ای دشمن ار تو سنگ خارهای من آهنم
جان من فدای خاک پاک میهنم
#DigitalBlackOutIran
#FreeIranPoliticalPrisoners
#KingRezaPahlaviForIran
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
آیا مردمانی که صدها سال بعد تاریخ را ورق میزنند، رنج اکنون ما را خواهند فهمید؟
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
«خوشا آنانکه با عزت ز گیتی/ بساط خویش برچیدند و رفتند
نگردیدند هرگز گِرد باطل/ حقیقت را پرستیدند و رفتند»
-این شعر روی سنگ قبر #علیرضا_رئیسی وسط بیابون بود که ج.ا از اون هم ترسید و روش را پوشاند
۲. انقدر از اضطراب کنار ناخنام رو کندم انگشتام درد میکنه. هیچ کاری هم که نکنم باهاشون واقعا درد دارم.
ریشه ات بسوزه آخوند
اعلامیه همه تونو با چشام ببینم الهی
1
9
۱. امروز بحث جشن کریسمس شرکت بود، گفتم من پارسال نبودم. همه پرسیدن عه چرا؟؟؟ یادمون نمیاد چرا نبودی!
همینقدر براشون مهمه دوستان، جشن ۱۵ ژانویه بود.
I have a few wild guesses...
1
1
22
Replying to @__naqmeh__
مرسی از شما
خیلی خبر جدیدی نیست مال ۲، ۳ ماه قبله و منبعش هرانا هست. ولی هرانا هم نوشته که پرونده نقض شده چون گفتن ایراد قضایی داره، نه اینکه لزوما حکم اعدام عوض میشه 🥲 بعد اونم خبری نیست
1
1
15
Replying to @__naqmeh__
مرسی دوست عزیز که صدای زندانی ها هستید. البته این عکس امیر همتی هست، برادر بیتا همتی که ۸ سال حبس گرفته. از بهروز و کوروش زمانی نژاد (که پدر و پسر هستن) عکسی نیست متاسفانه. حکمشون هم در دیوان عالی نقض شده ولی اصلا بعید نیست که دوباره حکم اعدام بگیرن 🤦🏻♀️🤦🏻♀️
1
1
32
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
نجابت و شجاعت مردممان را تاریخ به خود ندیده، دیماه تا سرنگونی و پاک کردن آخرین آثار اشغالگران #وطن ادامه دارد. ✌🏻🇮🇷
هر راهی را رفتیم تا به #دی رسیدیم:
"این آخرین نبرده #پهلوی بر میگرده"
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
The executions are still ongoing, the judges are still sentencing people based on archaic religious laws. The rule of the IRGC is no different than the clergy, stop cherry-picking a couple of neighborhoods in Tehran and lying.
In the absence of a ruler, the Islamic Republic’s clerical imprint has grown visibly lighter, and Iranians are living more freely economist.com/middle-east-an…
Replying to @TheEconomist
The regime is what and the Iranians are what??????? Three executions in a day and buses full of women arrested by morality police is light and free for you???
2
52
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
چهارسال از شبی که جمهوری اسلامی با شلیک مستقیم گلوله، بینایی یک چشمم رو برای همیشه گرفت، گذشت.
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
قبل از #آبان_۹۸ فعالیت سیاسیم محدود میشد به اکانتهای خیلی کوچیکی که ۹۰ درصدشم فامیلو دوستو آشنا بود.
فکر میکنید چی تو آبان منو آتیشی زد که الان اینی شدم که حتی سنگی در تاریکی به سیا و موساد هم ایمیل میزنه شاید یکی ببینه و بتونه از من برای آزادی ایران کار بکشه؟
دلیلش جاویدناما نیستن، داخل ایران اصلا خبر درستو حسابی نداشتیم که چه اتفاقی داره میافته، تنها منبعمون ماهوارۀ پارازیتی بودو حرفهای دهن به دهن.
اصلیترین دلیل بلند شدن صدام و تموم شدن ترسام بسته شدن اینترتو موبایلو حتی اساماس بود.
با هیچ واژهای نمیتونم حس عجزی که موقع سند نشدن اساماسهام به دوستدخترم تجربه میکردم رو توصیف کنم...
خیلیاهاتون این حس رو شاید سال ۸۸ داشتید ولی من ایران نبودم اون موقع، آبان ۹۸ اولین بار بود با سلول به سلولم حس حقارت رو درک میکردم! حس انسان نبودن، حس این که گوسفندیام که تمام بودنش در اختیار صاحبشه و هر لحظه اراده کنه هر کاری میتونه با گوسفندش بکنه.
