مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature) header
مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature) profile picture

*درود به مردم شریف ایران* من مخلوق اول هستم راوی داستانِ...

The Doomed Place
Joined October 2020
Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)Photo by مخلوق اول 🇮🇷 (@ThFirstCreature)
ای دشمن ار تو سنگ خاره‌ای من آهنم جان من فدای خاک پاک میهنم #DigitalBlackOutIran‌ #FreeIranPoliticalPrisoners #KingRezaPahlavi‌ForIran
4
4
14
1,638
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
آیا مردمانی که صدها سال بعد تاریخ را ورق می‌زنند، رنج اکنون ما را خواهند فهمید؟
10
82
719
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
«خوشا آنانکه با عزت ز گیتی/ بساط خویش برچیدند و رفتند نگردیدند هرگز گِرد باطل/ حقیقت را پرستیدند و رفتند» -این شعر روی سنگ قبر #علیرضا_رئیسی وسط بیابون بود که ج.ا از اون هم ترسید و روش را پوشاند
7
55
2
461
5,102
۱. امروز بحث جشن کریسمس شرکت بود، گفتم من پارسال نبودم. همه پرسیدن عه چرا؟؟؟ یادمون نمیاد چرا نبودی! همینقدر براشون مهمه دوستان، جشن ۱۵ ژانویه بود. I have a few wild guesses...
1
1
21
۲‌. انقدر از اضطراب کنار ناخنام رو کندم انگشتام درد میکنه. هیچ کاری هم که نکنم باهاشون واقعا درد دارم. ریشه ات بسوزه آخوند اعلامیه همه تونو با چشام ببینم الهی
1
9
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
نجابت و شجاعت مردممان را تاریخ به خود ندیده، دی‌ماه تا سرنگونی و پاک کردن آخرین آثار اشغال‌گران #وطن ادامه دارد. ✌🏻🇮🇷 هر راهی را رفتیم تا به #دی رسیدیم: "این آخرین نبرده #پهلوی بر می‌گرده"
بر اساس ویدیوی رسیده به ایران‌اینترنشنال، گروهی از مردم آبدانان سه‌شنبه ۲۶ آبان در پی واژگونی مرگبار اتوبوس کارکنان شرکت نفت در آبدانان، به خیابان‌ها آمدند و شعار «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده»‌ سردادند.
2
7
104
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
The executions are still ongoing, the judges are still sentencing people based on archaic religious laws. The rule of the IRGC is no different than the clergy, stop cherry-picking a couple of neighborhoods in Tehran and lying.
3
24
335
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
چهارسال از شبی که جمهوری اسلامی با شلیک مستقیم گلوله، بینایی یک چشمم رو برای همیشه گرفت، گذشت.
43
459
11
3,472
18,160
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
قبل از #آبان_۹۸ فعالیت سیاسی‌م محدود می‌شد به اکانت‌های خیلی کوچیکی که ۹۰ درصدشم فامیلو دوستو آشنا بود. فکر می‌کنید چی تو آبان منو آتیشی زد که الان اینی شدم که حتی سنگی در تاریکی به سیا و موساد هم ایمیل می‌زنه شاید یکی ببینه و بتونه از من برای آزادی ایران کار بکشه؟ دلیلش جاویدناما نیستن، داخل ایران اصلا خبر درست‌و حسابی نداشتیم که چه اتفاقی داره می‌افته، تنها منبعمون ماهوارۀ پارازیتی بودو حرف‌های دهن به دهن. اصلی‌ترین دلیل بلند شدن صدام و تموم شدن ترسام بسته شدن اینترتو موبایلو حتی اس‌ام‌اس بود. با هیچ واژه‌ای نمی‌تونم حس عجزی که موقع سند نشدن اس‌ام‌اس‌هام به دوست‌دخترم تجربه می‌کردم رو توصیف کنم... خیلیاهاتون این حس رو شاید سال ۸۸ داشتید ولی من ایران نبودم اون موقع، آبان ۹۸ اولین بار بود با سلول به سلولم حس حقارت رو درک می‌کردم! حس انسان نبودن، حس این که گوسفندی‌ام که تمام بودنش در اختیار صاحبشه و هر لحظه اراده کنه هر کاری می‌تونه با گوسفندش بکنه. آبان ۹۸ تمام ترسم ریخت جز ترس از جان؛ دی‌ماه ۴۰۴ ترس از جان هم کاملاً ریخت و وای به حال جمهوری اسلامی... وای به حالش چون الان صدها هزار ایرانی وجود دارن که همه‌مون یه جور فکر می‌کنیم: پس از دی ماه، یا من زنده خواهم ماند یا شما
به یاد کشته‌های آبان ۹۸💔 که حتی آمار دقیقی از تعدادشون نیست!
