bülent küçük (@baranklein) header
bülent küçük (@baranklein) profile picture

sosyoloji bölümü, boğaziçi üniversitesi

İstanbul
Joined October 2014
Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)Photo by bülent küçük (@baranklein)
bülent küçük retweeted
#CANLI | Onnik Azinyan'la #SporZamanı ⚽Süper Lig’de Amedspor sahasında Rizespor’a 2-0 mağlup oldu ⚽Galatasaray, Samsunspor karşısında aldığı galibiyetle üst üste 7. kez kazandı, sahasındaki yenilmezlik serisini 42 maça çıkararak kulüp rekorunu kırdı @Meyupyardimci @baranklein @_B_Zeyno @muratkamed @OAzinyan nitter.cf/i/broadcasts/2ZBQqLEke…
1
5
6
2,461
bülent küçük retweeted
Yeni Parti'nin kurultayının ardından ortaya çıkan PM listesine bakınca, Türkiye'de siyasetin yenilenmesinden ne anlaşıldığını tartışmak gerekiyor. Dünyada geleneksel siyasal partilerin toplumsal dayanakları çözülüyor. Neoliberal birikim rejiminin krizi, gelir ve servet eşitsizlikleri, güvencesizlik ve giderek derinleşen temsil sorunu, yerleşik siyasal elitlerle toplum arasındaki bağları aşındırıyor. Fransa'dan Almanya'ya, ABD'den İngiltere'ye kadar farklı ülkelerde yaşanan siyasal dönüşümlerin arkasında, birbirinden farklı ideolojik sonuçlar üretse de bu ortak kriz bulunuyor. Türkiye'de ise yeni siyaset iddiasıyla ortaya çıkan bir partinin yönetim listesine baktığımızda, yıllardır siyasetin içerisinde bulunan kadroların, farklı partiler arasında dolaşan siyasal elitlerin ve teknokratların yeniden bir araya getirildiğini görüyoruz. Elbette partinin kuruluş koşulları nedeniyle mevcut kadro ve örgüt birikimini devralması anlaşılabilir. Ancak yıllardır siyasetin içerisinde bulunan, bugünkü temsil krizinin ortaya çıkmasında da sorumluluk taşıyan kadroların hangi siyasal dönüşümden geçerek şimdi bu krizin çözümünün temsilcisi hâline geldiklerini sormak zorundayız. Üstelik mesele yalnızca eski isimlerin varlığı değil. Siyasetin toplumsal çıkarların ve fikirlerin mücadelesi olmaktan uzaklaşıp makamların, kadroların ve kaynakların paylaşımına dayanan bir faaliyet hâline gelmesi, Türkiye'deki temsil krizinin önemli nedenlerinden biri. Bu ilişkileri değiştirmeden yalnızca kadroları yeniden düzenlemek, eski siyaset yapma biçimlerinin yeni bir örgütsel yapı içerisinde sürdürülmesi riskini taşıyor. Diğer taraftan farklı siyasal geleneklerden gelen isimlerin aynı çatı altında toplanması da kendiliğinden yeni bir toplumsal ittifak yaratmıyor. Türkiye'de uzun zamandır seçmenlerle doğrudan siyasal ilişki kurmanın yerini, onları temsil ettiği varsayılan siyasetçiler ve danışmanlar üzerinden yürütülen elitler arası pazarlıklar aldı. Oysa siyasal elitlerle anlaşmakla onların temsil ettiği iddia edilen toplumsal kesimlerle ilişki kurmak aynı şey değil. Benzer bir sorun teknokratik siyaset anlayışında da karşımıza çıkıyor. Türkiye'nin nitelikli kadrolara ihtiyacı olduğu açık. Ancak ekonomik ve siyasal krizi yalnızca liyakatsizlik ve kötü yönetim üzerinden açıklamak, bu krizin arkasındaki sınıfsal ilişkileri ve bölüşüm sorununu görünmez kılıyor. Dünyada geleneksel merkez partilerin yaşadığı krizin nedenlerinden biri de siyaseti toplumsal çıkarların mücadelesinden çıkarıp uzmanlar arasında yürütülen bir yönetim faaliyetine indirgemeleri değil mi? Daha önce CHP'nin programına ilişkin yazımda da tartıştığım gibi, hukukun üstünlüğünü ve kurumsal öngörülebilirliği yeniden tesis etmekle mevcut birikim rejiminin yarattığı eşitsizlikleri ortadan kaldırmak aynı şey değil. "Uluslararası sermayenin güvenini kazanmak", kendiliğinden adil bölüşüm veya toplumsal refah üretmiyor. Dolayısıyla mesele yalnızca ekonominin daha "rasyonel" yönetilmesi değil, kimin için ve hangi toplumsal çıkarlar doğrultusunda yönetileceği. Üstelik Türkiye seçimlere iktidarın siyasal rekabetin zeminini yeniden şekillendirmeye çalıştığı koşullarda gidiyor. Kürt meselesi, dış politika, anayasa ve dokunulmazlık tartışmaları üzerinden yeni ittifaklar ve ayrışmalar ortaya çıkarken, ekonomik darboğazın yarattığı toplumsal hoşnutsuzluklar ortak bir siyasal talebe dönüşmekte zorlanıyor. Bunun nedeni ekonomik sorunların önemsizleşmesi değil elbette. Ekonomik krizin kendiliğinden siyasal alternatif üretmemesi... İnsanların yaşadığı geçim sıkıntısının ortak bir mücadeleye dönüşebilmesi için bu sorunları birbirine bağlayan, toplumsal kesimleri örgütleyen ve