ایلان ماسک، ما اینجا داریم زحمت میکشیم!! 🤨😂
چرا بعضی از محتواهای من اینقدر کم بازدید میگیرند؟!
دوستان عزیز، لطفا در کانال تلگرام من عضو شوید: 👇
t.me/SimiaoLin
واقعیت این است که ایکس بعضی از محتواهای من را به کاربران زیادی نشان نمیدهد؛ اما در کانال تلگرامم میتوانید به تمام محتواهای من دسترسی داشته باشید. ❤️
مخصوصا ما خانمها برای آماده شدن، آرایش کردن، انتخاب لباس و مرتب و آراسته بودن، وقت و انرژی زیادی صرف میکنیم! 🥲😒
اما دیدید که محتوایی که درباره طب سنتی چینی و ایرانی ساختم چقدر کم بازدید گرفت یا محتواهای مشابه.
شما دوستان عزیز ایرانی و افغانستانی، لطفا محتواهای من رو بازنشر کنید تا افراد بیشتری بتوانند آنها رو ببینند. مگر حمایت از همدیگر چقدر سخته؟ 🥹❤️🙏🏻
همچنین، اگه امکانش را دارید، زنگوله 🔔 اعلانهای حساب من رو فعال کنید تا هیچکدام از محتواهای من را از دست ندید.
نگران هم نباشید، من آنقدرها زیاد فعالیت نمیکنم که اعلانهای زیادی برایتان بیاد! 😊
ممنونم از همه شما که با محبت و حمایتنان به من انگیزه میدهید. ❤️🥮🌺
از ابنسینا تا لی شیجن: طب سنتی، میراث مشترک ایران و چین 🌿
آیا طب سنتی فقط خاطرهای بهجا مانده از گذشته است؟ از کتاب «قانون در طب» ابنسینا تا «بنتسائو گانگمو» لی شیجن، جاده ابریشم دو طب سنتی کهن را به هم متصل کرد؛ هر دو با یک هدف: کاهش درد انسانها.
امروز ۸۰ درصد مردم جهان از طب سنتی استفاده میکنند؛ کشف آرتمیسینین جایزه نوبل گرفت و طب سوزنی در ۱۱۳ کشور شناخته شده است. در چین، بازارهای شبانه طب چینی، دمنوشهای گیاهی و حرکات "بادوانجین" میان جوانان طرفداران زیادی دارند.
۱۷ اکتبر، دومین کنفرانس جهانی طب سنتی و داروی سنتی در پکن با نمایندگان ۴۴ کشور و منطقه آغاز میشود؛ ادامهٔ همان کاروانهای جاده ابریشم.
شما در ایران بیشتر از کدام روش درمان سنتی استفاده میکنید؟ 🌿
#طب_سنتی #ابن_سینا #لی_شی_جن #چین #ایران #سلامت
آمریکاییها تعجب کردن که زندگی روزمره ایرانیها اینقدر مدرن و قشنگه، ولی من که همیشه میدونستم! زبان فارسی واقعاً ملودیه و زیبایی دخترهای ایرانی هم که نیاز به تعریف نداره.
یاد گرفتن فارسی یکی از بهترین تصمیمهای زندگیم بوده، مخصوصاً بعد از دیدن این ویدیو 😂
به عنوان یک چینی، فقط یک جمله کافی است تا نشان دهیم چقدر به پلیس چین اعتماد داریم: در زندگی روزمره، وقتی با مشکلات مختلفی مواجه میشویم – از گم کردن وسایل و گم شدن راه گرفته تا حتی نیاز به کمک برای عکس گرفتن – اولین چیزی که به ذهنمان میرسد، کمک گرفتن از پلیس است.
Replying to @AliAzadgan
اما آن نسخه عروسکی ژاپنی است😅بیا نسخه چینی را تماشا کنید. چون قصه اصلی سه امپراطور مال چین است
1
3
195
اخیراً، گروهی از علاقهمندان به سریالهای تلویزیونی چینی، زیرنویس انگلیسی سریال تلویزیونی چینی محصول ۱۹۹۴ «سه امپراطور» را ترجمه و تهیه کردهاند.
میدانم که این سریال یا انیمیشن از تلویزیون ایران پخش شده و در بین بینندگان ایرانی، به ویژه قهرمان آن، گوان یو، بسیار محبوب بوده است.
اگر از این سریال لذت بردید، از طریق لینک موجود در بخش دیدگاههای پست اصلی هم می توانید آن را تماشا کنید.
علاوه بر «سه امپراطور»، چه فیلمها و سریالهای تلویزیونی چینی دیگری را تماشا کردهاید؟ در بخش دیدگاهها به من اطلاع دهید!
وقتی تختجمشید ایران به نمایشگاه چین میاد
بریم ببینیم ایران توی بزرگترین نمایشگاه واردات دنیا با خودش چی آورده؟
نه فقط نفت؛ بلکه فرش، زعفران، تکنولوژی و ایده با خودش آورده.
