az65

Betrapt., staatsgesubsidieerde leugenfabriek! Ach, kijk eens aan.. de Financial Times heeft weer eens journalistiek bedreven met de precisie van een dronken EU waarzegster op de kermis. Er wordt een verhaal gepubliceerd over wat er tijdens een gesprek met Vladimir Poetin zou zijn gebeurd, de Noorse premier Jonas Gahr Støre zegt vervolgens dat het verhaal niet klopt en vraagt om een correctie.. en dan zou de krant volgens het Noorse VG niet van plan zijn die feitelijke fout te herstellen. Welkom bij de westerse journalistiek, waar de waarheid kennelijk alleen welkom is als ze vooraf toestemming heeft gekregen van de hoofdredactie! De waarheid heeft een correctieverzoek ingediend, maar de redactie is even niet thuis. Volgens Støre klopt de voorstelling van zaken in het artikel niet. Hij zegt dat de deelnemers ongeveer even lang spraken en dat Poetin tijdens het gesprek de Russische positie over Oekraïne uiteenzette, beginnend bij de gebeurtenissen van 2014. Støre verklaarde bovendien dat zijn kant de Financial Times om een correctie had gevraagd. En wat gebeurt er vervolgens? Volgens VG is de krant niet van plan de fout te corrigeren. Nou, dat is pas een bijzonder verdienmodel! Je verkoopt de burger een verhaal, iemand die bij het gesprek aanwezig was zegt dat jouw voorstelling niet klopt, en in plaats van de zaak netjes recht te zetten, houd je de poot stijf. Wat een journalistieke ruggengraat.. gemaakt van gekookte spaghetti en vastgezet met een nietje! In de gewone wereld geldt., als je een fout maakt, herstel je of verwijder je die. In de wereld van de grote westerse redacties lijkt te vaak een andere regel te gelden.. als de feiten niet bij het artikel passen, moet je vooral zorgen dat het artikel niet bij de feiten hoeft te passen. Wat een luxe beroep, zeg! Geen loodgieter die een lekkende leiding moet repareren, geen bakker die zijn aangebrande brood moet terugnemen, geen automonteur die een kapotte motor moet verantwoorden. Nee, jij zit in Londen achter een duur bureau, schrijft een verhaal over een geopolitiek gesprek en als er vervolgens vragen komen over de juistheid ervan, kun je blijkbaar gewoon blijven zitten met je kop kut koffie alsof er helemaal niets aan de hand is. De burger betaalt ondertussen met zijn vertrouwen. De westerse media zijn graag de scheidsrechter van de waarheid.. maar wie controleert de scheidsrechter? Deze redacties vertellen jullie dagelijks hoe je naar de wereld moeten kijken. Ze verdelen de rollen, schrijven het scenario, bepalen wie de slechterik is en leveren vervolgens de morele nabeschouwing bij het avondeten. Alles keurig verpakt in een duur lettertype, met een serieus gezicht en een journalist die kijkt alsof hij persoonlijk de waarheid uit de baarmoeder van de democratie heeft gehaald. Maar zodra iemand vraagt of de berichtgeving wel klopt, begint het interessante gedeelte. Want journalistiek is geen toneelstuk waarin de redactie zowel scenarioschrijver, regisseur, hoofdrolspeler als jury mag spelen. Een krant hoort gebeurtenissen te onderzoeken en zo nauwkeurig mogelijk te beschrijven. Niet de werkelijkheid in een korset te persen totdat ze eindelijk de gewenste vorm heeft. En een correctieverzoek is geen aanval op de persvrijheid. Het is juist een test van die persvrijheid! Een serieuze krant moet kritiek kunnen verdragen, bewijs kunnen beoordelen en fouten kunnen herstellen. Wie beweert namens de waarheid te spreken, moet ook bereid zijn de waarheid toe te laten wanneer die ongemakkelijk wordt. Maar stel je voor dat je als gewone burger een verkeerde naam op een officieel formulier zet. Dan staat er onmiddellijk een ambtenaar met een brilletje klaar om je uit te leggen dat de procedure nu eenmaal de procedure is. Probeer jij vervolgens dan eens te zeggen dat je het niet gaat corrigeren omdat jouw versie veel beter bij het verhaal past! Dan heb je binnen 5 