onlara siyasal özne olabilecekleri alanlar açan bir anlayış gerekiyor. Bugün Türkiye'de ihtiyaç duyulan yeni siyaset de burada başlıyor. Kiracıların barınma sorununu, gençlerin geleceksizliğini, emeklilerin yoksulluğunu ve çalışanların geçim sıkıntısını birbirinden bağımsız bireysel sorunlar olmaktan çıkarıp ortak bir toplumsal mücadele alanına dönüştürebilmekte. Oysa mevcut siyasal anlayış, toplumu örgütlemek yerine farklı siyasal elitleri bir araya getirmeye, toplumsal talepleri siyasallaştırmak yerine bunları yönetecek uzman kadrolar oluşturmaya ağırlık veriyor. Bu nedenle yeni bir parti kurulması, yeni bir siyaset kurulduğu anlamına gelmiyor. Hele ki siyasal karar alma mekanizmaları, kadro tercihleri ve toplumsal temsil ilişkileri değişmeden yalnızca parti tabelasının değişmesi, yenilenme iddiasını karşılamaya yetmiyor. Dünyada geleneksel siyasal elitlerin temsil kapasitesinin sorgulandığı bir dönemde, Türkiye'de yeni siyaset iddiasının büyük ölçüde bu elitlerin yeniden örgütlenmesine dayanması önemli bir çelişki. Çünkü mesele yalnızca mevcut düzeni daha iyi yönetecek kadroları bulmak değil; bu düzenin ürettiği eşitsizlikleri, bağımlılık ilişkilerini ve temsil krizini değiştirecek toplumsal ve siyasal gücü oluşturmak. Bunu yapmadığımız sürece isimler, partiler ve ittifaklar değişecek ama siyasetin toplumla kurduğu ilişki değişmeyecek.
34
63
11
389
26,627
bülent küçük retweeted
Eren Eğilmez’in eleştirisindeki bazı gözlemleri anlaşılır buluyorum ama gerçekçilik meselesini biraz farklı düşünüyorum. Öncelikle doğallık, gerçekçilik, teatral anlatım ya da absürt yaklaşım birer sanatsal tercih. Bunların kendi başlarına üstünlükleri veya kusurları yok. Bir eserin başından sonuna kadar seçtiği anlatım anlayışına sadık kalması başka, farklı üsluplar arasında bilinçli geçişler yapması başka, ne yapmak istediğine karar verememiş görünmesi ise bambaşka bir mesele. Üstelik kendiliğindenliğin tasarlanmış olması da onu zorunlu olarak yapay kılmaz. Sinemada gördüğümüz her şey bir ölçüde tasarlanmıştır. Önemli olan, bu tasarımın eserin dünyasında nasıl işlediği ve seyirciyle nasıl bir ilişki kurduğudur. Berkun Oya’yı Nuri Bilge Ceylan ve Zeki Demirkubuz’la karşılaştırırken aralarındaki yazarlık geçmişini de hesaba katmak gerekiyor. Oya, oyunculuk ve tiyatro yazarlığından gelen, karakter yaratmayı, diyalog kurmayı, dramatik ve psikolojik çatışmaları işlemeyi iyi bilen bir yazar. Bana kalırsa bu konularda diğer ikisinden çok daha geniş bir birikime ve beceriye sahip. Ceylan ve Demirkubuz ise sinema dillerini öncelikle yönetmenlik üzerinden kurmuş isimler. Karakterlerinin konuşmalarındaki tuhaflıkların, eksiltili veya yer yer eğreti duran diyalogların bütünüyle bilinçli tercihler olduğundan emin değilim. Bence başka türlü yazma becerilerinin sınırları da bu üslupların oluşumunda rol oynuyor. Elbette ortaya çıkan şeyin sanatsal bir karşılığı var. Fakat bir anlatım özelliğinin esere değer katması, onun mutlaka baştan tasarlanmış olduğu anlamına gelmiyor. Berkun Oya ise farklı biçimlerde yazabildiğini defalarca gösterdi. Yangın Duası gibi erken dönem oyunlarından Kuvvetli Bir Alkış'a uzanan çalışmalarında absürt anlatının, kara komedinin, psikolojik gerçekçiliğin ve gerçeküstücülüğün imkânlarını kullanabiliyor. Bütün bunların altında da insan davranışına ilişkin güçlü bir gözlem ve psikolojik sezgi var. İyi bir yazarda bulunmasını beklediğimiz, insanı belirli bir mesafeden görme ve anlama becerisi. Oya bunu farklı türlerde sürdürebiliyor. Buna karşılık, tiyatroda ve televizyon dizilerinde kurduğu kendine özgü anlatım dilini sinemada aynı kuvvetle yakalayabildiğini düşünmüyorum. Dolayısıyla Bir Başkadır’ın gerçekçi üslubunu, yazarın başka türlü anlatamadığı bir dünyanın zorunlu sonucu olarak görmek bana pek doğru gelmiyor. Üstelik benim gözümde Bir Başkadır hâlâ tek sezonluk bir dizi. Altı yıl sonra ikinci sezon adıyla yayımlanan dört bölüm, ilk sezonun kurduğu dünyayı geliştiren yeni bir anlatıdan çok, o dünyaya sonradan düşülmüş bir dipnot gibi. Sanki Berkun Oya altı yıl sonra dönüp karakterlerine bakmış ve “Bir de böyle bir hâl var” demiş. Bu dört bölümün kendi içinde de tartışılacak pek çok tarafı var. Fakat dizinin her defasında sosyal medyada böylesine güçlü karşılık bulmasının nedenini ayrıca düşünmek gerekiyor. Bence burada Oya’nın