ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
ใครหมดไฟในการเรียนลองหันกลับไปมองพ่อแม่ดู ถ้าเค้ายังสู้เพื่อเราอยู่ ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องยอมแพ้
ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
มัธยมคิดว่าคุณเป็นคนสดใสแค่ไหนก็ตาม มหาลัยอาจทำให้คุณเสียสุขภาพจิตได้มากกว่าที่คิดจริงๆนะ จากคนที่กำลังประสบภัยอยู่
ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
Aไม่A ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่อาจฝืนชะตา ทุกคะแนนที่ได้มาย่อมเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น แท้จริงแล้วคุณค่าของคนเราหาใช่ตัวเลขบนตาราง แต่เป็นจิตใจต่างหาก
ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
เวลาพูดถึงความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในไทย เรามักนึกถึงภาพคนรวยมีเงินเรียนพิเศษ คนจนไม่มี
แต่ความจริงคือ ต่อให้คุณเป็นเด็กธรรมดาที่กัดฟันสู้จนสอบติดคณะท็อป มหาลัยท็อปได้สำเร็จ คุณก็ยังต้องไปชนกับกำแพงที่มองไม่เห็นชื่อว่า Crony Capitalism (ทุนนิยมพวกพ้อง) อยู่ดี
ด่านแรกที่ตัดกำลังคนธรรมดาตั้งแต่ในรั้วมหาลัย ไม่ใช่ความโง่ แต่เป็นต้นทุนของการห้ามพลาด
ขณะที่คนจำนวนมากต้องเรียนไปอย่างห่วงหน้าพะวงหลัง ทั้งค่าครองชีพ หนี้ทางบ้าน และความหวังของครอบครัว จนพลังชีวิตครึ่งหนึ่งหมดไปกับการประคองตัวไม่ให้ร่วง คนที่มีทุนเดิมสามารถใช้ชีวิตมหาลัยเพื่อค้นหาตัวเอง ลองผิดลองถูก สร้างพอร์ต และสร้างเครือข่ายได้เต็มที่
ยิ่งในประเทศที่ธุรกิจจะโตได้ต้องอิงแอบอำนาจรัฐ มิตรภาพในรั้วสถาบันการศึกษาจึงไม่ใช่แค่การมีเพื่อนเก่งๆ แต่มันคือการเชื่อมสายสัมพันธ์ล่วงหน้าระหว่างว่าที่ผู้คุมกฎ กับ ว่าที่เจ้าของสัมปทานรุ่นต่อไป
พอถึงวันรับปริญญา แม้จะเรียนจบวันเดียวกัน ใส่ครุยเหมือนกัน คนกลุ่มหนึ่งจึงได้แค่ "ใบเบิกทางไปขายแรงงาน" ส่วนอีกกลุ่มได้ "พาร์ตเนอร์ไปแบ่งเค้กประเทศ"
และวินาทีที่ก้าวพ้นรั้วมหาลัย สนามสอบซึ่งเป็นสนามจำลองที่ดูแฟร์ที่สุดเท่าที่ประเทศนี้พอจะมีให้ ก็ได้จบลงแล้ว
ระบบความสามารถนิยม (Meritocracy) ที่รัฐหลอกให้เราเชื่อมาตลอดวัยเรียนว่า "คะแนนสูงชนะ คะแนนต่ำแพ้" ใช้ไม่ได้อีกต่อไปในระบบเศรษฐกิจจริง เพราะตลาดใหญ่ของประเทศนี้ไม่ได้แข่งกันอย่างเสรี แต่ถูกล็อกไว้ด้วยโควตา ใบอนุญาต และอภิสิทธิ์ในมือคนไม่กี่ตระกูล