minuten een dossier, 3 formulieren en een uitnodiging om je eigen bestaan opnieuw te bewijzen. Maar een grote krant? Die kan kennelijk gewoon doorgaan met de volgende editie. Wat een verschil in behandeling! De kleine man moet zijn komma verantwoorden, terwijl de grote redactie blijkbaar niet eens hoeft te buigen voor een correctieverzoek. En dan vragen ze zich af waarom mensen hun vertrouwen verliezen! Lieve mensen, vertrouwen verdwijnt niet omdat burgers ineens te dom zijn geworden om kranten te lezen. Vertrouwen verdwijnt wanneer mensen herhaaldelijk het gevoel krijgen dat hun vragen niet serieus worden genomen, dat tegenstrijdige verklaringen worden genegeerd en dat een correctie blijkbaar minder belangrijk is dan het redden van het eigen gezicht. Je kunt een lezer niet eeuwig behandelen alsof die een lege emmer is waar je iedere ochtend een nieuwe lading officiële wijsheid in kunt kieperen. Mensen vergelijkenn berichten, luisteren naar verschillende verklaringen en stellen vragen. En als een publicatie vervolgens niet overtuigend uitlegt waarom haar versie overeind moet blijven, dan moet ze niet verbaasd zijn wanneer de lezer zijn wenkbrauwen optrekt. En zegt block op je tyfus neus! Een krant kan haar eigen reputatie niet redden door iedere discussie over haar betrouwbaarheid te behandelen alsof iemand de kroonjuwelen heeft gestolen. En nee, schat, een duur kantoor, een internationale reputatie en een stapel prestigieuze prijzen maken een bewering niet automatisch waar. De waarheid heeft geen abonnement op de Financial Times nodig om te bestaan. Ik heb nog een heel eenvoudige vraag aan de grote redacties.. Als jullie berichtgeving klopt, laat dan zien waarom ze klopt. Als een bewering feitelijk onjuist blijkt, corrigeer haar dan. En als er een geschil bestaat over wat er precies is gezegd, leg dan de verschillende verklaringen naast elkaar en laat de lezer begrijpen waar het verschil zit. Dat heet journalistiek bitches! Niet je eigen verhaal heilig verklaren en vervolgens doen alsof iedere vraag een aanslag op de democratie is. Want een vrije pers is niet hetzelfde als een pers die nooit verantwoording hoeft af te leggen. En onafhankelijkheid betekent niet dat je onafhankelijk bent van de feiten. De burger heeft geen behoefte aan een redactie die zichzelf iedere ochtend een medaille opspeldt omdat ze weer een artikel heeft gepubliceerd. De burger heeft behoefte aan informatie waarop hij zijn oordeel kan baseren, zonder dat iemand stiekem de werkelijkheid heeft bijgeknipt om het gewenste plaatje passend te maken. Dus, Financial Times.. en al die andere westerse staats betaalde Media.. als de premier van Noorwegen zegt dat jouw weergave niet klopt en volgens VG de krant geen correctie wil doorvoeren, dan is er 1 ding dat de lezer verdient., een heldere uitleg, controleerbare feiten en transparantie over wat er precies is gebeurd. Geen rookmachine. Geen journalistieke goocheltruc. Geen dure woorden om een ongemakkelijke vraag onder het tapijt te vegen! Want wanneer de waarheid aan de deur klopt, kun je wel de gordijnen dichttrekken, maar daarmee verdwijnt de waarheid nog niet. En onthoud dit maar eens goed.. ghudverredumme.. een krant kan haar eigen versie van een gebeurtenis publiceren, maar ze kan niet eisen dat de hele wereld die versie voor eeuwig als de werkelijkheid accepteert. Ik ben Mariba., Ik hoef geen redactie in Londen om mij te vertellen dat ik mijn verstand moet uitzetten voordat ik een artikel lees. Ik lees, ik vergelijk, ik stel vragen en ik verwacht dat wie beweert journalistiek te bedrijven, ook de moed heeft om zijn eigen werk te verdedigen. Geen propaganda, geen scripts, geen heilige redacties. Feiten op tafel en fouten rechtzetten. Zo moeilijk is het niet, tenzij je reputatie belangrijker is geworden dan je geloofwaardigheid. Aaaaai Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.