kurduğu psikolojik ve sosyolojik gerçekçilik kadar, sürekli geçmişe dönüp bakan nostaljik anlatım çizgisinin de önemli bir payı var. Yetmişlerin, seksenlerin Yeşilçam dünyasını hatırlatan duygu ve görüntüler, son dört bölümün ardından karşımıza çıkan kara tren ve çorak Anadolu manzaraları, bütün bu geçmiş duygusunun parçaları. Dizi, seyircisine bir yandan bugünün toplumsal ve psikolojik gerilimlerini gösterirken diğer yandan oldukça tanıdık bir kültürel hafızaya sesleniyor. Berkun Oya’nın özellikle orta sınıf seyircinin düşünme, hissetme ve kendisini anlama biçimlerini ne kadar iyi kavradığını da burada görüyorum. Psikolojik ve toplumsal gerçekçiliği kullanarak orta sınıfın kendisine ilişkin kabullerini, önyargılarını, suçluluklarını, özlemlerini ve çelişkilerini sürekli kurcalıyor. Seyirci karakterleri izlerken bir yandan başkalarını tanıdığını düşünüyor, bir yandan da kendi zihnindeki toplumsal kategorilerle karşılaşıyor. Dizinin gördüğü yoğun ilginin bir nedeni de bu olabilir. Berkun Oya’nın Nuri Bilge Ceylan ve Zeki Demirkubuz’la aynı gerçekçilik tartışmasının içine yerleştirilmesi bile ilginç. Çünkü Oya’nın başka yapıtlarına baktığımızda, gerçekçiliğin onun için pek çok anlatım imkânından biri olduğunu görüyoruz. Bir Başkadır’da neden özellikle bu yolu seçtiği, bu tercihin nerelerde işe yarayıp nerelerde tökezlediği ve orta sınıf seyircinin neden böylesine ilgisini çektiği üzerine düşünmek bana çok daha verimli geliyor.
Tasarlanmış Doğallık: Sinemada Taklit ve Hakikat Bir Başkadır dizisinin ikinci sezonunu izledim. İçerik üzerine ayrıca tartışılmalı fakat bu dizi vesilesiyle son zamanlarda giderek yaygınlaşan bir yönetmenlik anlayışına dair eleştirim var. Bir Başkadır’da her şeyi gerçekçi kılma kaygısıyla gösterilen aşırı çaba, bir noktadan sonra bütün gerçeklik hissini ortadan kaldırıyor. Hayata benzemekle onun hakikatini yakalamanın aynı şey olmadığını bir kez daha görüyoruz. Dizide doğallığı yakalamak için ayrıntıcılık bir saplantıya dönüşmüş. Karakterlerin konuşmaları, duraksamaları, bakışları, mimikleri, kadraja yerleştirilen ayrıntılar… Gündelik hayatta fark ettiğimiz ama üzerinde durmadığımız bütün o detaylar gözlemlenmiş ve neredeyse bir mühendislik çalışmasıyla oyunculuklara ve mekanlara yerleştirilmiş. Fakat hiçbiri atmosferle kaynaşmamış, aksine hepsi gözümüze giriyor. Ortaya çıkan şey doğallık olmamış, buram buram tasarlanmış doğallık olmuş. Bir süre sonra karakterlerin yaşadığı hayattan kopup o hayatın ne kadar ustalıkla taklit edilmeye çalışıldığını seyrediyoruz. Berkun Oya'nın terapi sahnelerindeki oyunculuk performansının da kimilerince Ercan Kesal'ın muhtar performansına benzetilmesi hiç tesadüf değil. Benzer bir gerçekliğe yaklaşma saplantısını Nuri Bilge Ceylan sinemasında da görüyoruz. Bir Zamanlar Anadolu’da filminde muhtarın evindeki yemek sahnesi bunun çarpıcı bir örneği. Sofradaki davranışlardan diyalogların içeriğine ve ritmine, bakışlardan suskunluklara kadar her ayrıntı, o insanların arasında bulunuyormuşuz duygusunu yaratmak üzere düşünülmüş. Sahne o kadar ustalıkla kurulmuş ki seyircinin zihninde yaşananların anlamından çok, ne kadar gerçekçi göründükleri kalıyor. Oysa gerçeğin başarılı bir taklidi, tek başına sanatsal bir hakikat yaratmaz. Nuri Bilge Ceylan’ın kamera arkası paylaşımlarında oyuncuların teatral davranışlarına, her jestin belirli bir anlam taşımasına itiraz ettiğini görüyoruz. Evet insanlar gerçek hayatta her hareketini düşünerek yapmaz; duraksar, konuyu dağıtır, anlamsız davranışlarda bulunurlar. Ceylan da oyuncularından bu rastlantısallığı performanslarına katmalarını istiyor. Fakat sorun tam burada: Hayatın kendiliğindenliğini oluşturan anlamsızlıkları bilinçli olarak ürettiğinizde, kendiliğindenliği değil, onun taklidini üretiyorsunuz. Oyuncu sadece rol yapmıyor, rol yapmıyormuş gibi de rol yapmak zorunda kalıyor. Zeki Demirkubuz sinemasında ise farklı bir oyunculuk ve anlatım anlayışıyla karşılaşıyoruz. Masumiyet, Kader, Yazgı gibi filmlerde performanslar kimi zaman son derece teatral ve dramatiktir. Masumiyet filminde Bekir’in uzun konuşmalarını düşünelim. İnsanların çoğu böyle konuşmuyor olsa da biz orada Bekir’in tutkusuna, çaresizliğine, saplantısına inanırız çünkü orada gündelik davranışların kopyasını görmeyiz, insanın yaşadığı çatışmaların sanatsal