آبان ۹۸ تمام ترسم ریخت جز ترس از جان؛
دیماه ۴۰۴ ترس از جان هم کاملاً ریخت و وای به حال جمهوری اسلامی...
وای به حالش چون الان صدها هزار ایرانی وجود دارن که همهمون یه جور فکر میکنیم:
پس از دی ماه، یا من زنده خواهم ماند یا شما
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
قتل دختر ۱۶ ساله توسط پدرش با همکاری نظام آموزشی جمهوری اسلامی :
دیروز داخل یکی از مدارس، پدر #سوگند_صیادی رو به بدترین شیوه ممکن کتک میزنه و با وجود اینکه سوگند بارها تاکید میکنه که اگه بره خونه توسط پدرش کشته میشه مدیر و معاون هیچ دخالتی نمیکنن و اونو روانه خونه میکنن.
دیشب خبر فوت سوگند میرسه که توسط پدر خودش به قتل رسیده.
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
آدم خیلی هم پیر بشه، باز فراموشش نمیشه. از چه روزی به بعد دیگه هیچی بهتر نشد؟ که همه چیز بد و جانکاه شد؟ از ۲۵ آبان ۹۸. از همون روزی که برف میاومد و مرگ منتظر همهی ما بود.
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
"جمهوری اسلامی در شأن ما نیست."
#کیانوش_سنجری
۱۳۶۱ـ۱۴۰۳
Replying to @crisp_exile4
OMG it should be so hard for you all! I'm really sorry for the situation they've put you through it.
2
434
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
چه بلایی سر خواهرانم آوردید؟
مریم و صفورا ۱۶ آبان با قید وثیقه آزاد شدند.
صفورا امروز ۲۲ آبان در کُماست.
خبر دادند خودکشی کرده، مریم هم قصد خودکشی داشته اما فرصت نکرده.
مسئولیت جان خانواده من و تمامی جاویدنامها با ج اسلامی ست.
دست از شکنجه خانوادهها بردارید
نفرین بر شما!
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
تو برلین، مرکز شهر تو الکساندرپلاتز، از ۱۱۹ نفر خواستم باهام در مورد ایران مصاحبه کنن:
۰ آلمانی
۱ ایتالیایی
۱ فرانسوی
۱ اندونزیایی و
۱ کامرونی
قبول کردن. خواهش میکنم به واکنششون وقتی میپرسم «آخرین بار چه زمانی یه هفته اینترنت نداشتید؟» توجه کنید.
رفتاری که هم خوشحالم میکرد و هم خیلی اذیتم میکرد این بود که خیلیهاشون فحش میدادن به طرفداران پلستاین! اتومات منو میذاشتن تو اون گروه و هرکاری میکردم به حرفام گوش نمیکردن و میرفتن. به این نتیجه رسیدم دوست داریم دور و برمون ولی همو خوب نمیشناسیم.
فکر میکنم هر چقد از دی ماه بگیم کم گفتیم. حالا چرا روی ۱۸ و ۱۹ دی انقد اصرار دارم؟
وقتی همه خبر داشته باشن، من میتونم بپرسم میدونی کی نت رو قطع کرد؟
و بعد میرسیم به اینکه میدونی اقتصاد ایران رو دولت میچرخونه یا یه نهاد یا چیز دیگهای؟
راستش رفتم که چنین سوالهایی بپرسم ولی دیدم اوه، خیلی جای کار داریم.
جان کلامم اینه:
هرکسی هولوکاست به گوشش خورده، ۱۸ و ۱۹ دی هم باید به گوشش بخوره.
خواهش میکنم بهم بگید برای این موضوع مهم چکار میتونیم بکنیم؟
و همچنین بهم بگید چه سوالی رو دوست دارید تو قسمت بعدی بپرسم؟
#جاویدشاه
#KingRezaPahlaviForIran
مخلوق اول 🇮🇷 retweeted
✍️من، کیانوش سنجری هستم.
در بیستم شهریور ۱۳۶۱ در تهران به دنیا آمدم.
مادرم همیشه میگفت بچهی آرامی بودم، ساکت، پر از سؤال.
از همان کودکی نمیفهمیدم چرا باید ترسید، چرا نباید پرسید.
در مدرسه، بیشتر از هرچیز، بیعدالتی آزارم میداد. شاید از همانجا مسیرم روشن شد.
در تابستان ۱۳۷۸، هفده ساله بودم.
رفتم مقابل دانشگاه تهران، سالگرد ۱۸ تیر بود. نیامده بودم بجنگم، فقط برای حمایت از دانشجویانی که فریاد آزادی میزدند.
اما خیلی زود دیدم مشت و لگد و باتوم. لباسشخصیها آمدند، موهایم را کشیدند، من را به ماشین پرت کردند.
