Lis

Szanowni Państwo, Jak mogliśmy się dowiedzieć od zarządu PSE @On58Greg @KPurchala , ujemne saldo finansowe importu i eksportu energii elektrycznej wcale nie musi być takie złe. W końcu mogło być jeszcze gorzej! Stosując więc odpowiednio twórczą interpretację zasad logiki formalnej, możemy dojść do wniosku, że skoro nie jest aż tak źle, to właściwie jest dobrze. Moim skromnym zdaniem, choć oczywiście mogę się mylić, znacznie lepiej byłoby, gdyby saldo było dodatnie. Innymi słowy, zamiast wydawać setki milionów euro więcej na import, niż zarabiamy na eksporcie, moglibyśmy spróbować odwrócić tę sytuację. I co do zasady pomysł nie wydaje się szczególnie skomplikowany: sprzedawać energię, kiedy jest droga, a kupować, kiedy jest tania. Jak to osiągnąć? Teoretycznie również nie jest to wiedza tajemna. Zamiast ścigać się z sąsiadami w instalowaniu kolejnych GW niesterowalnych źródeł energii (NOZE), można postawić na źródła sterowalne. Kiedy u sąsiadów wieje i świeci słońce, a ceny energii spadają, kupujemy tanią energię. Kiedy pogoda przestaje współpracować, produkcja z NOZE spada, a ceny rosną, uruchamiamy własne źródła sterowalne i sprzedajemy energię po wyższych cenach. Czyli najprościej: u nas stabilny system oparty na nowoczesnym węglu jako paliwie pomostowym do energetyki jądrowej, a u sąsiadów NOZE pod sam sufit. Pozostaje jeszcze problem ETS. Tutaj również mam pewną propozycję. Zamiast obciążać przedsiębiorstwa kosztami emisji, można byłoby rozważyć system bezgotówkowych rekompensat tych kosztów, pod warunkiem przeznaczenia uzyskanych oszczędności na poprawę efektywności energetycznej i ograniczenie emisyjności przedsiębiorstw. Jako obowiązkowy element rozliczenia, każdy przedsiębiorca, musiałby napisać esej pod tytułem: „Jak moja działalność gospodarcza przyczyniła się do uniknięcia katastrofy klimatycznej?” Eseje brałyby udział w corocznym konkursie organizowanym pod patronatem Ministerstwa Klimatu i Środowiska @MKiS_GOV_PL . Do jury proponuję zaprosić znakomitych komentatorów transformacji energetycznej: Jakuba Wiecha @jakubwiech Marcina Popkiewicza i @bderski . A żeby konkurs miał również walor edukacyjny, autor najgorszego eseju otrzymywałby automatyczną nominację do Klimatycznej Bzdury Roku. W ten sposób mielibyśmy jednocześnie transformację energetyczną, dekarbonizację przemysłu, promocję czytelnictwa i rozwój kompetencji literackich polskich przedsiębiorców. Same korzyści!