MasterMind🕊

و آدم با خودش زمزمه می کند: رویاهایم کجا رفته‌اند؟ سرش را پایین میاندازد، لبخندی تلخ میزند و می‌گوید: چقدر سالها تند می‌گذرند! بعد با اضطرابی تلخ‌تر می‌پرسد: با این سالها چه کرده‌ام؟ بهترین روزهایم را کجا خاک کرده‌ام؟ آیا اصلا زندگی کرده‌ام؟ نگاه کن، آدم با خودش می گوید، ببین دنیا چطور دارد سرد می‌شود... چند سال دیگر خواهد گذشت و بعد، تنهایی خواهد آمد؛ تنهایی غم‌انگیز، خاموش، سنگین. بعد، پیری می‌رسد، با دستان لرزان و عصای بیقرارش. و پشت سر آن، تنگدستی و زوال. دنیای خیالات رنگ می‌بازد، رویاهایت کمرنگ می‌شوند، خاموش می‌شوند و مثل برگهای پاییزی، یکی یکی از شاخه فرو میریزند... آه، ناستنکا! میدانی تنها ماندن چه معنایی دارد؟ کاملا تنها... آنقدر تنها که حتی چیزی برای حسرت خوردن هم نداشته باشی؛ هیچ چیز، مطلقا هیچ چیز... چون هر چه که از دست داده‌ای، تمام آنچه را که برایش غصه خوردی، در نهایت چیزی جز هیچ نبود؛ تو فقط رویا دیده بودی، آن هم رویایی ساده و بی‌مزه.

گاهی دیگر مسئله امید داشتن یا نداشتن نیست. باید قبول کرد که شکست خورده‌ایم. نه فقط در یک نبرد سیاسی، نه فقط در برابر یک حکومت، در برابر تصویری که از دنیا داشتیم. ما فکر می‌کردیم بعضی چیزها آن‌قدر غلط‌اند که نمی‌توانند برای همیشه دوام بیاورند. فکر می‌کردیم ظلم بالاخره هزینه دارد، دروغ بالاخره برملا می‌شود و تاریخ هرچقدر دیر، طرف درست می‌ایستد. اشتباه می‌کردیم. جمهوری اسلامی ماند. دیکتاتورها ماندند. چین و روسیه ماندند. اسلام‌گرایی یاد گرفت چطور خودش را با پول، سیاست و ساختارهای جهانی تطبیق بدهد. قدرت‌ها هم هر جا منفعتشان اقتضا کرد، با همان چیزهایی کنار آمدند که در سخنرانی‌هایشان محکوم می‌کردند. شاید حقیقت ساده‌تر و زشت‌تر از چیزی باشد که دوست داریم قبول کنیم! تقریباً هیچ اتفاق بزرگی در دنیا به‌خاطر عدالت رخ نمی‌دهد. قدرت تصمیم می‌گیرد، پول مسیر را تعیین می‌کند و اخلاق معمولاً بعدا برای توجیح نتیجه نوشته می‌شود. ما از جمهوری اسلامی شکست خوردیم. و شاید دنیا هم مدت‌هاست از چین، روسیه، بنیادگرایی و تمام ساختارهایی که انسان را فقط ابزار قدرت می‌بینند شکست خورده است. دیگر حتی «خیر و شر» هم معنای زیادی ندارد. شر در برابر شر ایستاده؛ یکی با پرچم آزادی، یکی با پرچم مذهب، یکی با امنیت، یکی با منافع ملی. در پایان، کسی که زیر آوار مانده، کسی که اعدام شده، کسی که در زندان پوسیده یا کسی که تمام زندگی‌اش را در فقر گذرانده، تفاوت چندانی میان این شعارها احساس نمی‌کند. جان انسان؟ یک عدد است. یک نفر از هشت میلیارد نفر. یک خط در خبر. یک آمار در گزارش سازمانی. چند ساعت خشم در شبکه‌های اجتماعی. و بعد هیچ... میلیون‌ها نفر مرده‌اند. میلیون‌ها نفر دیگر هم خواهند مرد. از سرکوب، جنگ، گرسنگی، زندان، ایدئولوژی و جاه‌طلبی آدم‌هایی که حتی اسم قربانیانشان را نخواهند دانست. و دنیا متوقف نمی‌شود. بورس باز می‌شود. قراردادها امضا می‌شوند. سیاستمدارها دست می‌دهند. مردم سر کار می‌روند. و مرگ هزاران انسان، بعد از چند روز تبدیل می‌شود به بخشی از پس‌زمینه‌ی زندگی. شاید تراژدی اصلی همین باشه! هیچ‌کس قرار نیست بیاید. هیچ نیرویی در جهان تضمین نکرده که در نهایت عدالت پیروز می‌شود. هیچ قانونی در طبیعت وجود ندارد که بگوید ظلم باید شکست بخورد. تاریخ پر است از آدم‌هایی که جنگیدند، شکنجه شدند، کشته شدند و هیچ‌وقت پیروزی‌ای را ندیدند. حتی بعضی‌هایشان فراموش شدند، انگار اصلاً وجود نداشتند. و ما وسط همین جهان برای عشق، دوستی، کار، غرور، دل‌شکستگی، قهر و آشتی خودمان اهمیت قائل می‌شویم! انگار همه‌شان معنایی بزرگ دارند. که ندارند. تمام این احساسات فقط راهی‌اند برای اینکه فاصله‌ی بین تولد و مرگ قابل تحمل‌تر شود. ما ادامه می‌دهیم نه چون دلیلی محکم برای امید وجود دارد، بلکه چون بدن هنوز نفس می‌کشد و زمان بدون اجازه‌ی ما جلو می‌رود. فردا می‌آید، چه بخواهیم چه نه. و شاید هیچ پایانی هم در کار نباشد که در آن بتوانیم بگوییم «ارزشش را داشت». گاهی فقط باید پذیرفت ما شکست خوردیم از حکومت‌ها از قدرت از تاریخ از آدم‌ها از تصورمان درباره عدالت و شاید از خود جهانی که هیچ‌وقت قرار نبود برای رنج ما معنایی قائل باشد. و با همه‌ی این‌ها، باز ادامه خواهیم داد. نه از روی امید. فقط چون هنوز تمام نشده‌ایم..

