y El Obeid, donde hay centros logísticos clave en el centro del país (Kordofán del Norte y Nilo Blanco).
El área roja (Fuerzas de Apoyo Rápido), abarca prácticamente toda la región histórica de Darfur (oeste y suroeste), gran parte de Kordofán del Oeste y una pequeña franja desértica en la frontera noroeste con Libia.
Las FAR controlan Nyala, capital de Darfur del Sur y la ciudad más poblada de todo el oeste sudanés.
También El Fasher, capital de Darfur del Norte y principal centro urbano del norte de esta región, al igual que El Geneina, capital de Darfur del Oeste y ubicada cerca de la frontera con Chad, ofreciendo gran potencial logístico.
Ed Daein, capital de Darfur del Este, con fuerte actividad ganadera y petrolera, también está vinculada por las FAR. Por último, ciudades como En Nahud y El Fula, principales localidades urbanas dentro de la región de Kordofán del Oeste, también son de las milicias rebeldes.
Daniel Boćkowski retweeted
Nie o Donbas chodzi. Kreml podał rok: 1997
Po dwóch i pół godzinach Putina z zięciem i wspólnikiem Trumpa do dziennikarzy wyszedł Jurij Uszakow. Rozmowa była „konstruktywna, szczera i pożyteczna”. Sprawdźmy, dla kogo.
„Kluczowe założenia: nierozszerzanie NATO, nierozmieszczanie u rosyjskich granic zagrażających nam systemów uzbrojenia, powrót do konfiguracji sił Sojuszu z chwili podpisania Aktu stanowiącego Rosja–NATO”.
Akt podpisano 27 maja 1997 r. Polski w NATO wtedy nie było. Od tamtej pory do Sojuszu weszło 16 państw. A teraz przeczytajmy dokument, na który Kreml się powołuje. Rosja zobowiązała się w nim nie używać siły wobec żadnego państwa, szanować integralność terytorialną wszystkich i ich prawo do wyboru, jak zapewnić sobie bezpieczeństwo.
Do tego Moskwa dorzuci „świeże przemyślenia” wynikające z „lekcji” konfrontacji. Lista żądań jest więc otwarta.
„Zwrócił się przeciwko nam zbiorowy Zachód”, zainteresowany „strategiczną porażką Rosji”.
Powiedziane po rozmowie z wysłannikami przywódcy tego Zachodu, z którymi Rosja chce pisać bezpieczeństwo Europy „w tandemie”. Chociaż, czy aby na pewno prezydent USA jest nadal przywódcą Zachodu?
Wojska „koalicji chętnych” na Ukrainie to „recepta na niekończącą się wojnę”.
Na tej recepcie Kreml zna się jak nikt. Rosyjski kontyngent stoi w Naddniestrzu od 1992 r., choć Moskwa obiecała go wycofać do końca 2002 r. W Abchazji i Osetii Południowej jego bazy stoją od wojny 2008 r., w Donbasie i na Krymie od 2014 r. Obce wojska, które gwarantują konflikt bez końca, istnieją. Mówią po rosyjsku.
Akcja humanitarna w Konstantynówce „pozwoli wszystkim się przekonać, pod czyją kontrolą miasto jest realnie, a nie na ukraińskich mapach”.
Kto miasto kontroluje, nie musi tego udowadniać. Oleszki są pod okupacją od pierwszego dnia inwazji. O Konstantynówkę trwają walki. Już sami się pogubiliśmy ile razy rosyjski dyktator ogłaszał "wyzwolenie". Amerykanie, jak twierdzi Uszakow, pomysł „aktywnie poparli”.
W Kijowie „nie chcą kończyć wojny, bo trzeba by od razu ogłosić wybory, a władzy nikt tracić nie chce”.
Mówi to doradca człowieka, który rządzi od 1999 r. i w 2020 r. wyzerował sobie kadencje.
Europejczycy „muszą się zdecydować”, czy chcą pokoju, czy wojny, a „wszystkie ich praktyczne działania świadczą o tym drugim”. Wyrok usłyszą od Witkoffa i Kushnera, bo Kreml liczy, że „sygnały z Moskwy” zostaną im „skrupulatnie przekazane”. Wysłannicy prezydenta USA awansowali na gońców.
