ฝ้ายซ่าส์ retweeted
พบรัก : นี่เราอยากมาเที่ยวกับแม่หรือนี่
555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
เรียนจบมา 7 ปี เข้าใจจริงๆ ทุกบรรทัดในนี้ถูกต้องทุกอย่าง
เวลาพูดถึงความเหลื่อมล้ำทางการศึกษาในไทย เรามักนึกถึงภาพคนรวยมีเงินเรียนพิเศษ คนจนไม่มี
แต่ความจริงคือ ต่อให้คุณเป็นเด็กธรรมดาที่กัดฟันสู้จนสอบติดคณะท็อป มหาลัยท็อปได้สำเร็จ คุณก็ยังต้องไปชนกับกำแพงที่มองไม่เห็นชื่อว่า Crony Capitalism (ทุนนิยมพวกพ้อง) อยู่ดี
ด่านแรกที่ตัดกำลังคนธรรมดาตั้งแต่ในรั้วมหาลัย ไม่ใช่ความโง่ แต่เป็นต้นทุนของการห้ามพลาด
ขณะที่คนจำนวนมากต้องเรียนไปอย่างห่วงหน้าพะวงหลัง ทั้งค่าครองชีพ หนี้ทางบ้าน และความหวังของครอบครัว จนพลังชีวิตครึ่งหนึ่งหมดไปกับการประคองตัวไม่ให้ร่วง คนที่มีทุนเดิมสามารถใช้ชีวิตมหาลัยเพื่อค้นหาตัวเอง ลองผิดลองถูก สร้างพอร์ต และสร้างเครือข่ายได้เต็มที่
ยิ่งในประเทศที่ธุรกิจจะโตได้ต้องอิงแอบอำนาจรัฐ มิตรภาพในรั้วสถาบันการศึกษาจึงไม่ใช่แค่การมีเพื่อนเก่งๆ แต่มันคือการเชื่อมสายสัมพันธ์ล่วงหน้าระหว่างว่าที่ผู้คุมกฎ กับ ว่าที่เจ้าของสัมปทานรุ่นต่อไป
พอถึงวันรับปริญญา แม้จะเรียนจบวันเดียวกัน ใส่ครุยเหมือนกัน คนกลุ่มหนึ่งจึงได้แค่ "ใบเบิกทางไปขายแรงงาน" ส่วนอีกกลุ่มได้ "พาร์ตเนอร์ไปแบ่งเค้กประเทศ"
และวินาทีที่ก้าวพ้นรั้วมหาลัย สนามสอบซึ่งเป็นสนามจำลองที่ดูแฟร์ที่สุดเท่าที่ประเทศนี้พอจะมีให้ ก็ได้จบลงแล้ว
ระบบความสามารถนิยม (Meritocracy) ที่รัฐหลอกให้เราเชื่อมาตลอดวัยเรียนว่า "คะแนนสูงชนะ คะแนนต่ำแพ้" ใช้ไม่ได้อีกต่อไปในระบบเศรษฐกิจจริง เพราะตลาดใหญ่ของประเทศนี้ไม่ได้แข่งกันอย่างเสรี แต่ถูกล็อกไว้ด้วยโควตา ใบอนุญาต และอภิสิทธิ์ในมือคนไม่กี่ตระกูล
ในโครงสร้างแบบนี้ ลูกหลานชนชั้นนำไม่ได้ชนะเพราะเก่งกว่าในแง่ความรู้ความสามารถ แต่ชนะเพราะเขามีทั้งฟูกหนาให้ล้มได้ไม่จำกัด มีนามสกุลเปิดประตูดีลใหญ่ และมีตลาดที่รัฐช่วยกั้นคู่แข่งรายย่อยออกให้เสร็จสรรพ
ส่วนคนเก่งที่ถีบตัวเองขึ้นมาจากศูนย์ แทบไม่มีพื้นที่ให้ตั้งตัวมาสร้างธุรกิจใหม่ ๆ ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดที่ระบบเหลือไว้ให้ คือการยอมเป็นอะไหล่พรีเมียม ป้อนเข้าสู่อาณาจักรของคนกลุ่มแรก
สุภาษิตคำสอนเรื่องความขยันที่ว่า "ขยันวันนี้ สบายวันหน้า" หรือ "ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" จึงฟังแล้วชวนขมปร่าในคอขึ้นทุกวัน
ไม่ใช่เพราะความพยายามไม่มีค่า แต่เพราะระบอบทุนนิยมพวกพ้องจงใจกดราคาของความสามารถ ให้ต่ำกว่าราคาของเส้นสายและทุนผูกขาดเสมอ
ถ้าไม่รื้อกติกาเศรษฐกิจข้างบน ต่อให้เด็กไทยขยันจนตายคากองหนังสือ ช่องว่างนี้ก็ไม่มีวันแคบลง
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
เมื่อเช้าจะไปซื้อน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ พอเปิดประตู้รั้วออกไป เจอแมวส้มนั่งปลดทุกข์อยู่ฝั่งตรงข้าม หน้าตาขึงขังจริงจังเป็นอย่างมาก
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
โปรสติกเกอร์ไลน์ ธีมไลน์ อิโมจิไลน์
ย้ำ ‼️รี& แคป
50 c 17 ฿
70 c 25 ฿
85 c 29 ฿
100 c 34 ฿
120 c 40 ฿
150 c 51 ฿