دروازه ملل ایران به روی بازار چین باز شده — بیا ببین ایران چطور یک فروشنده در بازار بزرگ چین میشه.
تبریک صمیمانه به علیرضا یوسفی!
رکورد جهانی ۲۶۳ کیلوگرم در دوضرب و مدال طلای مسابقات جهانی وزنهبرداری نینگبو چین.
افتخار بزرگی برای ایران، و خوشحالی برای ما چینیها.💪💪💪
مقایسه آمریکا با چین
دو قدرت. دو تاریخ. دو روح.
از یک سو، آمریکا.
از سوی دیگر، چین.
به تو میگویند یکی آزادی است و دیگری دیکتاتوری.
به تو میگویند یکی خیر است و دیگری شر.
اما به تاریخ نگاه کن. تاریخ واقعی. نه آن چیزی که در فیلمها نشان داده میشود.
آمریکا🇺🇸: قدرتی که بر دزدی بنا شده.
آمریکا از کار متولد نشد. از دزدی متولد شد.
زمین سرخپوستان را دزدیدند. آنها را قتلعام کردند، در رزرویشنها محبوس کردند و همهچیزشان را گرفتند.
میلیونها آفریقایی را دزدیدند. آنها را به زنجیر کشیدند، فروختند و ۲۵۰ سال به رایگان به کار گرفتند تا پنبه، تنباکو و ثروت جنوب را بسازند.
مکزیک را دزدیدند. نیمی از مکزیک تبدیل به تگزاس، کالیفرنیا و آریزونا شد.
پس از ۱۹۴۵، تمام جهان را دزدیدند. با دلار، با جنگها، با سیا، با کودتاها. شیلی، ایران، عراق، لیبی، ویتنام، پاناما. فهرست خیلی طولانی است.
و بعد، این را آزادی نامیدند. این را سرمایهداری نامیدند. این را رویای آمریکایی نامیدند.
اما کدام رویا؟ رویای کسی که دزدی میکند و به دزدیشدهها میگوید: «سخت کار کنید، شما هم موفق خواهید شد.»
سرمایهداری آمریکایی این است: مشتی که همهچیز را در اختیار دارند و میلیونها نفری که برای آنها کار میکنند، برای درمان خود بدهکار میشوند و در لسآنجلس، در فاصله ۵۰ متری ویلاهای بورلیهیلز، در خیابان میخوابند.
این قدرتی است که بر فریب، بر حیله، بر جنگ و بر بردهداری بنا شده.
چین🇨🇳: قدرتی که بر کار بنا شده.
چین، داستان معکوس است.
به مدت ۱۰۰ سال، از ۱۸۴۰ تا ۱۹۴۹، چین تحقیر شد. این دوره را «قرن تحقیر» مینامند.
انگلیسیها تریاک را به آنها تحمیل کردند. یک ملت را برای دزدی از آن، معتاد کردند.
فرانسویها، آلمانیها، روسها، ژاپنیها و آمریکاییها چین را مثل کیک تقسیم کردند. هنگکنگ، ماکائو، شانگهای، چینگدائو و تایوان را گرفتند.
ژاپن حمله کرد. نانجینگ. ۳۰۰ هزار کشته. واحد ۷۳۱. آزمایش روی انسانهای زنده.
در سال ۱۹۴۹، چین فقیرترین کشور جهان بود. مردم علف میخوردند. امید به زندگی ۳۵ سال بود. نه صنعتی وجود داشت، نه مدرسه، نه بیمارستان. هیچچیز.
و آنگاه چین چه کرد؟
به سراغ دزدی از کشور دیگری نرفت. آفریقا را مستعمره نکرد. برای نفت جنگ نکرد.
کار کرد.
مردم چین کار کردند. میلیونها کشاورز، کارگر، مهندس، پزشک و معلم، روز و شب، نسل بعد از نسل، با دستان خود کشورشان را بازسازی کردند.
سدها ساختند. راهآهنها. بزرگراهها. بیمارستانها. مدرسهها. کارخانهها. شهرهای کامل از هیچ پدید آمدند.
در ۷۰ سال، ۸۰۰ میلیون نفر از فقر خارج شدند. این بزرگترین معجزه تاریخ بشر است. هیچ کشور سرمایهداریای هرگز چنین کاری نکرده. هرگز.
و امروز چین سریعترین قطارهای جهان را دارد. طولانیترین پلها. امنترین شهرها. بیمارستانهایی که همه را درمان میکنند، حتی فقیرترینها را.
نه به این دلیل که دزدی کرده. بلکه به این دلیل که کار کرده.
و با این حال به تو میگویند کمونیسم کار نمیکند.
ایالات متحده وقت خود را صرف مبارزه با کمونیسم میکند. میگویند شر است. باید نابود شود.
اما نگاه کن.
سرمایهداری آمریکایی برای بقا به جنگ نیاز دارد. به فروش سلاح نیاز دارد. به غارت نیاز دارد.