آن روز فهمیدم «اعتراض» در این کشور یعنی چه.
در بازداشتگاه، بوی نم و آهن در هوا بود. سکوتی که مثل سنگ روی سینه مینشست.
اولین بار سلول انفرادی را تجربه کردم.
نه روز بود، نه شب. فقط چراغی که همیشه روشن بود و دیواری که نگاهم میکرد.
میگویند شکنجه یعنی درد جسمی، اما من فهمیدم نوع دیگری هم هست. شکنجهای که در آن هیچ صدایی نیست، فقط ذهنی که کمکم از خودش تهی میشود.
بعد از آزادی، سکوت نکردم.
شروع کردم به نوشتن، به روایت کردن.
وبلاگم شد جایی برای گفتن از کسانی که صدایشان را بریدند.
نه قهرمان بودم، نه سیاستمدار؛ فقط کسی بودم که باور داشت سکوت، ادامهی جنایت است.
سالها گذشت. چند بار دیگر بازداشت شدم.
در یکی از بازداشتها، مرا به بازداشتگاه ۲۰۹ اوین بردند و بعد به بیمارستان روانپزشکی رازی، همان امینآباد.
با دست و پا بسته به تخت بستندم.
دارویی تزریق کردند که فکم را قفل کرد. وقتی بیدار شدم، هنوز زنجیرها دور مچم بود.
در کنار بیمارانی بودم که واقعاً بیمار بودند، و من فقط یک روزنامهنگار بودم.
وقتی بیرون آمدم، دیگر همان آدم سابق نبودم.
سالها بعد، مجبور شدم از ایران بروم. از مرز گذشتم، با ترس، با اندکی امید.
در نروژ، در آمریکا، برای رسانهها و نهادهای حقوق بشری کار کردم.
دربارهی زندانیان سیاسی نوشتم، دربارهی شکنجه و انفرادی.
اما دلم همیشه در تهران ماند، پیش مادرم.
در مهر ۱۳۹۵ تصمیم گرفتم برگردم. مادرم تنها بود و بیمار.
گفتند اگر برگردی، مشکلی نداری.
اما چند روز بعد از ورودم، باز بازداشت شدم.
دادگاه انقلاب، شعبه ۲۶.
اتهامها همان تکراریها: تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی، عضویت در گروه غیرقانونی.
حکم دادند: پنج سال حبس تعزیری، شش سال حبس تعلیقی، و دو سال ممنوعالخروجی.
در زندان، شبها با قرص آرامبخش میخوابیدم.
کابوسها رهایم نمیکردند؛ بارها بازجویم را در خواب دیدم.
بیدار میشدم با صدای فریاد خودم.
وقتی آزاد شدم، تلاش کردم عادی زندگی کنم، اما تنهایی و فقر مثل سایه دنبال من بود.
در پاییز ۱۴۰۲ نوشتم که از شدت تنگدستی، مجبورم حسابم را برای فروش بگذارم.
نوشتم: «ارتزاق از خون جانباختگان، کم از جنایت رژیم نیست. اما من هم خستهام، تهی شدهام.»
در آبان ۱۴۰۳، دوباره صدای بازداشت زندانیان سیاسی بلند شد.
در شبکهی اجتماعی نوشتم:
اگر تا ساعت هفت غروبِ چهارشنبه، آن چند زندانی آزاد نشوند، من زندگیام را پایان میدهم.
نه از سر ضعف، از سر اعتراض.
از سر اینکه دیگر صدایی نمانده بود.
آن شب، بیستوسوم آبان ۱۴۰۳، در تهران، مقابل جهان خاموش شدم.
میگویند از ساختمان چارسو بالا رفتم.
میگویند آخرین جملهام را همانجا نوشتم.
اما شاید حقیقت این باشد که من سالها پیش، در سلول انفرادی، مرده بودم — فقط جسمم مانده بود که هنوز مقاومت میکرد.
من، کیانوش سنجری،
نه دشمنی با کسی داشتم، نه سلاحی در دست.
تمام آنچه میخواستم، فقط حق گفتن بود.
و اگر امروز از من چیزی مانده، همان واژههاییست که با درد نوشتم.
اگر مرا به یاد آوردید،
نگذارید نامهایمان در خاک بماند.
من یکی از هزارانم که رفت،
تا شما بمانید و بگویید:
«ما برای زندگی میجنگیم و آزادی رو به دست خواهیم آورد.»
🕊️
#کیانوش_سنجری
#یادنامه_جاویدان
#جاویدشاه
#فرزند_ایران_جان_فدای_میهن



