Na koniec adres: Shenzhen, szczyt APEC. Putin, Trump i Xi, „pierwsze spotkanie w takim formacie”, które ma „uzdrowić całą sytuację międzynarodową”. Miedinski obiecywał nową Jałtę. Uszakow podał miejsce.
Na naszych oczach dzieli się Europę na strefy wpływów. Europo, jesteś tu jeszcze?
@jaredkushner
@realDonaldTrump @POTUS
@SteveWitkoff @SEPeaceMissions
@NATO
@KremlinRussia
@apec
@ZelenskyyUa
#Ukraina #NATO #Shenzhen
Putin chce „wiecznego pokoju”. I już wie, kiedy go zerwie
Na Kreml przyjechali Jared Kushner, zięć Donalda Trumpa, i Steve Witkoff, jego partner od interesów. Dyktator przemówił. Oddaję mu głos, bo nikt go lepiej nie skompromituje.
„Obecność jakichkolwiek obcych wojsk na terytorium Ukrainy jest dla Rosji nie do przyjęcia. Staną się dla nas uprawnionym celem, a wojna natychmiast wybuchnie na nowo”.
Jedyne obce wojska na Ukrainie są dziś rosyjskie. Pokoju jeszcze nie ma, a termin jego zerwania już podano.
„Dla nas istnieje tylko jedna linia demarkacyjna: granica państwowa. Tutaj jesteście wy, a tutaj jesteśmy my”.
Którą granicę? Tę, którą sam podpisał z Kuczmą 28 stycznia 2003 r., czy tę, którą w 2022 r. dopisał sobie do konstytucji razem z Zaporożem i Chersoniem?
„Rosja kontroluje Konstantynówkę i jest gotowa zapewnić bezpieczeństwo misji humanitarnej”. Na wzór Oleszek.
Sprawdźmy. Putin „zdobył” to miasto już w lipcu. Ukraiński Sztab Generalny zaprzeczył, a według DeepState miasto do dziś nie jest pod rosyjską kontrolą. Misja ma więc, cytuję, „pokazać, kto naprawdę kontroluje miasto”. Wzór z Oleszek też znamy: w czasie tamtej ciszy Sky News pokazał nagrania rosyjskiej rotacji i ciężkiego sprzętu.
„Dla Rosji ważniejsi są ludzie”.
W Konstantynówce z ponad 60 tysięcy mieszkańców zostało ich, według samego Putina, 400–500.
Chciałby też, żeby pokój „był wieczny”. Rosja jeden taki już podpisała: 12 maja 1997 r. na Kremlu, z Czeczenią. Wyrzekła się w nim użycia siły „na zawsze”. Wieczność trwała nieco ponad dwa lata, do chwili, gdy premierem został Władimir Putin.
Na deser dowcip o pieniądzach „z szafki nocnej”, opowiedziany zięciowi i wspólnikowi prezydenta. Publiczność dobrano idealnie.
A Witkoff? Podziękował Miedinskiemu za wkład w pokój. Temu samemu, który dzień wcześniej oznajmił: „Zadowolony będę dopiero wtedy, gdy zwyciężymy”.
Amerykanie pojechali na Kreml po pokój. Wywożą listę celów.
@jaredkushner
@realDonaldTrump
@SteveWitkoff
@GeneralStaffUA
@DeepState_UA
@SkyNews
@KremlinRussia @KremlinRussia_E
#Ukraina #Rosja #Negocjacje
Daniel Boćkowski retweeted
Z CYKLU OKIEM NA WROGA
Rosja rozszerza wdrażanie systemu WRE „Wołna-Kupoł-Garant” do zakłócania łączności Starlink.
Według TASS z 10 Listopada kompleks przeszedł próby i trafił do produkcji seryjnej. System jest rozmieszczany w wybranych rejonach przygranicznych FR, jednak jego obecna liczba nie pozwala na pokrycie wszystkich planowanych obszarów.
Parametry techniczne:
- Pasmo zakłóceń: 14–14,5 GHz (uplink Starlink).
- Deklarowany obszar oddziaływania: ok. 20 km².
- Konfiguracja: sześć modułów antenowych.
- Cel: zakłócanie transmisji terminal–satelita, w tym łączności BSP.
System oddziałuje na kanał nadawczy terminala, ograniczając możliwość odbioru danych przez satelitę. Może to prowadzić do utraty transmisji i sterowania bezzałogowcami wykorzystującymi Starlink.