4
10
1
33
808
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
قتل دختر ۱۶ ساله توسط پدرش با همکاری‌ نظام آموزشی جمهوری اسلامی : دیروز داخل یکی از مدارس، پدر #سوگند_صیادی رو به بدترین شیوه ممکن کتک میزنه و با وجود اینکه سوگند بارها تاکید میکنه که اگه بره خونه توسط پدرش کشته میشه مدیر و معاون هیچ دخالتی نمیکنن و اونو روانه خونه میکنن. دیشب خبر فوت سوگند میرسه که توسط پدر خودش به قتل رسیده.
14
139
13
769
10,771
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
آدم خیلی هم پیر بشه، باز فراموشش نمی‌شه. از چه روزی به بعد دیگه هیچی بهتر نشد؟ که همه چیز بد و جان‌کاه شد؟ از ۲۵ آبان ۹۸. از همون روزی که برف می‌اومد و مرگ منتظر همه‌ی ما بود.
8
122
4
1,369
14,763
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
"جمهوری اسلامی در شأن ما نیست." #کیانوش_سنجری ۱۳۶۱ـ۱۴۰۳
1
8
93
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
چه بلایی سر خواهرانم آوردید؟ مریم و صفورا ۱۶ آبان با قید وثیقه آزاد شدند. صفورا امروز ۲۲ آبان در کُماست. خبر دادند خودکشی کرده، مریم هم قصد خودکشی داشته اما فرصت نکرده. مسئولیت جان خانواده‌ من و تمامی جاویدنام‌ها با ج اسلامی ست. دست از شکنجه خانواده‌ها بردارید نفرین بر شما‌!
45
513
15
1,747
11,466
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
تو برلین، مرکز شهر تو الکساندرپلاتز، از ۱۱۹ نفر خواستم باهام در مورد ایران مصاحبه کنن: ۰ آلمانی ۱ ایتالیایی ۱ فرانسوی ۱ اندونزیایی و ۱ کامرونی قبول کردن. خواهش میکنم به واکنششون وقتی میپرسم «آخرین بار چه زمانی یه هفته اینترنت نداشتید؟» توجه کنید. رفتاری که هم خوشحالم میکرد و هم خیلی اذیتم میکرد این بود که خیلی‌هاشون فحش میدادن به طرفداران پلستاین! اتومات منو میذاشتن تو اون گروه و هرکاری میکردم به حرفام گوش نمیکردن و میرفتن. به این نتیجه رسیدم دوست داریم دور و برمون ولی همو خوب نمیشناسیم. فکر میکنم هر چقد از دی ماه بگیم کم گفتیم. حالا چرا روی ۱۸ و ۱۹ دی انقد اصرار دارم؟ وقتی همه خبر داشته باشن، من میتونم بپرسم میدونی کی نت رو قطع کرد؟ و بعد میرسیم به اینکه میدونی اقتصاد ایران رو دولت میچرخونه یا یه نهاد یا چیز دیگه‌ای؟ راستش رفتم که چنین سوال‌هایی بپرسم ولی دیدم اوه، خیلی جای کار داریم. جان کلامم اینه: هرکسی هولوکاست به گوشش خورده، ۱۸ و ۱۹ دی هم باید به گوشش بخوره. خواهش میکنم بهم بگید برای این موضوع مهم چکار میتونیم بکنیم؟ و همچنین بهم بگید چه سوالی رو دوست دارید تو قسمت بعدی بپرسم؟ #جاویدشاه #KingRezaPahlavi‌ForIran
23
59
2
412
20,050
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