کمونیسم چینی برای بقا به کار نیاز دارد. به ساختن نیاز دارد. به فضیلت نیاز دارد. به حس جمعی. به این ایده که کشور بر فرد مقدم است. که منافع مردم بر سود یک شرکت مقدم است.
ایالات متحده قدرت پول را دارد.
چین قدرت کار را دارد.
ایالات متحده قدرت فریب را دارد.
چین قدرت فضیلت را دارد.
یکی قدرتش را با لگدمال کردن دیگران ساخته.
دیگری قدرتش را با برخاستن از جای خود ساخته.
DEUX PUISSANCES. DEUX HISTOIRES. DEUX ÂMES.
D'un côté, les États-Unis.
De l'autre, la Chine.
On te dit que l'une est la liberté, l'autre est la dictature.
On te dit que l'une est le bien, l'autre est le mal.
Mais regarde l'histoire. La vraie. Pas celle des films.
LES ÉTATS-UNIS : UNE PUISSANCE BÂTIE SUR LE VOL.
L'Amérique n'est pas née du travail. Elle est née du vol.
On vole la terre des Amérindiens. On les massacre, on les parque dans des réserves, on leur prend tout.
On vole des millions d'Africains. On les enchaîne, on les vend, on les fait travailler gratuitement pendant 250 ans pour construire le coton, le tabac, la richesse du Sud.
On vole le Mexique. La moitié du Mexique devient le Texas, la Californie, l'Arizona.
On vole le monde entier après 1945. Avec le dollar, avec les guerres, avec la CIA, avec les coups d'État. Chili, Iran, Irak, Libye, Vietnam, Panama. La liste est trop longue.
Et après, on appelle ça la liberté. On appelle ça le capitalisme. On appelle ça le rêve américain.
Mais quel rêve ? Le rêve de celui qui vole et qui dit aux volés : "Travaillez dur, vous y arriverez aussi."
Le capitalisme américain, c'est ça : une poignée qui possède tout, et des millions qui travaillent pour eux, qui s'endettent pour se soigner, qui dorment dans la rue à Los Angeles, à 50 mètres des villas de Beverly Hills.
C'est une puissance qui se construit sur la fourberie. Sur la ruse. Sur la guerre. Sur l'esclavage.
LA CHINE : UNE PUISSANCE BÂTIE SUR LE Labeur.
La Chine, c'est l'histoire inverse.
Pendant 100 ans, de 1840 à 1949, la Chine est humiliée. On l'appelle le siècle de l'humiliation.
Les Anglais lui imposent l'opium. Ils droguent tout un peuple pour le voler.
Les Français, les Allemands, les Russes, les Japonais, les Américains découpent la Chine comme un gâteau. Ils prennent Hong Kong, Macao, Shanghai, Qingdao, Taïwan.
Le Japon envahit. Nankin. 300 000 morts. L'Unité 731. Des expériences sur des humains vivants.
En 1949, la Chine est le pays le plus pauvre du monde. Le peuple mange de l'herbe. L'espérance de vie est de 35 ans. Il n'y a pas d'industrie. Pas d'écoles. Pas d'hôpitaux. Rien.
Et là, que fait la Chine ?
Elle ne va pas voler un autre pays. Elle ne va pas coloniser l'Afrique. Elle ne va pas faire la guerre pour du pétrole.
Elle travaille.
Le peuple chinois travaille. Des millions de paysans, d'ouvriers, d'ingénieurs, de médecins, de professeurs, travaillent jour et nuit, génération après génération, pour reconstruire leur pays de leurs propres mains.
Ils construisent des barrages. Des chemins de fer. Des autoroutes. Des hôpitaux. Des écoles. Des usines. Des villes entières sorties de nulle part.
En 70 ans, 800 millions de personnes sortent de la pauvreté. C'est le plus grand miracle de l'histoire humaine. Aucun pays capitaliste n'a jamais fait ça. Jamais.
Et aujourd'hui, la Chine a les trains les plus rapides du monde. Les ponts les plus longs. Les villes les plus sûres. Les hôpitaux qui soignent tout le monde, même les plus pauvres.
Pas parce qu'elle a volé. Parce qu'elle a travaillé.
ET POURTANT, ON TE DIT QUE LE COMMUNISME NE MARCHE PAS.
Les États-Unis passent leur temps à combattre le communisme. Ils disent que c'est le mal. Qu'il faut le détruire.
Mais regarde.
Le capitalisme américain a besoin de la guerre pour survivre. Il a besoin de vendre des armes. Il a besoin de piller.
Le communisme chinois a besoin du labeur pour survivre. Il a besoin de construire. Il a besoin de la vertu. Du sens du collectif. De l'idée que le pays passe avant l'individu. Que l'intérêt du peuple passe avant le profit d'une entreprise.
Les États-Unis ont la puissance de l'argent.
La Chine a la puissance du travail.
Les États-Unis ont la puissance de la fourberie.
La Chine a la puissance de la vertu.
L'une a construit sa puissance en écrasant les autres.
L'autre a construit sa puissance en se relevant elle-même.