yorumunu görürüz. Bu yorum, bizi anlatılan hayattan uzaklaştırmak yerine onun içine çeker. Demirkubuz’da kendimizi olayların geçtiği mekanın içinde, oradaki figüranlardan biri gibi hissederiz. Sanki bir köşede oturmuş, yaşananlara tanıklık ediyoruzdur. Karakterlerin davranışlarında bir doğallık yaratma çabasını hissetmeyiz. Biz orada olmasak da hayat aynı şekilde akıp gidecek gibidir. Bir Başkadır ve Nuri Bilge Ceylan’da karakterler kamera yokmuş gibi davranırlar. Demirkubuz’da ise seyirci kamera yokmuş gibi hisseder. Bertolt Brecht’in natüralist tiyatroya yönelik eleştirilerini hatırlatan da bu ayrım. Hayatın kusursuz bir kopyasını sunmak, tek başına sanatsal bir başarı değildir. Sanat hayatı yorumlayıp dönüştürerek başka bir gözle görmemizi sağlar. Sahicilik ile gündelik hayatın kusursuz taklidi farklı şeylerdir. Son derece teatral bir davranış sahici olabilirken, gündelik hayattan kusursuzca kopyalanmış bir davranış bütünüyle yapay görünebilir. Gerçekliğin taklidi, hakikatin kendisi değildir.
6
20
6
160
16,772
bülent küçük retweeted
🌈 Devlet Bahçeli'nin Türkgün gazetesinde yayınlanan "50 Maddede Terörsüz Türkiye" Makalesini özellikle Kürt ulusal hakları bağlamını da dahil ederek değerlendirdiğimizde; Süreci “40 yılı aşkın terör tahribatını bitirme, Türk milletinin birlik ve bütünlüğünü koruma, devlet egemenliğini güçlendirme” çerçevesinde tanımlıyor. Ana şartlar silahın ve şiddetin siyasetten tamamen çıkarılması, PKK’nın örgütsel varlığının sona ermesi (27 Şubat 2025 çağrısı, 12 Mayıs 2025 fesih kararı ve kısmi silah bırakma örnekleri referans alınıyor), siyasi taleplerin yalnızca anayasal düzen, hukuk ve meşru demokratik zemin içinde dile getirilmesinin altını çift çizgiyle çekiyor. Metin açıkça “pazarlık, taviz veya terör örgütüyle müzakere” olmadığını, geçmiş çözüm süreçlerinin tekrarı olmadığını, “ortak akıl milli irade ve devlet aklı” Sac ayağından oluştuğunu ısrarla ve inatla vurguluyor. Milli birlik, kardeşlik hukuku, etnik/dini temelde cepheleşmenin reddi ve TBMM komisyonu (Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu) öne çıkan mutedil bir Devlet söylemi olarak kayıtlara geçiyor. Devlet'in hiyerarşik ezberi "dersini almış da ediyor ezber" havasında ısrarla terennüm ediliyor: “pazarlık yok, taviz yok, örgütle müzakere yok” Kürt ulusal/kolektif haklarının tamamen yok sayılması metnin en sübliminal mesajını taşıyor. Metin neredeyse tamamen “Türk milleti birliği”, “ortak vatandaşlık”, “farklılıkları çatışma nedeni yapmama” ve “binyıllık kardeşlik” ekseninde. Kürt kimliğinin kolektif boyutu, anadilde eğitim, kültürel haklar, yerel yönetimde idari esneklik veya tarihsel asimilasyon/inkâr politikalarının sonucu ortaya çıkan talepler ciddi biçimde yok sayılıyor. Görmezden gelinmiyor. Üzerinden atlanmıyor. Ötelenmiyor. Yok sayılıyor. “Türk neyse Kürt odur” türü söylemler, ulusal haklar bağlamında fazlasıyla genellemeci ve indirgemeci kalıyor. Bu tür söylemler, mevcut tahakküm ve egemenlik ilişkilerinin yeniden üretildiği neo-kolonyal bir merhaleyi imliyor. Tek taraflı ve koşullu bir çerçeve çiziliyor. "önce silah bırakma ve fesih, sonra 'mevcut anayasal sınırlar içinde' (!) demokratik siyaset" önermesi yapılıyor. Sahi bu önerme pazarlık değilse nedir? Pazarlık değilse, açık bir diktedir. Metnin çok bilerek ıskalanmış diğer bir yanı da "Karşılıklı ve somut hak/demokrasi genişlemesi taahhüdünün zayıf ve silik olmasıdır. Çünkü böyle bir dertleri yok. Meselenin ağaç olmadığını anlamamız için Bahçeli'nin daha ne kadar açık yazması gerekiyor? Bu metinde, Kürt meselindeki Kök nedenler (siyasi dışlanma, kültürel ve ulusal haklar, anayasal düzene kendi kimliği ve rengiyle katılma vb.) güvenlik önceliğinin fazlasıyla gölgesinde kalıyor. Metnin en zayıf taraflarından birisi de süreklilik iddiasının zayıflığıdır. "Geçmiş süreçlerin tekrarı değil" denirken, yine ve yeniden, Kürt ulusal hakları (kimlik, dil, kültürel-siyasi temsil, idari düzenlemeler) meşru bir tartışma alanı içerisinde değerlendirilmiyor. Çünkü yok sayılıyor. Çünkü esas oğlan "üniter devletin temel ilkeleri"dir. Devlet-i Aliyye'nin "güvenlik kaygıları"dır. Toplumsal çoğunluk olan "Beyaz Türk Zihniyeti"nin de gönlünü hoş edecek bir Kürt tasviri ve tasavvurudur. Demokratik zeminde neyin, nasıl, neyle bağdaştırılacağı konusunda muğlak ve hiçbir netleştirilme yokken kardeşlik mavrası bin yıllık ilişki de baş aşağı duruyor maalesef! Hülasa; Bahçeli'nin metni, güvenlik öncelikli, milliyetçi ve üniter bir çerçeveyi bildik metaforik üslubuyla "arif olan anlasın artık" üslubuyla sunuyor. Lakin "ârif"e de bir tarifin gerektiği meşhur "Süreç"te, Devlet'in başından itibaren tutarlı söylendiğini belirtmek gerekiyor. Kalıcı çözümü (ne demekse), "tam silahsızlanma ve örgütsel tasfiye"ye rabıta ederek; kültürel ve siyasi hakların meşru demokratik kanallarda (anayasa ve hukuk içinde) genişletilmesini de şarta ve şurta bağlıyor. Türklük ve Sünnilik ethosunun yörüngesinde yine ve yeniden "Büyük Öteki"yi inşa ediyor. – at Ankara, Türkiye
3
7
3
24
9,830
bülent küçük retweeted
O halde Bir Başkadır, 2. sezon yorumlarım. (Spoiler içerir). 1- Format ve dil: Bir Başkadır’ın ikinci sezonu TikTok çağına yapılmış bir dizi. Bu açıdan dönemin format ruhunu yakalamış diyebiliriz. Her bir sahneyi bir TikTok parçasına çevirebilirsiniz. Replikler arka plan sesi olarak kullanılabilir. Şarkılar TikTok trendlerine girebilir. #birbaskadir
3
15
3
158
36,741
bülent küçük retweeted
Dünya'nın en haklı isyanı..! Ülkenin zenginleri daha fazla zengin olmak için hırsızlık yaparken,ülkenin garibanları ay sonunu getirmek için ölüyorlar. #patlama
199
3,144
115
13,187
419,579
19-20 Aralık'ta, Mülkiyeliler Birliği'nde düzenlenecek "Faşizmin Yüzleri, Hukuk ve Direniş" başlıklı sempozyumumuza davetlisiniz! (Katılım için kayıt gerekmiyor.) 19 Aralık'ta buluşmak üzere...
18
3
46
3,379
bülent küçük retweeted
📌 İBB davasında tahliye kararları çıkacak mı? 📌 Numan Kurtulmuş süreç ziyaretlerini tamamladı. Sırada hangi adımlar var? 📌 BDDK Başkanı gitti. Fon soruşturmasında kimler var? 📌 TBMM’de 2027 bütçesi görüşülüyor… Muhalefetin tepkileri ve talepleri neler? 📌 İzmir’de 19 işçi yaşamını yitirdi. Patron neden ev hapsinde? 📌 Antalya’da iki iklim zirvesi… İklim politikaları ve enerji yatırımları ne ölçüde uyumlu? 🗣️Ahmet Ayva soruyor; İlke TV Muhabiri Tuğba Özer, Tarihçi-Yazar Erdoğan Aydın, Gazeteci Barış Avşar, Sosyolog Dr. Feyza Akınerdem, Akademisyen Prof. Dr. Bülent Küçük ve Akademisyen Prof. Dr. Nejla Kurul yanıtlıyor ⏱️Konuşma Zamanı, bu akşam saat 20.00’da İlke TV’de @ahmetayvaa @tugbaaozerr #ErdoğanAydın @BarisAvsar3 @feyza_ae @baranklein @nejlakurul #CANLI izlemek için: youtube.com/live/XZE8ohUFOv4
4
1
5
2,054
bülent küçük retweeted
Zohran Mamdani: “What last night showed us is that Americans are tired of being told that their needs are unrealistic by politicians who’ve been bought by the wealthiest people in the country. This country has elected a new generation of leadership. A generation with a mandate to lower the cost of living, to build not bomb, to never betray the working people who entrusted them with power. I hear often the politics we’re fighting for in New York City are not possible outside of city limits and what last night showed us is that working people are the majority whether we are speaking of Austin or Ann Arbor or Astoria and it is time to put those same people first in our politics”
41
1,380
39
4,967
86,891
bülent küçük retweeted
The Democrats may have taken control of the House and the Senate, they may have humiliated Donald Trump and the Republican Party, but the real fight is only beginning. It is not simply a battle to hold the corrupt Trump regime to account, something that can only be done if the Democrats are willing overcome their reluctance to carry out impeachment proceedings against the president. It is also a battle to sweep away the corporate-indentured hierarchy of the Democratic Party, including Chuck Schumer and Hakeem Jeffries. The Democratic Party since the presidency of Bill Clinton, who gave us the North American Free Trade Agreement (NAFTA), the greatest betrayal of the working class since the 1947 Taft-Hartley Act, and gutted New Deal-era welfare programs such as the Aid to Families with Dependent Children, is a more polished version of corporate and oligarchic rule, abjectly subservient to the war machine, the Israel lobby and their funders in the billionaire class. The country is broken. Corruption, in both parties, is endemic. Federal agencies have been hollowed out and destroyed. The courts, including the Supreme Court, have been handed over to right-wing ideologues. The