W lipcu 2026 roku ukraińskie jednostki informowały już o wykrywaniu i niszczeniu rosyjskich instalacji tego typu.
Rosja rozwija zdolności WRE wymierzone nie tylko w klasyczne radiolinie BSP i GNSS, ale również w satelitarną infrastrukturę łączności. Starlink nie gwarantuje odporności na zakłócenia, a utrata łączności satelitarnej staje się realnym scenariuszem operacyjnym.
Daniel Boćkowski retweeted
Somalia se encuentra en un momento decisivo marcado por el repliegue y la reconfiguración de las fuerzas que durante años blindaron su capital.
Está a punto de caer.
Os explico el vacío en Mogadiscio y la retirada estratégica de tropas extranjeras 👇🏻
El panorama de seguridad en el Cuerno de África está cambiando de forma drástica.
Con la finalización de las misiones políticas tradicionales de la ONU y la transición de las operaciones de pacificación de la Unión Africana (desde la antigua ATMIS hacia la nueva AUSSOM), miles de soldados extranjeros han comenzado a abandonar Mogadiscio y sus zonas aledañas.
Países clave en la seguridad somalí, como Uganda, han anunciado oficialmente el inicio de la repatriación de contingentes que operaban bajo acuerdos bilaterales.
Este movimiento responde a una doble realidad: por un lado, la presión internacional por recortes de financiamiento estratégico (como la retirada del apoyo logístico por parte de Estados Unidos de cara a 2027) y, por el otro, la creciente insistencia del gobierno somalí en que el Ejército Nacional de Somalia (SNA) debe asumir la soberanía total y el monopolio de la fuerza frente a la insurgencia yihadista.
¿Qué países tienen tropas en Somalia y por qué están allí?
Tal como ilustra el mapa, el territorio somalí ha estado densamente militarizado por fuerzas foráneas integradas en misiones de la Unión Africana u otros pactos de cooperación.
Su presencia responde primordialmente a un objetivo común: contener la expansión global de Al-Shabaab, la filial de Al Qaeda en la región, y evitar el colapso definitivo del Estado central.
Los principales actores destacados son:
1. Uganda:
Fue el primer país en desplegar tropas en 2007. Sus soldados han sido históricamente el pilar central de la defensa en la capital, custodiando puntos neurálgicos como el puerto de Mogadiscio y el aeropuerto internacional Aden Adde.
Su motivación se arraiga en una obligación panafricanista de estabilización regional, pagando un alto coste en vidas humanas a lo largo de dos décadas.
2. Kenia y Etiopía:
Países vecinos con intereses de seguridad nacional muy directos.
Ambos han intervenido militarmente para blindar sus propias fronteras de las incursiones y atentados transfronterizos perpetrados por Al-Shabaab, manteniendo contingentes tanto dentro de la estructura de la Unión Africana como en incursiones bilaterales.
3. Burundi y Yibuti:
Miembros constantes de las coaliciones de paz africanas encargados de sectores críticos en el centro y sur del país con el fin de pacificar las zonas rurales y los corredores humanitarios.
4. Turquía:
Posee en Mogadiscio su base militar más grande en el extranjero (Camp TURKSOM).
A diferencia de los cascos de la UA, el rol turco no es de patrullaje directo, sino de adiestramiento intensivo de las fuerzas especiales somalíes (los comandos Gorgor), buscando cimentar su influencia geopolítica en el Índico y asegurar un aliado estratégico.
5. Estados Unidos:
Mantiene una presencia intermitente mediante fuerzas especiales y asesores dedicados a coordinar ataques aéreos con drones y entrenar a la brigada de élite antiterrorista somalí Danab.
Y así, nos encontramos con el gran dilema del Cuerno de África.
La salida gradual de los ejércitos africanos y la disolución de las estructuras tradicionales de apoyo externo dejan una ventana abierta a la incertidumbre.
Si bien representa un paso indispensable hacia la verdadera independencia y madurez institucional de Somalia, analistas internacionales advierten del enorme riesgo de que Al-Shabaab aproveche el repliegue exterior para reconquistar territorios y convertirse en un Afganistán 2.0.
El destino de Somalia dependerá de si el ejército local logra sostener por sí mismo las murallas que otros, durante veinte años, ayudaron a levantar.




































