Michał Antoni Budzik

No i wybiło. Moje konto prowadzi standardowo niemiecki wywiad, czasem rosyjski i chiński, ostatnio Łukasz Kohut, to dziś poczekam na komentarz, że za tym kontem stoi Jacek Bartosiak. Kto czyta mnie regularnie (a parę, może paręnaście takich osób się znajdzie), ten wie, że żadnym "fanbojem" Pana Bartosiaka nie jestem. Krytykowałem go parę razy w tematyce niemieckiej, parę razy w innej, zdarzało się zgodzić, a i napisać "tak, ale...". Jest jednak zastanawiająca skala radości po ogłoszeniu tej decyzji i to jak bardzo Pan Bartosiak zalazł za skórę, że aż takie szambo wybija. Afer z doktoratami trochę jest, ale jakoś takich emocji nie ma. Nie - nie twierdzę, że to "system chce go zniszczyć za mówienie prawdy!", ale wyszła dziś na jaw brzydka ludzka cecha, radości z tego, kiedy ktoś w końcu się potknie... Żeby była jasność - ten post nie jest próbą obrony doktoratu Pana Bartosiaka, bo nie moja, ani internetowych komentatorów tutaj rola. Jest plagiat - będą konsekwencje. To sprawa między zainteresowanym, promotorami i PAN. Ten post nie jest też próbą powiedzenia, że Bartosiak jest Mesjaszem geopolityki, co zawsze ma rację. Bo kto niby ma zawsze rację? I tu dochodzimy do sedna: My nie żyjemy w kraju dojrzałej dyskusji o polityce zagranicznej, w której wychodzi Pan Bartosiak na scenę ze swoją ANW i wieszczeniem wojny o Tajwan i można mu powiedzieć "oj ta armia to słabo", "wnioski co do wojny Tajwanu z Chinami zbyt daleko posunięte". My żyjemy - Drodzy Państwo - w kraju absolutnej PAPKI medialnej w temacie polityki zagranicznej. My żyjemy w kraju zachwytów nad dopasowaniem BESTII (limuzyna prezydenta USA) do lamp na krakowskim przedmieściu. My żyjemy w kraju podziału świata na dobry i zły i zdziwienia pracownicy instytutu od polityki zagranicznej, że w arabskim kraju jest powszechny język rosyjski, a przecież wybuchła wojna na Ukrainie. My żyjemy w kraju rozpadów, kolapsów, upadków Rosji i Niemiec co dwa lata. Rosji to nawet co dwa tygodnie w ostatnich dwóch latach, a Niemiec - ile było dyskusji tych mediów i portali prawicy, jak to rzekomo mają się kończyć i oczywiście teraz Polska? I powyższe nie są Drodzy Państwo pisane przez nic nie znaczącego anonima z neta jak ja. One wychodzą z mediów głównego nurtu, z think tanków zajmujących się polityką zagraniczną, z polskiego MSZ. Zdziwienie pracownicy polskiego instytutu od polityki zagranicznej, że - już nie pamiętam - czy ZEA czy Arabia Saudyjska ma napisy po rosyjsku, gadanie polskiego wiceszefa MSZ o kolapsach Rosji co tydzień w zasadzie mówi wszystko o poziomie polskiej dyskusji nad polityką zagraniczną. O tym jak ludzie, którzy powinni ją prowadzić i powinni narodowi ją objaśniać tak naprawdę nie mają bladego pojęcia, czym ona jest. I oczywiście wiem - są wyjątki próbujące sprowadzać ten nieszczęsny naród na Ziemię, ale wtedy włączam TVN a tam pytanie, czy Putin lubi młode babki, a w dyskusji o 19.30 jako ekspert uciekinierka z Ukrainy w pierwszych dniach wojny z Rosją, objaśnia Polakom że Putin zatrzyma się w Portugalii... Pana Bartosiaka zdarzało mi się słuchać na długo przed większością w Polsce, ponieważ już lata przed wojną na Ukrainie, na której trochę wypłynął. Cenię