working class is crippled with debt peonage and substandard wages. Constitutional norms and protections have been erased. Billionaires, including Trump, pay little to no income tax. The 2010 Citizens United Supreme Court ruling, which allows big business to fund their hand-picked candidates, sustains a system of legalized bribery. The public may clamor for a raise in the minimum wage, Medicare for All, regulation of the big banks and private equity firms, an end to arms shipments to Israel and campaign finance reform, but no one in the leadership of the Democratic Party listens or cares. They serve their paymasters. Will cutthroat capitalism, sold to us under the sanitized name of neoliberalism, be allowed to continue to impoverish the citizenry and funnel wealth upwards into the hands of the 1 percent? Will corporations be regulated and policed? Will corporate criminals be brought to trial? Will our democracy be restored? Or will the grotesque sight of a trillionaire, Elon Musk, gutting federal agencies and pouring hundreds of millions into elections to try and control the outcome be normalized? The handful of politicians who attempt to confront the corruption and the devastation visited on the American working class through deindustrialization and deregulation, such as Bernie Sanders, see their campaigns sabotaged by the Democratic Party leadership, including Barack Obama. We must demand that progressive candidates, including Michigan senator-elect Abdul El-Sayed and Maine’s Troy Jackson, build coalitions to oust the Democratic Party leadership, raise the minimum wage, enact universal health care, prosecute corporate crime and impeach Trump. It will be up to us. The Democratic Party hierarchy will see the results not as a repudiation of Trump, but an endorsement of the flaccid and ineffectual position of a party that stands for little and fights for less. This would be yet another betrayal by the Democrats of voters. It would keep alive the very real prospect of another fascist, one better organized and more intelligent, taking the White House in two years. Of course, this fight will mean not only jettisoning a corrupt Democratic Party leadership, but turning on the mega-donors, lobbyists and corporations that fund and control the Democratic Party. The effort to wrest the party back from the hands of corporations and oligarchs will be vicious and difficult. It will require us to rely on the power of mass movements to sever these bonds. Nothing else will work. If we fail, our anemic democracy will not be saved by these midterm elections, but doomed.
400
3,396
363
9,700
318,704
bülent küçük retweeted
James Talarico zaferini tarihe geçecek bir konuşma ile kutladı. En sevdiğim kısım olan aşk ve nefret hakkında konuştuğu kısmı çevirerek paylaşıyorum: “İnancım bana aşkın evrendeki en büyük güç olduğunu öğretti. Aşk edilgen değildir. Aşk tarafsız değildir. Aşk zayıf değildir. Aşk, zorbayla zorbalığa uğrayanın arasında durmaktır. Aşk, kötülüğün gözünün içine bakmayı ve gözümüzü bile kırpmamayı gerektirir. İşte bu tür bir aşk, güç sahipleri için her zaman bir tehdit olmuştur. Bu tür bir aşk devrimcidir. Bu tür bir aşk yaratıcıdır. Nefret ise öngörülebilirdir. Nefret sıkıcıdır. Nefret enerji faturalarımızı düşüremez. Nefret bir çocuğa okumayı öğretemez. Nefret bir gelecek inşa edemez. Ama nefretin yapamadığı bütün bunları aşk yapabilir. Aşk bir öğrenciyi bir bilgine dönüştürebilir. Aşk bir düşmanı dosta dönüştürebilir. Aşk, Amerika’nın bozuk düzenini onarabilir.”
71
1,598
85
6,920
195,788
bülent küçük retweeted
"Baro, Kürtçe açıklama yapamaz" diye yırtınıyor, kamusal alanda Kürtçe'yi yasaklamış Cumhuriyet pratiğini tekrar uygulamayı öneriyor, Kürd'ün adını duymaya tahammül edemiyor ve hala "Cumhuriyet size ne yapmış?" diyor. Bu kadar ahmak ve utanmaz olmak ancak ırkçılıkla mümkün.
📢 Ümit Kocasakal: 🔹 "Dikkat edin, hepsinin ağzında 100 yıllık yara lafı var." 🔹 "Allah Allah, ne yaranız varmış ya, bu Cumhuriyet sizde ne yara oluşturmuş?" 🔹 "Hani demişti ya, 'Ne hıyrını gördük ki Cumhuriyetin'?" 🔹 "Ben de o zaman şunu söylemiştim; peki Cumhuriyet sizin ne hayrınızı gördü?" 🔹 "Cumhuriyet sayesinde bakan oldunuz, milletvekili oldunuz, mal mülk sahibi oldunuz, her şey oldunuz." 🔹 "Halen Cumhuriyete karşı kin kusuyorsunuz."