✍️من، کیانوش سنجری هستم. در بیستم شهریور ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمدم. مادرم همیشه می‌گفت بچه‌ی آرامی بودم، ساکت، پر از سؤال. از همان کودکی نمی‌فهمیدم چرا باید ترسید، چرا نباید پرسید. در مدرسه، بیشتر از هرچیز، بی‌عدالتی آزارم می‌داد. شاید از همان‌جا مسیرم روشن شد. در تابستان ۱۳۷۸، هفده ساله بودم. رفتم مقابل دانشگاه تهران، سالگرد ۱۸ تیر بود. نیامده بودم بجنگم، فقط برای حمایت از دانشجویانی که فریاد آزادی می‌زدند. اما خیلی زود دیدم مشت و لگد و باتوم. لباس‌شخصی‌ها آمدند، موهایم را کشیدند، من را به ماشین پرت کردند. آن روز فهمیدم «اعتراض» در این کشور یعنی چه. در بازداشتگاه، بوی نم و آهن در هوا بود. سکوتی که مثل سنگ روی سینه می‌نشست. اولین بار سلول انفرادی را تجربه کردم. نه روز بود، نه شب. فقط چراغی که همیشه روشن بود و دیواری که نگاهم می‌کرد. می‌گویند شکنجه یعنی درد جسمی، اما من فهمیدم نوع دیگری هم هست. شکنجه‌ای که در آن هیچ صدایی نیست، فقط ذهنی که کم‌کم از خودش تهی می‌شود. بعد از آزادی، سکوت نکردم. شروع کردم به نوشتن، به روایت کردن. وبلاگم شد جایی برای گفتن از کسانی که صدایشان را بریدند. نه قهرمان بودم، نه سیاست‌مدار؛ فقط کسی بودم که باور داشت سکوت، ادامه‌ی جنایت است. سال‌ها گذشت. چند بار دیگر بازداشت شدم. در یکی از بازداشت‌ها، مرا به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بردند و بعد به بیمارستان روان‌پزشکی رازی، همان امین‌آباد. با دست و پا بسته به تخت بستندم. دارویی تزریق کردند که فکم را قفل کرد. وقتی بیدار شدم، هنوز زنجیرها دور مچم بود. در کنار بیمارانی بودم که واقعاً بیمار بودند، و من فقط یک روزنامه‌نگار بودم. وقتی بیرون آمدم، دیگر همان آدم سابق نبودم. سال‌ها بعد، مجبور شدم از ایران بروم. از مرز گذشتم، با ترس، با اندکی امید. در نروژ، در آمریکا، برای رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری کار کردم. درباره‌ی زندانیان سیاسی نوشتم، درباره‌ی شکنجه و انفرادی. اما دلم همیشه در تهران ماند، پیش مادرم. در مهر ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم برگردم. مادرم تنها بود و بیمار. گفتند اگر برگردی، مشکلی نداری. اما چند روز بعد از ورودم، باز بازداشت شدم. دادگاه انقلاب، شعبه ۲۶. اتهام‌ها همان تکراری‌ها: تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، عضویت در گروه غیرقانونی. حکم دادند: پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی، و دو سال ممنوع‌الخروجی. در زندان، شب‌ها با قرص آرام‌بخش می‌خوابیدم. کابوس‌ها رهایم نمی‌کردند؛ بارها بازجویم را در خواب دیدم. بیدار می‌شدم با صدای فریاد خودم. وقتی آزاد شدم، تلاش کردم عادی زندگی کنم، اما تنهایی و فقر مثل سایه دنبال من بود. در پاییز ۱۴۰۲ نوشتم که از شدت تنگدستی، مجبورم حسابم را برای فروش بگذارم. نوشتم: «ارتزاق از خون جان‌باختگان، کم از جنایت رژیم نیست. اما من هم خسته‌ام، تهی شده‌ام.» در آبان ۱۴۰۳، دوباره صدای بازداشت زندانیان سیاسی بلند شد. در شبکه‌ی اجتماعی نوشتم: اگر تا ساعت هفت غروبِ چهارشنبه، آن چند زندانی آزاد نشوند، من زندگی‌ام را پایان می‌دهم. نه از سر ضعف، از سر اعتراض. از سر اینکه دیگر صدایی نمانده بود. آن شب، بیست‌وسوم آبان ۱۴۰۳، در تهران، مقابل جهان خاموش شدم. می‌گویند از ساختمان چارسو بالا رفتم. می‌گویند آخرین جمله‌ام را همان‌جا نوشتم. اما شاید حقیقت این باشد که من سال‌ها پیش، در سلول انفرادی، مرده بودم — فقط جسمم مانده بود که هنوز مقاومت می‌کرد. من، کیانوش سنجری، نه دشمنی با کسی داشتم، نه سلاحی در دست. تمام آنچه می‌خواستم، فقط حق گفتن بود. و اگر امروز از من چیزی مانده، همان واژه‌هایی‌ست که با درد نوشتم. اگر مرا به یاد آوردید، نگذارید نام‌هایمان در خاک بماند. من یکی از هزارانم که رفت، تا شما بمانید و بگویید: «ما برای زندگی می‌جنگیم و آزادی رو به دست خواهیم آورد.» 🕊️ #کیانوش_سنجری #یادنامه_جاویدان #جاویدشاه #فرزند_ایران_جان_فدای_میهن
20
50
3
498
7,977
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
You’re unable to view this Post because this account owner limits who can view their Posts. Learn more
1
1
6
160
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
Never forget: in 1979, after the revolution, the mullahs publicly executed Shah Mohammad Reza Pahlavi’s favourite horse, Azar. They hauled him from the Royal Stables into the streets, broke his legs, ripped out his tongue, then shot him. Pure evil. RIP Azar. Free Iran!
1,039
8,646
442
27,232
354,535
امید جانمی حکم اعدام گرفته امید همون کسیه که حاضر نشد ویدیوهای دوربین مغازه اش رو تسلیم مامورای جمهوری اسلامی کنه، و فقط و قفط برای همین دستگیر شده. اون روز دیدم یکی نوشته بود، فکر کنید امید زندگی چند نفرو نجات داده! و راست میگفت... امید فقط به خاطر نفروختن هموطن و شرفش ممکنه اعدام بشه. بلاهایی که سرش آوردن قلب آدمو به درد میاره. 70 روز انفرادی، اعدام های مصنوعی، شکنجه هایی که باعث شده علائمی شبیه سکته مغزی داشته باشه! از امید حرف بزنید. از امید جانمی که شجاعتش نجات هموطنامون شد. #امید_جانمی
1
2
5
61
نمیدونم چی شد وقتی داشتم این پست رو درست میکردم یهو یاد اون حرومزاده ای افتادم که توییت زده بود «در واقع، یک منبع به من گفت که، گروهی از افراد موسوم به «مردان فیت» مسئول آتش زدن بانک‌ها بودند.» طناب دارو هم خودت میبافی یا فقط تو بخش پرونده سازی مشغولی بی شرف؟
1
25
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
