mano b

Demokratie und Stolz auf das Erbe der Schah-Diktatur – wie passt das zusammen? Reza Pahlavi erklärt, er stehe für Demokratie und Freiheit. Die Friedrich-Naumann-Stiftung beruft sich auf sein demokratisches Bekenntnis, um die Verleihung des Freiheitspreises 2026 an ihn zu rechtfertigen. Doch Reza Pahlavi erklärte in einem Interview ausdrücklich: „I am proud of the heritage of my grandfather and father.“ – „Ich bin stolz auf das Erbe meines Großvaters und meines Vaters.“ Was genau umfasst dieses Erbe? Die Berichte von Amnesty International aus den Jahren 1976 und 1978 dokumentieren systematische Folter, politische Verfolgung und schwerwiegende Menschenrechtsverletzungen unter der Schah-Diktatur. Politische Gefangene wurden durch die SAVAK und die Polizei misshandelt, gefoltert und eingeschüchtert. Diese Verbrechen sind keine bloßen politischen Meinungsverschiedenheiten, sondern historisch dokumentierte Tatsachen. Wer sich zur Demokratie bekennt, muss sich auch eindeutig von Folter, politischer Unterdrückung und den Menschenrechtsverletzungen der eigenen familiären Vergangenheit distanzieren. Deshalb richten sich grundlegende Fragen an die @fdp und die Friedrich-Naumann-Stiftung: Wie vereinbaren Sie Reza Pahlavis Stolz auf das politische Erbe seines Vaters und Großvaters mit den demokratischen Werten, für die Ihre Stiftung einzutreten beansprucht? Kann jemand glaubwürdig als Symbol der Freiheit ausgezeichnet werden, ohne sich unmissverständlich von den Verbrechen der Diktatur zu distanzieren, deren Erbe er ausdrücklich würdigt? Und warum sollte ein Preis im Namen des Freiheitskampfes des iranischen Volkes ausgerechnet an den Erben einer ehemaligen Diktatur verliehen werden? Die Freiheit Irans gehört dem iranischen Volk – nicht einer politischen Dynastie. #No2ShahNo2Mullahs #No2Pahlavi #Freiheitspreis2026 @StSaebisch @Starkwatzinger @RolandWerner @MarenJasper @C_lindner @KubickiWo @FNFreiheit @fdp @MAStrackZi @dw_persian @rbb24 @fr @ARDKontraste @Bild @derSpiegel @SZ @tazgezwitscher @welt @Tagesspiegel @faznet @fnp_zeitung @dw @zdf @derfreitag @SpiegelOnline @zeitonline @BerlinerZeitung @journalffm @ARTEde

جایزه آزادی به نام مردم ایران، ولی چرا به دست دشمن مردم ایران؟ #نه_به_پهلوی رضا پهلوی نه تنها نماینده مردم ایران نیست، بلکه او به تمام جنایتهای محمد رضا شاه و رضا شاه به عنوان میراث خانوادگی افتخار می کند. #نه_شاه_نه_شیخ #No2Pahlavi چند پرسش بنیادین از بنیاد فریدریش نائومن درباره انتخاب رضا پهلوی؛ ایران ارث و میراث خانوادگی هیچ کس نیست، اگر جایزه واقعا برای شجاعت و قهرمانی های مردم ایران برای آزادی است، چرا بنیاد فردریش نامن آنرا نزد خود به امانت تا آزادی ایران از دیکتاتوری نگه نمی دارد؟ اگر موضوع جایزه یک ترفند برای مشروعیت بخشیدن به رضا پهلوی فرزند محمد رضا پهلوی، دیکتاتور سابق می خواهید بدهید؟ اگر واقعا قصد خیانتی در کار بنیاد فردریش نامون علیه مردم ایران نیست، چطور و چه کسی در شرایط خفقان و سرکوب وحشی و مطلق توانسته به این ارزیابی برسد که که رضا پهلوی نماینده مردم است؟ اگر واقعا جایزه را برای مردم ایران در نظر گرفتید، چرا آنرا خرج فردی می کنید که هرگز ذره ای برای آزادی مردم تلاش نکرده؟ تصمیمی که به‌جای تجلیل از مبارزه مردم ایران، به فردی داده می شود که مانع اصلی در برابر قیام و سرنگونی است و بسیار مناقشه برانگیز است! بنیاد فریدریش نائومن اعلام کرده است که روز ۷ نوامبر ۲۰۲۶، در کلیسای تاریخی پاول در فرانکفورت، «جایزه آزادی ۲۰۲۶» را به مردم ایران اهدا خواهد کرد و رضا پهلوی، فرزند آخرین شاه ایران، آن را به‌صورت امانی دریافت خواهد کرد. بنیاد تأکید می‌کند که جایزه به یک فرد تعلق ندارد، بلکه برای تجلیل از مردم ایران و مبارزه آنان برای آزادی و دموکراسی است. اما پرسش اساسی همچنان پابرجاست: اگر جایزه متعلق به مردم ایران است، چه کسی به رضا پهلوی مأموریت داده است که آن را به نمایندگی از آنان دریافت کند؟ این تصمیم با اعتراض‌هایی نیز روبه‌رو شده است. از جمله ۷۱ شخصیت سیاسی و اجتماعی در آلمان و ۳۰۶ انجمن و جامعه ایرانی در کشورهای مختلف خواستار تجدیدنظر در انتخاب رضا پهلوی شده‌اند. این اعتراض‌ها نشان می‌دهد که موضوع صرفاً اختلافی بر سر یک جایزه نیست؛ بلکه به پرسش بنیادی نمایندگی سیاسی، حافظه تاریخی و مشروعیت دموکراتیک مربوط می‌شود. او میراث دار حکومتی است که با زندان و شکنجه گره خورده است و برای هزاران ایرانی که در دوران سلطنت محمدرضا شاه به زندان افتادند، شکنجه شدند یا عزیزانشان را از دست دادند، نام پهلوی یادآور خاطرات تلخ شکنجه و اعدام فرزندان شان است. این نام با سرکوب سیاسی، سانسور، محاکمات سیاسی و دستگاه امنیتی ساواک پیوند خورده است. ساواک یکی از مهم‌ترین ابزارهای حفظ دیکتاتوری شاه بود؛ سازمانی که با کنترل فعالیت‌های سیاسی، بازداشت مخالفان و شکنجه زندانیان، در حافظه تاریخی بخش بزرگی از جامعه ایران جایگاهی تاریک دارد. رضا پهلوی هنگامی که خود را وارث سیاسی و تاریخی حکومت پدر و پدر بزرگش طی 57 سال معرفی می‌کند، پاسخ‌گویی درباره جنایت‌های آن حکومت نیز به مسئله‌ای جدی و اجتناب‌ناپذیر تبدیل می‌شود. بنیادی که آزادی و حقوق بشر را ارزش‌های بنیادین خود معرفی می‌کند، نمی‌تواند نسبت به این پرسش‌ها بی‌تفاوت باشد. ساواک؛ نماد سرکوب و شکنجه و اعدام و ایجاد وحشت در ایران بوده و موضوع گذشته نیست و شامل همین رژیم آخوندی می شود، زیرا جنایتهای محمد رضا شاه باعت به قدرت رسیدن حاکمان فعلی شد. محمد رضا شاه همه آزادیخوان ایران را یا کشت و یا تا آخرین روزها که خمینی دیگر انقلاب را ربوده بود در زندان نگاه داشت. در تجمع‌های شماری از هواداران سلطنت، نمادهای ساواک دوباره ظاهر شده‌اند. گزارش سوم ژوئن ۲۰۲۶ روزنامه گاردین به نمایش آرم این ساواک بر پرچم‌ها و لباس‌های حامیان رضا پهلوی و نگرانی از عادی‌سازی میراث دستگاه پلیس مخفی شاه پرداخته است. این گزارش همچنین به فاصله‌گیری رضا پهلوی از ستایش ساواک اشاره می‌کند. ساواک برای زندانیان سیاسی سابق، نام یک نهاد اداری یا امنیتی معمولی نبود؛ نماد اتاق‌های بازجویی، شکنجه، تعقیب مخالفان و محرومیت از آزادی‌های اساسی بود. بازگشت نشان آن به تجمع‌های سیاسی، حتی اگر از سوی رضا پهلوی، هشداری درباره حضور گرایش‌های اقتدارگرا در این اوست. بنیاد فریدریش نائومن باید پاسخ دهد: وقتی قربانیان ساواک هنوز زنده‌اند و آثار شکنجه را با خود حمل می‌کنند، آیا سپردن نمادین جایزه آزادی به وارث سیاسی سلطنت پهلوی، بدون پاسخ‌گویی روشن به این گذشته، بی‌اعتنایی به رنج آنان نیست؟ حقوق کردها و خطر بازگشت منطق سرکوب نظامی آزادی فقط حق اکثریت نیست. سنجش واقعی پایبندی هر جریان سیاسی به دموکراسی، در نحوه برخورد آن با مخالفان، اقلیت‌ها و گروه‌هایی است که خواسته‌هایی متفاوت دارند. در فوریه ۲۰۲۶، رضا پهلوی در واکنش به شکل‌گیری ائتلاف احزاب کرد ایرانی، بر تمامیت ارضی کشور تأکید کرد و درباره مقابله ارتش با جریان‌های مورد نظر خود تحت عنوان «تجزیه‌طلب» سخن گفت. این موضع با اعتراض جریان‌های سیاسی کرد مواجه شد که آن را تهدیدی علیه حقوق سیاسی و ملی خود ارزیابی کردند. چه کسی به رضا پهلوی حق نمایندگی مردم ایران را داده است؟ مهم‌ترین تناقض تصمیم بنیاد فریدریش نائومن شاید در همین پرسش خلاصه شود. تنها در یک جامعه دموکراتیک، با رای آزاد و مخفی تمام آحاد مردم می توان نماینده و نمایندگانی را برسمیت شناخت اما در دوران اختناق که مردم سرکوب می شوند و تمام حقوق فردی و اجتماعی آنها تحت حاکمیت دیکتاتوری تنها ملاک مقاومت کردن است. بنابراین شایسته این است که بنیاد فردریش نامون جایزه را به امانت نزد خود نگهدارد تا زمانی که مردم با سرنگونی این رژیم به آزادی برسند.