6
46
2
491
9,597
bülent küçük retweeted
Amerika'da nasıl büyük siyasi dönüşüm yaşandığından bihaber yapılan ara seçim yorumları çok tuhaf. "Sistemin adamı hepsi ağbii, herkes aynı" "Amerikan seçmeni Filistin'i umursamaz" "Solcular solcu değil; Müslümanlar Müslüman değil" Abdul El Sayed'i 8 senedir takip ediyorum. Sadece onun hikayesi bile yaşanan dönüşümün özeti. 2018'deki başarısız bir valilik kampanyasının ardından sol ve sosyalistlerle iç içe kendi hareketini kurdu, sahadan inmedi. Kendisini geniş kitlelere tanıtan an Gazze soykırımı oldu. Michigan'daki Müslüman azınlık ile solcuların geniş eylemleri, toplantıları sürecinde El Sayed parladı. Gazze'yi iyi bilen, iki tarafa da yakın biri olarak bir ivme yakaladı. Ve Michigan senatörlük önseçimlerinde İsrail lobisinin harcadığı milyonlarca dolara, İsrailci Demokratların Haley Stevens ısrarına rağmen inanılmaz bir önseçim zaferi elde etti. Sanders'tan Hasan Abi'ye tüm sol kanat seferber oldu. Gazze soykırımına duyulan öfke ekonomik sıkıntılarla birleşince işler değişti. Tıpkı Zohran'da olduğu gibi. Tıpkı Demokratik Sosyalist Parti mensubu birçok Demokrat vekilin "bomba değil bebekler" diyerek İsrail'e yardımların kesilip bu paranın sosyal yardımlara aktarılmasını savunduğu gibi. Gündelik yaşamla dış politika birleştirildi. Müslümanlarla solcuların işbirliği aslında yepyeni dinamik bir ideolojik hat oluşturdu. Gazze soykırımı, solun fikirlerine duygusal ve ahlaki bir duruş kattı. Bu çok önemli bir eşik. Birçok yeni üye kazandı sosyalistler. Abdul El-Sayed ve diğer solcu adayların yıktığı duvarlar çok büyük. Hayatı boyunca 1000 kişiyi bir araya getirip de 1 ay boyunca bırak seçime girmeyi aynı çatı altında tutmayı başaramamışların böylesine uzun soluklu bir mücadeleyi inşa eden siyasi kavgayı küçümsemesi acayip. Yada kendisine benzeyenin yaptığı en ufak hatayı bile eleştirmekten acizlerin en ufak fikri olmadıkları kişilerin "Müslümanlığını" sorgulaması da acayip. Fakat anlaşılabilir. Belediye konferanslarında okunan şiirler, uzun uzun metinler, kendi kendimize yaptığımız konuşmalar değil; Amerikan Senatosu'nda yapılacak ilk Gazze konuşmaları, Kongre'de kefiye takanların sayısının artması Gazze'ye en çok katkıyı sunacak. Bunu fark etmek acı. İnkar etmek en kolayı. Bugün Gazze için, insanlık için yazılan en iyi konuşmalar, Türkçe, Arapça, Urduca değil. İngilizce, Fransızca. Yepyeni bir insanlık hareketi yükseliyor. Batı'ya inat, Batılı elitlere, İsrailci Demokrat/Cumhuriyetçi fark etmez her türlü müesses nizam figüre karşı. Hem de Batı'nın tam kalbinden. İsterseniz küçümseyin, isterseniz yok sayın, isterseniz gözünüzü çevirin. Çözüm bu ittifakta sanki. Sanırım son 3 senedir durmadan bu değişimden bahsediyorum. Her seferinde çok daha fazla örnek, insan çıkıyor. Yaz yaz bitmiyor. New York oldu, "orası metropol" dendi / Sayed oldu "solcu da Müslüman da değil" dendi- Colorado Filistin aktivisti sadece Gazze diyerek 30 yaşında meclise giriyor, ilk kez sosyalistler 10-15 rakamlarına ulaşıyor. İsrail'i savunan ne kadar Demokrat varsa çatır çatır önseçim kaybediyor. Yine de 10-20 senelik Amerika okumaları. Ne diyim. gözünüzün önünde yaşanan değişimi görmemek ya bilgisizlikten ya da insanın kendi yetersizliklerini kendisine durmadan hatırlatan birilerini görünce duyduğu öfkeli kindarlıktan. sonuçta kendisine benzemeyenin derdini dert edinmek ve mahalle duvarlarını aşıp uzun soluklu bir mücadele vermek zor iş. Amerika'da Müslümanlar ve solcular bunu başarıyor işte. Sosyalistler bunu yapıyor. Yapmaya da devam edecek.
82
321
52
2,088
193,107
bülent küçük retweeted
Yoo. Sizin korkunç bir acı çektiğinizi biliyoruz, evladını yok yere kaybeden bir annenin sonsuz öfkesini ve çaresizliğini de anlayabiliyoruz. Üzüntünüzü de paylaşıyoruz. Ama bütün bunlar sizin suç ile genetik arasında bağ kuran ırkçı ve faşist tezleri savunmanızı meşru ve anlaşılır kılmıyor, kılmayacak. Bireysel adalet arayışınızı toplumsal adaletsizliğe yol açacak bir zemin üstüne inşa edemezsiniz. Acınızı, başka acılara yol açacak hukuk mekanizmaları talep ederek dindirmek isteyemezsiniz. Genetiklerinde suç işlemek var diyerek hiç kimseyi potansiyel katil ilan edemezsiniz. Adalet arayışınızdaki ateşi, masum insanları yakacak bir yangına çevirmek isteyemezsiniz. Bunları yaptığınızda siz de adaletsizlik yapmış olursunuz ve adalet isteyenlerce siz de eleştirilirsiniz.
unavailable
128
437
39
4,490
356,001
bülent küçük retweeted
Ümit Kocasakal'ın "8 Mart'ta Kürtçe açıklama yapıldı" dediği paylaşımlar. Türkçe, Kürtçe, Arapça, Farsça, Fransızca ve İngilizce yapılmış hem de Mülteci ve Göçmen Hakları Merkezi tarafından. Ana hesaptan da sadece Türkçe bir paylaşım gördüm. Bu kadar dil varken Kürtçe yapılmasına takılmak özel bir nefret değilse nedir?