ในโครงสร้างแบบนี้ ลูกหลานชนชั้นนำไม่ได้ชนะเพราะเก่งกว่าในแง่ความรู้ความสามารถ แต่ชนะเพราะเขามีทั้งฟูกหนาให้ล้มได้ไม่จำกัด มีนามสกุลเปิดประตูดีลใหญ่ และมีตลาดที่รัฐช่วยกั้นคู่แข่งรายย่อยออกให้เสร็จสรรพ
ส่วนคนเก่งที่ถีบตัวเองขึ้นมาจากศูนย์ แทบไม่มีพื้นที่ให้ตั้งตัวมาสร้างธุรกิจใหม่ ๆ ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดที่ระบบเหลือไว้ให้ คือการยอมเป็นอะไหล่พรีเมียม ป้อนเข้าสู่อาณาจักรของคนกลุ่มแรก
สุภาษิตคำสอนเรื่องความขยันที่ว่า "ขยันวันนี้ สบายวันหน้า" หรือ "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" จึงฟังแล้วชวนขมปร่าในคอขึ้นทุกวัน
ไม่ใช่เพราะความพยายามไม่มีค่า แต่เพราะระบอบทุนนิยมพวกพ้องจงใจกดราคาของความสามารถ ให้ต่ำกว่าราคาของเส้นสายและทุนผูกขาดเสมอ
ถ้าไม่รื้อกติกาเศรษฐกิจข้างบน ต่อให้เด็กไทยขยันจนตายคากองหนังสือ ช่องว่างนี้ก็ไม่มีวันแคบลง
⏳3 years until 2030. How can we accelerate progress towards quality education for all?
UNESCO led an #SDG4session at ESCAP's East and North-East Asia Multi-Stakeholder Forum to identify priority actions.
💡Regional insights will help shape #APMED7 and the 2027 global review.
ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
ดราม่าวงการนิติศาสตร์วันนี้ มีอาจารย์ Guest Lecturer ท่านหนึ่งยกเลิกการบรรยายเพราะมีนักศึกษามาเข้าคลาสไม่ถึงสัดส่วนที่ท่านมองว่าเพียงพอต่อการแบ่งเวลามาสอน (12 จาก 30 คน) ความเห็นแบ่งสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งบอกเด็ดขาดดีมาก อีกฝั่งบอกแล้ว 12 คนที่มาเกือบครึ่งของคนที่ลงทะเบียนนั้นไม่มีสิทธิได้รับความรู้จากการบรรยายของท่านหรือ
ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
how to แฮ็กอารมณ์ตัวเอง
ง่วง ให้ดื่มน้ำเย็น
เศร้า ให้ออกกำลังกาย
โกรธ ให้ฟังเพลง
ขี้เกียจ ให้งดโซเชียล
หมดไฟ ให้อ่านหนังสือ
เหนื่อย ให้นอนพัก
กังวล ให้นั่งสมาธิ
เครียด ให้ออกไปเดินเล่น
คิดมาก ให้เขียนระบายออกมา
หงุดหงิด ให้ยืดเส้นเบา ๆ
ปณ.ปุ๋ยหนุ๋ย☁︎︎ᯐ𐬿🥛𖦹☆彡 retweeted
เป็นอีกวันที่อยากด่าธรรมศาสตร์มาก ๆ
เรื่องในกิตติยาคารคนว่าเยอะแล้วแหละ ผมคงไม่พูดถึง
แต่ว่าเราไม่เข้าใจที่มหาลัยเลือกที่จะจัดงานวันเดียวมากกว่าการเลื่อนงาน อพฮ ไม่โทษฝั่งคอนเสิร์ตเลยนะ เขามาใช้งานตามปกติ แต่มหาลัยและทรัพย์สินวางแผนไม่ดีหรือยังไงก็ไม่รู้ ทำให้วันจัด อพฮ ชนกับวันที่มีคอนเสิร์ต จนต้องยุบเหลือวันเดียว แถมยังเป็นวันศุกร์ที่เป็นวันธรรมดา ที่เด็กต้องลาเรียนมาอีก
