ยืนงง (บ้า chiikawa ing)

ผู้รู้ทางพุทธศาสนา ≠ ผู้ส่งเสริมประชาธิปไตย ในวงการศึกษาพุทธของไทย ทุกวันนี้ยังตอบคำถามไม่ได้เลยว่า เหตุใด พุทธทาสภิกขุ ซึ่งมีบทบาทเป็นพระหัวก้าวหน้า ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้รู้ ผู้ศึกษาพระธรรมคำสอนอย่างลึกซึ้ง และมีอิทธิพลสูงต่อการสร้างศีลธรรมในสังคมไทย จึงมี “ความเงียบงัน” ต่อกรณี 14 ตุลา และ 16 ตุลา - ทำไมไม่แสดงจุดยืนเคียงข้างประชาชนผู้ถูกกดขี่ - ทำไมไม่วิพากษ์วิจารณ์รัฐบาลเผด็จการทหารในยุคนั้น - ทำไมไม่สนับประชาธิปไตยที่มีประชาชนเป็นใหญ่ กลับกัน, คำสอนของพุทธทาสได้กลายมาเป็นพลังให้กลุ่มเผด็จการซะด้วยซ้ำ - คนดีสำคัญกว่าทุกสิ่ง [ถ้าเป็นคนดี ต่อให้เป็นเผด็จการก็ไม่เป็นไร ?] - ประชาธิปไตยของผู้เห็นแก่ตัว ร้ายกว่าเผด็จการผู้ไม่เห็นแก่ตัว [เผด็จการไม่เห็นแก่ตัว ?] - ประชาธิปไตยนี้ มันดีต่อเมื่อมีศีลธรรมเป็นรากฐาน ถ้าไม่มีศีลธรรมเป็นรากฐาน มันก็เป็นประชาธิปไตยโกง [เผด็จการที่มีศีลธรรมจะไม่โกง ?] ฯลฯ หรืออันที่จริงแล้ว พุทธทาสไม่สนับสนุนประชาธิปไตย ?