โคลนนิ่งเวอร์ชั่นท์

“ซีนที่หนูกอดพี่บิ๊นท์ร้องไห้ ซีนนั้นน่ะ ปกติในการแสดงมันมีเทคนิคในการร้องไห้อยู่ 2 แบบ หนึ่งคือเราอินไปกับเนื้อเรื่องของตัวละครนั้น ๆ กับสองคือเราดึงประสบการณ์ที่เคยเจอมา ตอนแรกหนูจำได้ว่าหนูก็พยายามที่จะนึกภาพตัวละครหมวดภีมแม่ครูบุหลัน แต่น้ำตามันมาแล้วก็หยุดไหล แต่มันแปลกตรงที่พอหนูนึกภาพครั้งแรกที่หนูได้เจอพี่บิ๊นท์ ที่เรามานั่งอ่านบทเวิร์คชอปด้วยกัน แล้วหนูกับพี่บิ๊นท์มีเป้าหมายเดียวกัน พอเราแสดงไป สิ่งที่หนูทำก็คือหนูจะคิดภาพจินตนาการในหัว ถ้าหนูไม่มีพี่บิ๊นท์ ชีวิตหนูจะเป็นยังไง ซึ่งภาพในจินตนาการในหัวของหนู ที่หนูคิดก็คือหนูจะอยู่บ้านคนเดียว ไม่มีใครอยู่ ไม่มีเสียงหัวเราะ ตอนนั้นแหละน้ำตามันก็เลยไหลออกมาเยอะมาก ...เพราะว่าประโยคแรกที่พี่บิ๊นทักมาหาหนูในอินสตาแกรม พี่บิ๊นท์ก็บอกว่าเราจะจับมือกันไปนาน ๆ นะ ยิ่งมันเป็นซีนที่เราต้องปล่อยมือกัน แล้วประโยคที่พี่บิ๊นท์เคยส่งมาให้หนูมันแบบดังเข้าไปใหญ่ในหัวหนู ดังซ้ำ ๆ น้ำตาก็เลยยิ่งไหลออกมา มันก็เลยกลายมาเป็นประโยคที่ว่า ไหนบอกว่าแม่จะไม่ทิ้งพ่อไง” — ปุยนุ่น วรางค์ศิริ ( 2 พฤศจิกายน 2569 ) KHOM KHLANG EP9 #ข่มขลังตอนที่9