Pinned Tweet
❝
อิโนะสุเกะตัวอุ่นจัง 。。、
สิ่งล้ำค่าของแม่ ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้มีความสุขจังเลยเนอะ 。♡︎
❞
ผงกหัวตอบ 、 จากท่าทีงุนงงครู่แรกก็เปลี่ยนเป็นยิ้มรับ
❝ ท่านโดมะ ไม่เคยรบกวนข้าเลยเจ้าค่ะ ❞
เป็นตนเสียมากกว่าที่มารบกวน คอยพึ่งบารมี อาศัย และยังมีอาหารให้กินอยู่ทุกมื้อใต้ตำหนักนี้
❝ ท่านไม่นอนหรือเจ้าคะ ?❞
“ อ๊ะ! ขอโทษนะ~ เสียงของข้าไปรบกวนเจ้าสินะ ”
ศาสดาหนุ่มโบกมือกลายๆ พลางกล่าวปฏิเสธ
“ ข้าไม่ได้เรียกหรอก ดึกดื่นแบบนี้ข้าคงไม่คิดรบกวนเจ้า ”
“ กลับไปพักผ่อนกับเจ้าตัวเล็กต่อเถอะ~ “
คราวหลังคงต้องระวังเรื่องเสียงมากกว่านี้ หากนางมาพบผิดเวลา คงจะไม่ดี
1
329
❝ เพราะเหมือนได้ยินเสียง 。。?❞
เสียงท่านโดมะโหวกเหวกโวยวายอยู่นอกตำหนัก ประหนึ่งว่ากำลังทะเลาะกับผู้ใดอยู่ 、 ประโยคหลังมิได้เอ่ยออกไป เพราะเกรงว่าจะเพ้อพกไปเอง
❝ อิโนะสุเกะหลับไปแล้ว อีกประเดี๋ยวข้าเองก็จะตามไป แล้วท่านล่ะเจ้าคะ ? ❞
ถึงเดิมทีจะไม่เคยเห็นนอนก็ตาม
เสียงของโคโตฮะ—?
โดมะหยิบหมวกขึ้นมาสวมตามปรกติ เสียงจ้อกแจ้กจอแจเงียบลงเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าของนางในระยะที่รับรู้ได้
“ไง~ ข้าคุยทั่วไปน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”
“ลูกชายของเจ้าหลับแล้วหรือ? เหตุใดเจ้าถึงยังไม่พักผ่อน?”
2
295
❝ เจ้าตัวเล็กพึ่งจะหลับไป ❞
หล่อนหมายถึงบุตรของตน อิโนะสุเกะ ที่พึ่งจะหลับใหลด้วยการขับกล่อมของมารดา
❝ มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ หรือว่าเรียกหาข้า 。。❞
เดิมทีตนนั้นกำลังจะเข้านอน แต่เพราะได้ยินเสียงท่านโดมะที่ด้านนอกตำหนัก
รึว่าหูตะแว่วไปเอง ?
