Robbert Delfos

Waa..rom? Ik vraag het nog maar een x., WAA..ROM!!? Hoe krijg je het ghudverredumme voor elkaar om met dik 27 landen aan 1 Europese tafel te zitten en toch iedere x weer 1 iemand te vinden die de hele tent in brand dreigt te steken? Het is bijna een bovennatuurlijk talent. Je zou denken dat er ergens in Brussel een toelatingsexamen bestaat. En vandaag hebben we Donald Tusk. De Poolse premier waarschuwt dat Rusland mogelijk binnen enkele weken gewapende provocaties tegen Polen voorbereidt. De aanleiding? Mensen met zaklampen bij de grens met de Russische regio Kaliningrad. Mensen met zaklampen! Mijn hemel, haal de NAVO erbij, bel Ursula, zet de satellieten aan en stuur desnoods de complete Europese Commissie met een zaklampje op batterijen naar de grens. Want stel je voor dat iemand in het donker iets probeert te zien. Dat kan natuurlijk onmogelijk een gewone burger zijn. Dat moet wel het begin van een internationaal militair complot zijn. Als er bewijs is voor Russische voorbereidingen, laat dat bewijs dan zien. Welke eenheden? Welke wapens? Welke concrete aanwijzingen? Want een kut zaklamp is nog altijd geen tank en een schaduw in de bosrand is nog geen oorlogsverklaring. En dan is er nog de politieke timing. Tusk ligt zelf onder vuur na de recente beschuldigingen over een staatsgreep. Juist daarom zou je verwachten dat hij extra zorgvuldig met zijn woorden omgaat. Maar nee, daar komt alweer Rusland om de hoek kijken. En daar zit precies mijn probleem met dat Europese politieke schijt cultuur. Zodra een regering binnenlandse problemen heeft, wordt het buitenland soms het decor waartegen de eigen problemen ineens een stuk kleiner moeten lijken. Rusland wordt de vaste figurant in iedere aflevering, Poetin krijgt de hoofdrol en de Europese burger mag ondertussen de rekening betalen. Me vader zegt ut mooi! Als de geit je erf uitloopt, geef dan niet de buurman de schuld omdat hij een zaklamp vasthoudt. Kijk eerst eens wie het hek heeft laten openstaan. En ondertussen zitten er 27 landen in dat Europese politieke circus. Allemaal met eigen parlementen, eigen belangen, eigen economieën en miljoenen burgers die gewoon veilig willen leven. Maar een handvol politieke leiders kan met 1 dramatische persconferentie de spanning weer opvoeren. En dat is mijn vraag aan Brussel.. wie controleert eigenlijk de mensen die voortdurend alarm slaan? Wie controleert hun beweringen, wie draagt verantwoordelijkheid als hun waarschuwingen ongegrond blijken en wie betaalt de prijs wanneer hun politieke theater echte gevolgen krijgt? Want een land besturen is geen wedstrijdje wie het hardst Rusland kan roepen. En de EU is geen persoonlijke speeltuin voor premiers die iedere binnenlandse crisis met een buitenlandse dreiging proberen te overschreeuwen. Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.

Polen, ghudverredumme!!! Schuif die koffie maar aan de kant, want me zuster Maria Zacharova heeft jullie een geschiedenisles voorgeschoteld waar in Warschau waarschijnlijk niet iedereen even comfortabel bij zit. Het gaat over Maidan. 12 jaar geleden stond Polen aan de kant van de Oekraïense protestbeweging. Europese ministers, politici en diplomaten trokken naar Kiev, stonden tussen de demonstranten en spraken hun steun en zelfs broodjes uit. En nu stelt Zacharova een vraag die in de Poolse politieke salons kennelijk niet zo lekker op tafel ligt., hoe zou Polen het vinden als buitenlandse politici zich vandaag op precies dezelfde manier met de binnenlandse politieke crisis in Warschau zouden bemoeien? Stel je het eens voor.. Een delegatie buitenlandse ministers landt in Warschau. Niet om pierogi te eten of de kerstmarkt te bezoeken, maar om pontificaal tussen de demonstranten te gaan staan. Een minister loopt arm in arm met de oppositieleider over de barricades. Een andere deelt broodjes uit alsof hij plotseling verantwoordelijk is voor de catering van de Poolse revolutie. Ondertussen komen buitenlandse politici vertellen welke kant het hart van het Poolse volk op moet kloppen. Dan wordt het nog gezelliger. Er wordt gesproken over nieuwe verkiezingsrondes, de demonstraties escaleren, molotovcocktails vliegen richting de politie en overheidsgebouwen worden bezet. En ergens in Brussel zit het Europees Parlement al klaar met een verklaring waarin de woorden democratie, vrijheid en historische overwinning keurig op elkaar worden gestapeld. Haha., Ik zie de gezichten in Warschau al voor me. Want zodra buitenlandse politici zich met je eigen binnenlandse machtsstrijd bemoeien, krijgt dat plotseling een heel andere naam. Dan wordt soevereiniteit ineens een buitengewoon belangrijk Europees begrip! Maar toen het in Kiev gebeurde, stonden dezelfde Europese hoofdsteden aan de andere kant van het verhaal. Toen werden buitenlandse bezoeken, politieke steun en diplomatieke aanwezigheid onderdeel van de Europese steun aan Maidan. En daar zit precies de ongemakkelijke vraag van Zacharova., waarom zou iets wat in Kiev politiek aanvaardbaar werd gevonden, in Warschau ineens onaanvaardbaar zijn? In me kamp zeggen we altijd., wie met 2 maten meet, moet niet verbaasd zijn als de hele mahala met de meetlat achter hem aan komt! Want democratie is een prachtig woord, maar het wordt pas echt interessant wanneer je dezelfde regels toepast op je vrienden, je tegenstanders en jezelf. En Brussel? Die mag de meetlat alvast uit de kast halen. Want geschiedenis heeft een vervelende gewoonte., ze komt nogal eens terug op bezoek, en ze vergeet zelden wie er destijds op de barricades stond. Lieve Maria, ga zo door, sestra! ❤️ Soms heb je maar een paar woorden nodig om een heel Europees circus op stelten te zetten. Ik zit hier met mijn koffie en geniet van iedere geschiedenisles. Een dikke Roma knuffel vanuit me hele mahala. Ik ben je grootste fan! Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.