และยังไม่ให้เป็นวันหยุดด้วยนะ ดีที่ส่วนใหญ่เรียนออนไลน์ แต่ก็มีเพื่อนบางคนที่ไม่ได้เช็ค Attendance เพราะมาช่วยงานคณะฯ เราในฐานะคนหนึ่งที่นั่งบูธ ก็รู้สึกว่ามันยังขาด ๆ อยู่เลย บางคณะที่ตั้งใจทำ ออกแบบกิจกรรมมามาก ๆ แต่ได้โอกาสให้น้อง ๆ มัธยมได้มาเล่น ได้มาหาตัวเองแค่วันเดียว ซึ่งมันยากมากเลยนะ แทนทีจะได้พินิจพิจารณาคุยกับพี่ที่เรียนจริง ๆ กลับมาต้องเร่งรีบเพื่อที่จะไปให้ครบทุกคณะ/กิจกรรม ที่อยากไป
มันเลยเกิดคำถามสำคัญมาก ๆ เลยว่าสรุปแล้ว Open house จัดเพื่อใครกันแน่? หรือเพื่ออะไรกันแน่ด้วยซ้ำ ผมรู้สึกว่าเขาพยายามขายกิจกรรมในกิตติยาคารมากเกินไป ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันรับคนมากขนาดนี้ไม่ได้ ควรมีระบบบริหารจัดการที่ดีกว่านี้ไหม อาจจะไม่รับ Walkin ก็ได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่เสียเวลามายืนรอหน้าฮอลล์จัดงาน และได้เดินไปหาความรู้ ไปบูธแนะแนวสักที่
ธรรมศาสตร์ไม่พยายามบอกว่ากิจกรรมตามที่อื่น ๆ นอกจากกิตติยาคารและ SC3 มีอะไรบ้างด้วยซ้ำ (แผนที่ยังเจน AI เลย) ซึ่งมา มธ ครั้งแรก ๆ ยังไงก็หลง ตึกสายสังคม ถ้าคนเยอะ ๆ แยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าคณะไหนเป็นคณะไหน มันมีปัญหาทั้งคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองสนใจอะไร และคนที่มีความสนใจอยู่แล้ว แต่ไม่ได้บอกว่ามีอะไรที่ไหนบ้าง นอกจากเดินไปที่คณะนั้น ๆ เลย
ผมไม่ได้มา อพฮ บ่อยด้วย ก็เลยไม่รู้ว่ามันแย่ขนาดนี้ทุกปีเลยรึเปล่า แต่ก็ยืนบูธครั้งแรก ดีใจมาก ๆ ที่คนสนใจคณะเรา (ไม่บอกว่าคณะอะไร) มากขนาดนี้ หรือไม่ก็เพราะรอคิว tbs กับ jc ก็ไม่รู้7585858585 แต่ก็ดีใจจิง ๆ ที่คนสนใจในทางเดียวกันกับเรา การได้คุยกับเด็กมัธยมที่สนใจในคณะตัวเองมันก็เป็นแรงบันดาลใจดีนะ เหมือนได้ย้อนกลับไปมองตัวเองตอนจะเข้าคณะนี้เหมือนกัน
เจอข้อความนี้แล้วโดนใจมาก “ความฝันจะเริ่มเบ่งบาน ก็ต่อเมื่อเราเริ่มออกเดินทางและลงมือทำ บางสิ่งจะเกิดขึ้นในวัยหนุ่มสาวเท่านั้น หากไม่ทำตามความฝันในวัยนี้แล้วจะรอให้ถึงวัยไหน” อ่านแล้วจริงมากนะ โดยเฉพาะช่วงวัยที่เรายังมีโอกาสได้ลองอะไรหลาย ๆ อย่าง ยังเปลี่ยนเส้นทางได้ และยังมีเวลาเรียนรู้จากความผิดพลาด บางทีสิ่งที่น่ากลัวกว่าการทำไม่สำเร็จ อาจเป็นการไม่เคยลองเลย แล้วต้องกลับมานึกเสียดายทีหลังว่า ถ้าวันนั้นเรากล้ากว่านี้ ชีวิตจะเป็นยังไงนะ
