go za rzeczy, które w innych krajach byłyby oczywistością, ale u nas nie są: Zdawanie sobie sprawy z realnej pozycji międzynarodowej Polski, z ogromnej zależności Polski od obcych stolic, braku asertywności jednych wobec jednych stolic; idiotycznemu podskakiwaniu drugich wobec drugich stolic, którzy myślą, że jak będą głośno krzyczeć to są silni. Zdzieraniem polskiego, zaczarowanego "nam się należy bo cierpieliśmy". Świat ma w czterech literach Państwa cierpienie. Ma swoją perspektywę, swoje problemy, swoje ambicje. Zdzieraniem tych pozorów polityki zagranicznej - kto ma z kim zdjęcie, kto się uśmiechnie, nie uśmiechnie, kto lubiany, kto nie. Pokazywaniem jej skomplikowana - że to zależy od umów, od marż, od partii, do interesów biznesu, od bycia w danym miejscu w hierarchii, od tego co jesteś w stanie położyć na stół prócz swojego cierpienia i drzewek w Jad Waszem. Jak ktoś składa cudze samochody w jednej montowni, a cudze chipy w drugiej to mało będzie mieć do gadania. No i ostatecznie - to właśnie Pan Bartosiak już lata, podkreślam lata temu mówił, że Pekin będzie chciał rzucić wyzwanie USA, że będzie mieć potencjał to robić i że mówiąc dość górnolotnie świat się trochę zmieni. I to nie było odkrycie Ameryki - wykresy produkcji, handlu, szybkość wzrostu, własne know how, decyzje Amerykanów począwszy od Obamy, że Chiny znajdują się w centrum amerykańskiej polityki zagranicznej, że będą w stanie nam zagrozić... I Pan Bartosiak o tym mówił. A w Polsce? Miska ryżu i wind of change. Jedni zachwyceni, bo jesteśmy już w NATO i nie trzeba myśleć, drudzy bo jesteśmy w UE i nie trzeba myśleć. No to mają Państwo dziś miskę ryżu w procesorach Huawei, w badaniach nad sztuczną inteligencją i lądowanie miską ryżu na ciemnej stronie księżyca. Wiem, że wśród moich obserwujących jest trochę ludzi krytycznych "naczelnemu geopolitykowi RP". Jeszcze raz powtarzając - nie twierdzę, że Pan Bartosiak się nie myli i że nie zrobił błędu z pracą doktorską. Wytykaniu mu jednak tego, tamtego i owego błędu w kraju o takim poziomie dyskusji nad polityką międzynarodową jest po prostu śmieszne. I to nie zarzut wobec ludzi przesyłających sobie dziś memy, heheszkujących. Taki jest internet i to jest w porządku. Ale jak widzę, że z mylącego się czasem Bartosiaka, który ma ten swój specyficzny język i sposób bycia, śmieją się rzekomi eksperci i politycy, dziwiący się czemu globalne południe nie myśli o tej wojnie jak my i wieszczący 20. upadek Rosji na przestrzeni dwóch lat, to ręce trochę nie mają gdzie opadać. W Niemczech ze swoją wielobiegunowością świata, dostrzeżeniem zagrożenia Chin, rozmowami o NATO - co może, co nie, wnioskami o problemach Europy, jak im zaradzić - Bartosiak byłby w zasadzie w głównym nurcie rozmów. Jedni by się zgadzali, inni nie. Ale "w ten kraju" myślących trochę inaczej, nawet jak się mylą nie lubimy... Mierzyć się z tym co mówią też (wiem! są wyjątki). Lepiej wyśmiać, zadrwić, bo się potknął. Nie ma głupszego powiedzenia, niż "gdzie dwóch Polaków, tam trzy zdania". Raczej gdzie dziecięciu Polaków tam jedno zdanie - "Polska będzie wielka, będziemy Niemcami Europy, Rosja niefajna, Chiny też, Ameryka fajna i bestia fajnie jedzie i do lamp pasuje."