ทักไลน์ lin.ee/nLKmqU3
#สติ้กเกอร์ไลน์ #ธีมไลน์น่ารัก #ธีมไลน์ #สตกไลน์ #stickerline #เมโลดี้ #สติกเกอร์ไลน์ราคาถูก
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
ชอบประโยคนี้มาก
“จงเมตตาต่อตัวเอง ร่างกายของคุณกำลังทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อให้คุณมีชีวิตอยู่”
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
#น้ำท่วม ไม่มีใครรู้เลยว่าประกันสังคมช่วยได้ ถ้าน้ำท่วมหรือเกิดภัยพิบัติจนทำงานไม่ได้ มารับเงินว่างงานจากเหตุสุดวิสัยได้นะ ได้ 50% ของเงินเดือน
มันดีมาก แต่คนไม่รู้เลยเพราะเขาไม่โปรโมท แทนที่ปกส.จะเป็นเบาะรองรับของเราได้จริงๆ
ดังนั้น วันอาทิตย์นี้ ไป #เลือกตั้งประกันสังคม เถอะนะ
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
การไม่เสพชีวิตคนอื่นในโซเชียลมากจนเกินไปคือหนทางแห่งการดับทุกข์จริงๆ นี่ไม่ค่อยได้ดูว่าชีวิตใครเป็นยังไง ไม่เปรียบเทียบชีวิตตัวเองกับชีวิตคนอื่น แล้วรู้สึกมีความสุขกับสิ่งเล็กๆ รอบตัวได้ง่ายขึ้นเยอะเลย
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
วัย 35 - 40 เนี่ย
พ่อ แม่ ผู้สูงวัยที่บ้านเริ่มป่วยแล้วนะคะ
ใครที่อยากไปเที่ยว อยากใช้ชีวิตสนุกๆ ใช้ก่อน 35 ให้ได้เยอะๆ เพราะเราไม่รู้หรอกว่าพ่อแม่จะป่วยเรเวลไหน ต้องดูแลขนาดไหน
ของเราไม่ได้ไปต่างประเทศ หรือเที่ยวค้างคืนในประเทศ มาร่วม 2-3 ปีแล้วค่ะ ห่างพ่อกับแม่ไม่ได้เลย เพราะไม่มีคนดูแล
ฝ้ายซ่าส์ retweeted
จากเรื่องต้า–ยัต ชัยโสโร ทำให้รู้เลยว่าคนส่วนใหญ่ยังแยก เงินส่วนตัว กับ เงินของนิติบุคคล ไม่ออกจริง ๆ
ขอไม่ตัดสินนะว่าเคสนี้ใครถูกใครผิด เพราะมันยังมีข้อพิพาทกันอยู่ แต่เห็นหลายคอมเมนต์พูดประมาณว่า “ก็ถือหุ้นตั้ง 98% เงินบริษัทก็แทบจะเป็นเงินเขาทั้งหมด จะเอาออกมาใช้ทำไมไม่ได้”
ไม่ใช่ครับ
คุณถือหุ้น 98% แปลว่าคุณถือ หุ้นของบริษัท 98% ไม่ได้แปลว่าเงินสด 98% ในบัญชีบริษัทกลายเป็นเงินส่วนตัวของคุณ
บริษัทที่จดทะเบียนเป็นนิติบุคคล คืออีกบุคคลหนึ่งตามกฎหมาย มีทรัพย์สิน มีหนี้ มีรายได้ มีค่าใช้จ่ายของมันเอง คุณเป็นเจ้าของ “หุ้น” แต่ทรัพย์สินในบริษัทเป็นทรัพย์สินของ “บริษัท”
สมมติบริษัทมีเงินในบัญชี 10 ล้านบาท คุณถือหุ้น 90% ก็ไม่ได้แปลว่ามีเงินส่วนตัว 9 ล้านบาทนอนอยู่ในบัญชีนั้น แล้วจะกดออกมาใช้เมื่อไรก็ได้
ถ้าบริษัทจะจ่ายเงินให้ผู้ถือหุ้น มันมีวิธีของมัน เช่น เงินปันผล ซึ่งกฎหมายก็กำหนดอีกว่าต้องจ่ายจากกำไรและต้องผ่านกระบวนการที่กำหนด หรือถ้ากรรมการ/ผู้ถือหุ้นเอาเงินบริษัทไปยืม มันก็ควรถูกบันทึกเป็น “ลูกหนี้บริษัท” มีที่มาที่ไปทางบัญชี ไม่ใช่ตีความว่า “บริษัทกู เงินก็กู”
นี่คือเหตุผลที่ธุรกิจจริง ๆ ต้องแยกบัญชีบริษัทกับบัญชีส่วนตัวออกจากกันให้เด็ดขาด
ถือหุ้น ≠ ถือเงินสดของบริษัท
เป็นกรรมการ ≠ กระเป๋าเงินบริษัทเป็นกระเป๋าเงินเรา
ถือหุ้น 98% ≠ ถอนเงินบริษัท 98% ได้ตามใจ
เรื่องชัยโสโรผมไม่รู้ว่าศาลจะวินิจฉัยว่าใครถูกใครผิด แต่เรื่องหนึ่งที่ดราม่านี้สอนคนทำธุรกิจได้ดีมากคือ ทันทีที่คุณตั้งนิติบุคคล เงินของบริษัทก็ไม่ใช่เงินในกระเป๋าส่วนตัวของคุณอีกต่อไป



























