علیرضا سپاهی و مهشاد کشانی، یک روز پیش از اعدام علیرضا، در زندان و از پشت تلفن به عقد هم درآمدند. دو عاشق، با دیوارهایی میانشان و فرصتی که داشت تمام می‌شد. به روایت نزدیکانشان، مهشاد پیشنهاد عقد را داد و آخرین درخواست علیرضا از وکیلش، دیدن او بود. اما اجازه ندادند؛ علیرضا را اعدام کردند و حسرت آن دیدار باقی ماند. چقدر درد دارد که تازه همسر کسی شده باشی و به‌جای فکر کردن به خانه‌تان، به فردایتان، به صبح‌هایی که کنار هم بیدار می‌شوید، منتظر اجازه یک دیدار آخر بمانی… آنها باید فرصت زندگی پیدا می‌کردند؛ فرصت یک روز معمولی کنار هم، یک پیاده‌روی، یک عکس دونفره، یک دعوای کوچک و آشتی بعدش. باید سال‌ها می‌گذشت تا موهایشان سفید شود و هنوز همدیگر را به نام صدا بزنند. اما جمهوری اسلامی علیرضا را کشت و مهشاد را با تمام این فرداهای نرسیده تنها گذاشت. حالا هر بار نام علیرضا را می‌نویسیم، یادمان باشد کسی بود که دوستش داشت؛ کسی که تازه همسرش شده بود و فرصت دیدنش را هم از او گرفتند. کاش خطبه عقدتان آغاز یک زندگی بود… کاش برایتان از خوشبختی می‌نوشتیم، نه از حسرت. 🖤