8 Mart Dünya Kadınlar gününde mülteci ve göçmen kadınların hakları insan haklarıdır diyor; mülteci ve göçmen kadınların da haklarını koruyan İstanbul Sözleşmesinden vazgeçmiyoruz.
18
113
9
617
22,793
bülent küçük retweeted
Ben en son söyleyeceğimi en başta söyleyeyim: Ümit Kocasakal tam bir Kürt düşmanı. Bakın, bazı meseleleri hiç lafı eğip bükmeden, doğrudan söylememiz lazım. Adam, ilk canlı yayınında “Kürtçe açıklama yapamazsınız” diyor. Kocasakal, aynı açıklamanın İngilizcesinin ve Fransızcasının da olduğunu bilmiyor mu? Onlardan hiç bahsetmiyor. Bu bir. Kendisi son dört yıldır neredeydi ya? Harbiden, biri bana söylesin: Neredeydi? Kuluçka dönemine yatıp bugünleri beklemiş işte. Şimdi Kocasakal anayasa falan diyor ya… Acaba kendisi bir kez, bakın, bir kez olsun Can Atalay’ı ziyaret etmiş mi? Kendisi iktidarın yerli ve millî muhalifi işte. Ona biçilen rol bu.
İstanbul Barosu Başkanı Prof. Dr. Ümit Kocasakal: "Biz Ergenekon ve Balyoz döneminde hukuksuzluklara boyun eğmeyip ifadeye gitmedik, bunlar ise savcılık çağırdığı anda koşa koşa ifadeye gittiler! Hukuk kurumu hukuksuzluğa boyun eğmez." @ilgazsenem @timursoykan @umitkocasakal_
83
125
12
1,203
37,716
Gollum' ün şizofrenik kişilik bölünmesini ifade eden bir imge. Allah şifa versin.
Muş Barosu Başkanı Kadir Karaçelik, “Baroya Stenbolê nedir?” diyen yeni seçilen İstanbul Barosu Başkanı Ümit Kocasakal’a yanıt verdi: “Kendinizi ev sahibi, bizi kiracı görmekten vazgeçin, yaşadığımız toprakların sahibiyiz Değirmeninize su taşımamak için sustuk seçim sath-ı mailinde. Şimdi cevap verelim sorunuza: Milyonlarca insanın annesinden öğrendiği, durmadan övünerek anlattığın tarihin harcında emeği ve direnişi olan, tarihin hiçbir kavşağında ihanet etmeyen, bu toprakların kadim halkı olan Kürt halkının dili olan Kürtçe Dili’nde İstanbul Barosu’nun karşılığıdır. Mesela “İstanbul Bar Association” denilse ki deniliyor ne garipsersiniz ne de bu kadar delirirsiniz. Kendinizi ev sahibi bizleri de kiracı olarak görmekten vazgeçin. Yaşadığımız toprakların sahibi ve bu ülkenin de paydaşıyız. Harcında emeğimiz olan Cumhuriyetin muhafızı da siz olamazsınız. Bence asli göreviniz olması gereken insan hakları savunuculuğu, aynı zamanda sağlıklı düşünce açısından bir terapidir. Şiddetle öneririm.”
20
2,468
bülent küçük retweeted
Dün başlattığımız Ekmek, Barış ve Adalet kampanyamızın Kurtalan’daki açılışında konuşan bir kadın arkadaşımızın birkaç dakikalık sözleri, bu ülkede milyonların neden ekmek, aş ve adalet istediğini anlatmaya yetti. Zaman ayırıp dinlemenizi isterim.
117
923
147
3,705
764,942
bülent küçük retweeted
📌 Şengal’de entegrasyon anlaşması duyuruldu: YBŞ, Irak Ordusu’na katılıyor 📌 Sahadaki adımlar ve güncel açıklamalar, süreçteki belirsizlikleri giderecek mi? 📌 MGK’nin teyit ve tespit raporu ne zaman açıklanacak? 📌 Baro seçimlerinin sonuçları neye işaret ediyor? 📌 Brezilya ve Sırbistan’da tarihi seçim sonuçları… 📌 Öğrenci hareketi Sırbistan’da Vučić iktidarını nasıl devirdi? 🗣️Dilek Odabaş soruyor; Gazeteci Ali Duran Topuz, Kürt Çalışmaları Merkezi Direktörü Reha Ruhavioğlu, SAMER Genel Koordinatörü Yüksel Genç ve Akademisyen Bülent Küçük yanıtlıyor @dilekodabas_ @alidurantopuz @RehaRuhavioglu @Yuksel_Genc0 @baranklein ⏱️Konuşma Zamanı saat 20.00'de İlke TV'de Canlı izlemek için: youtube.com/live/FENhserQZng…
1
5
10
2,576
bülent küçük retweeted
#CANLI |Ahmet Ayva'yla #KonuşmaZamanı 📌Gazeteci Bahadır Özgür gözaltına alındı 📌Halk TV'ye kayyım, T24'e erişim engeli 🗣️Akademisyen Bülent Küçük değerlendiriyor @ahmetayvaa @baranklein nitter.cf/i/broadcasts/1RJjpbZyL…
1
2
1,328