جدی چرا Better call Saul ۵۳ بار نامزد دریافت جایزه شد ولی هیچی نبرد؟ چقدر کج‌سلیقه مگه میشه بود؟!

این رو خوندم یاد یه خاطره مبهم تو بچگی افتادم یهو:))) یادمه یکی از فامیلهای دور که وضع مالی جالبی هم نداشتن چهارمی‌رو زایید و بزرگترها داشتن،صحبت میکردن که آره ایندفعه دیگه رحم رو هم درآوردن :))) خیلی مبهمه ولی out of nowhere یهو اومدتو ذهنم باحال بود!

پایان‌بندی دردناکتر و عجیب‌تر سراغ ندارم...

شما هم کسوف قبلی رو یادتونه؟ سال ۷۷ ۷۸بود فکر کنم.

Here we go again:)))

برای دیدن کسوف‌ به عینک احتیاجی نیست، گوشی رو رو سلفی بذارید از دوربین ببینید!

کار کردن تو پروژه‌های پیچیده‌ای که اول پروژه گه‌کاری توش شده قشنگ هر روزش ۳ روز حساب میشه. هر روز بحث راجع به چی درسته چی غلط آخر هم نه چیزی درسته نه چیزی غلط! همه کارها تلنبار شده! از اون ور تو یه کار داوطلبانه‌ای که انجام میدم همه با من کار دارن! یهو این وسط یه ریکروتر بهت زنگ میزنه یه ساعت مزخرف میگه بعد یهو یکی میگه فلان برنامه رو بذاریم باید بهش فکر کنم! خودمم که سلامت روان ندارمو هزارتا فکر توسرمه. خلاصه تو سرم سگ میزنه گربه میرقصه! اینقدر همه چی گه تو خر شده که گرفتم خوابیدم 🤷🤷🤷🤷

یه tendency ای به یه کاری دارم که کنترلش داره سخت میشه‌. همش تو ذهنم صدا میپیچه Do it :))

کنسرت Pompeiiا دوید گیلمور واقعا شاهکاره! تمام و کمال.

😂😂😂 It’s a fucking joke and not even a funny one!

لاولند خوب بود مخصوصا جاش ولی همچنان برای تابستون ترجیح Awakeningا. این اکس خانم د ویت هم خوب‌ بود.

الگوی مردانگی غیرسمی دیگه چه کسشریه. یه خایه گیر میارید نمیدونید چجوری بمالید! آدمی در این سطح وقتی نمیتونه لباس درست بپوشه باید رید سرش! چرک و کثیف و تخمی باشیم جوری که آخوند اینارو پرورش داده.

اینکه هلند دچار بحران خشکسالی شده واقعا طنزه! ظنز تلخی هم هست! واقعا ادم نمیدونه بخنده یا گریه کنه! زمستون میشه گاز نیست قیمت گاز میره بالا. تابستون آب نیست قیمت برق میره بالا. یه مشت کونی‌زاده پلشت دارن دنیا رو میچرخونن!

۹۵ خونه خریدم ۲۲۰ میلیون امروز خطم رو فروختم ۶۰۰ میلیون. شاشیدم به سرتاپای آخوند و آخوند به کون! پدسگا

بنده در جلسات از خانه!

نیاز دارم یکی پایه باشه بریم ریج روم بزنیم یه سری چیز میز ر‌و بشکونیم.