❝ ฮุฮุ ❞
เหมือนจะได้ยินเสียงแว่วมาแถวนี้
ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากตำหนัก
❝ ท่านโดมะ คุยกับผู้ใดอยู่หรือคะ ?❞
ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว
จะออกไปที่ใดหรือเปล่านะ 。。。
❝ ไม่คิดฝันว่าจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ 、มีแต่ฝันว่ามีครอบครัวที่มีสุข ❞
เท่านั้น 。。เพียงเท่านั้นก็เพียงพอกับโคโตฮะแล้ว
❝ แม่อาจจะไม่ใ่ช่แม่ที่ดีเลิศเลอหรอก 、อาจจะไม่สมบูรณ์ด้วยซ้ำ❞
ขนาดอวัยวะในร่างกาย สิ่งสำคัญในการมองเห็น แม่ยังรักษาไว้ไม่ได้
❝ แต่แม่สัญญานะ ว่าจะไม่ทิ้งลูก และจะมองสิ่งที่ดีให้ลูกเสมอ ❞
เพื่ออิโนะสุเกะ
จะได้เติบโตเป็นคนดี
มีเพื่อน
มีครอบครัว
แม่สัญญา
❝ อิโนะสุเกะคุงจ๊ะ ลูกรู้อะไรไหม ? ❞
มารดายังคงขมกล่อมลูกน้อยในอ้อมอกอ้อมแขน 、สายตาของอิโนะสุเกะจ้องมองมาที่แม่
คงนึกสงสัยมารดาเจ้านั้นพูดกระไร
❝ ชีวิตมันไม่ได้ง่ายเลยอิโนะสุเกะ ไม่งั้นโลกนี้คงไม่สร้างน้ำตาขึ้นมา ❞
ทุกสรรพสิ่งที่เกิดมาล้วนมี ❛ มารดา❜
ผู้ที่คอยดูแลยามเจ็บไข้
ผู้ที่คอยใส่ใจทุกปัญหา
ผู้ที่คยให้รักและเมตตา
ผู้นั้นหนา มิใช่ใคร 。。แม่เราเอย
。ในอ้อมกอดสอดแนบแอบอกอุ่น
อิโนะสุเกะยังคงเป็นเด็กที่แม่รัก สุดดวงใจ ♡︎
เป็นอีกหนึ่งวันที่โคโตฮะร้องเพลงกล่อมอิโนะสุเกะนอน 、ลัทธิสรวงสวรรค์นิรันดิ์เป็นเหมือนบ้านใหม่ของเธอ
ถูกแล้วที่หนีออกมาจากครอบครัวแบบนั้น
ถูกแล้วที่หนีออกมาจากสามีแบบนั้น
ไม่ต้องห่วงนะอิโนะสุเกะคุง หม่าม๊าจะปกป้องลูกเอง ♡︎ 、 ที่นี่จะไม่มีใครทำร้ายเรา 。
❝ ? ❞
ได้ยินเสียงแว่วมาแต่ไกล 、โคโตฮะหันหน้าขวับไปตามเสียงเรียก ต้นเสียงอยู่ที่ใดกันหนอ พอเห็นคนตรงหน้าก็อุทานอ๋อขึ้นมาทันที
❝ ท่านโดมะ !❞
สาวกคนโปรดของเขาอยู่ที่ใดกันหนอ ?
โดมะย่ำเท้าไปตามทางเดิน สายตาสอดส่ายหาคนสนิทของตนเอง ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงฮัมเพลงเบาๆออกมาจากห้องๆหนึ่ง
“โคโตฮะ♪”
เขาเอ่ยเรียกพร้อมเคาะประตูโชจิเบาๆ ยามนี้คงกำลังกล่อมลูกนอนกระมัง? เขาเองก็อยากเห็นหน้าเจ้าตัวเล็กนั่น
@_LadyKotoha
❝ อิโนะสุเกะคุง ?❞
❝ ไม่ได้นะ กินมื้อดึกน่ะ แม่ไม่อนุญาต เพื่อสุขภาพของลู—❞
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของลูกชายตนที่มีท่าทีนิ่งเฉย ไม่แหกปากโวยวายเหมือนครั้งก่อนก็เกิดใจอ่อนขึ้นมา
หัวใจของคนเป็นแม่
❝ เอาล่ะ สักชิ้นสองชิ้นก็พอนะจ๊ะ ❞
1
1
❝ ฟุฟุ— หิว ?อย่างงั้นหรือ อิโนะสุเกะ ?❞
ช่างน่าขบขันเสียเหลือเกิน 、อิโนะสุเกะลูกรักของแม่
❝ ไม่ได้ ไม่ได้ ทานอาหารเวลานี้น่ะ ไม่ได้หรอกนะจ๊ะ ❞
❝ ? ❞
ฟุฟุ — นางหัวเราะอย่างอ่อนโยน 、อิโนะสุเกะลูกของแม่นั่นเอง
นางช้อนตามองรูปร่างของลูกชายตนที่เปลี่ยนไปมากโขแต่ถึงกระนั้นใบหน้าก็มิผิดเพี้ยนไปจากนางแม้แต่น้อย、อิโนะสุเกะคุงโตแล้วนี่นา
❝ อาระ— ว่ายังไงจ๊ะอิโนะสุเกะ ? ❞




