یه مصاحبه قدیمی از مازیار فلاحی می‌دیدم. یه خاطره تعریف کرد که بغضم گرفت. اشکم دراومد. می‌گفت آهنگ "آرزو" رو نوشته بود، اما بهش مجوز نمی‌دادن. گفته بودن اسم "بهروز وثوقی" باید حذف شه و شعر تغییر کنه. یه روز خودشون بهش زنگ می‌زنن. میگن بیا، قراره جلسه بذاریم و تکلیف مجوز رو روشن کنیم. مازیار میره. میگن بشین منتظر باش. یه ساعت می‌گذره. دو ساعت. سه ساعت... نزدیک شیش ساعت می‌شینه و منتظر می‌مونه. نمی‌دونم توی اون شیش ساعت چند بار به ساعتش نگاه کرده. چند بار با خودش گفته حتما الان صدام می‌کنن. آخر سر یکی میاد و می‌پرسه: "تو چرا هنوز اینجا نشستی؟" میگه: "منتظرم جلسه تموم بشه، نتیجه رو بهم بگن." طرف میگه: "کدوم جلسه؟ ساعت‌هاست تموم شده. همه از در پشتی رفتن!" شیش ساعت. شیش ساعت پشت در بسته. خودشون دعوتش کرده بودن. خودشون گفته بودن بیا مجوز می‌دیم. بعد گذاشته بودنش پشت در و رفته بودن. حتی این اندازه براش ارزش قائل نشده بودن که بهش بگن "نه". نمی‌دونم. شاید می‌خواستن فقط تحقیرش کنن. مازیار می‌گفت همون اتفاق باعث شد به مهاجرت فکر کنه. مازیار از ایران رفت. ما هم آهنگ "آرزو" رو شنیدیم. چه آهنگ لطیفی هم ساخته... از یه کاغذ پاره می‌خونه، از جای رژ لب، از شیشه عطری که فقط یه قطره تهش مونده. یه ترانه عاشقانه. به همین سادگی. و برای خوندن همین ترانه، یه هنرمند بارها و بارها و آخرین بار شیش ساعت پشت یه در بسته نشسته بود. نمی‌دونم چرا این شیش ساعت این‌قدر منو به هم ریخت. شاید چون فکر کردم ما هم سال‌هاست پشت یه در بسته نشستیم. یکی منتظر مجوز خوندن بود. یکی منتظر اجازه ساختن یه فیلم. یکی منتظر یه شغل. یکی منتظر دیدن دوباره مادرش. یکی هم فقط می‌خواست بتونه کنار کسی که دوستش داره زندگی کنه. یکی رفت و دیگه نتونست مادرش رو ببینه. وقتی برگشت، فقط تونست بره سر خاکش. چقدر از عمرمون رو دزدیدن؟ چند نفر رو از میهن فراری دادن؟ چند تا خانواده رو از هم پاشیدن؟ چند تا آرزو رو کشتن؟ قبل از اینکه حتی فرصت کنیم براشون تلاش کنیم؟ بعد فکر کردم حتی اگه فردا ایران آزاد بشه، با اون همه سالی که از دست دادیم چه کنیم؟ مادری که پسرش رو کشتن، چطور دوباره بغلش کنه؟ پدری که چشم‌انتظار دخترش از دنیا رفت، چطور بفهمه بالاخره ایران آزاد شده؟ اون بچه‌ای که بدون پدر بزرگ شد، کی قراره کودکی از دست رفته‌ش رو بهش برگردونه؟ ما ایران رو آزاد می‌کنیم. ما ایران رو دوباره می‌سازیم. آهنگ‌ها دوباره خونده میشن. فیلم‌ها دوباره ساخته میشن. آدم‌ها دوباره می‌خندن. اما بعضی‌ها وقتی ایران آزاد بشه، دیگه نیستن که بخندن. بعضی‌ها تمام عمرشون منتظر همین روز بودن و دیگه نیستن که حتی منتظر باشن. امان از رفتگان بی‌بازگشت... از آغوش‌هایی که برای همیشه حسرت گرمای عزیزشون رو می‌کشن. از حرف‌هایی که نگفتیم. از خداحافظی‌هایی که نمی‌دونستیم آخرین خداحافظیه. ما یه روز ایرانمون رو پس می‌گیریم. اما عمرمون رو کی بهمون پس میده؟
44
104
10
1,418
52,618
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
کیانوش سنجری همیشه منو یاد این شعر شاملو می‌ندازه: «قصه نیستم که بگویی نغمه نیستم که بخوانی صدا نیستم که بشنوی یا چیزی چنان که ببینی یا چیزی چنان که بدانی… من دردِ مشترکم مرا فریاد کن!» داغ رفتنت بعد از دو سال هنوز مثل روز اول تازه‌ست...🥀🖤 #کیانوش_سنجری
5
67
1
558
5,398