꿀동 𝙃𝙤𝙣𝙚𝙮𝙟𝙪𝙜

Çevirisini Groka yaptırdım. Türkçe Alt Yazı MetniTeşekkür ederim. Sık sık büyük sürrealist Leonora Carrington’ın eserlerini düşünürüm, bir de onun bir zamanlar söylediği şu cümleyi: “Söyleyemeyeceğimiz o kadar çok şey var ki. İşte bu yüzden sanatımız var.” Kelimelerle mücadele ediyorum. En iyi seçilmiş heceler bile hayal kırıklığına uğratabilir, yanlış temsil edebilir, kılı kırk yarıyor ya da bağ kuramıyor. Kelimeler çoğu zaman gerçekten hissettiklerimizin çok gerisinde kalıyor. Ama işte buradayım, şimdi sizinle konuşuyorum. Bir oyuncu olarak, dilin içinde boğulmuş bir meslekte var oluyorum. En kötü hâlinde kelimenin tam anlamıyla bir bataklığa dönüşen, ama en iyi hâlinde insanları dilsiz bırakabilen bir meslek. Başkasının sözlerini kendi sözlerin yapmak oldukça karmaşık bir nörolinguistik süreç. Önce o kelimelerle derinden bağ kurmak, sonra da onları izleyiciyle rezonansa sokacak şekilde yorumlamak. Belki de bu yüzden her zaman anlamı, fırsatı söylenenin, söylenmeyenin, söylenmeye çalışılanın, söylenmiş olmasını istediğin ya da istemediğin şeylerin arasındaki boşluklarda arıyorum. Bazen bir ömür boyu kelimeleri geri almaya, yeniden yazmaya, silmeye çalışırız. Tıpkı tarihlerde ve halklarda yaptığımız gibi. Çoğu zaman pek anlamadığımız, bilinçsiz, neredeyse hiç öz farkındalığı olmayan, bağlama ve sonuçlarına duyarsız hâllerden konuşur ve hareket ederiz. Ve çoğu zaman en çok o zaman konuşuruz. Bir metne yaklaşırken kelimelerin etrafımdaki insanlar ve mekânlar üzerindeki etkisine bakarım. Kelimeler ıskaladığında, isabet ettiğinde, kuşattığında ne oluyor? Yaşadığımız şu zamanlarda ise söyleneni ısrarla duymayı reddeden insanlara ve o konuşmaları dışarıda bırakan mekânlara dikkat ediyorum. Neden? diye soruyorum. Neden? Tam olarak iletişim kurabileceğimden şüphe duymak her zaman benimle. Ve bir kadın olarak bu şüphe çoğu zaman özgüven eksikliği olarak yorumlanıyor. Ama öyle değil. O şüphe benim sanatsal başlangıç noktam. Duymamı sağlayan, görmemi sağlayan, hissetmemi sağlayan şey o. O şüpheyi yok etme çabası, onunla birlikte ve onun izinde yaratma dürtüsü beni eyleme itiyor. Düşüncesiz kesinliğin hüküm sürdüğü belirsiz bir dünyada, şüphenin yaratıcı süreç için hayati olduğuna inanıyorum. Meydan okumayı, sorgulamayı, keşfetmeyi başlatan odur. Konuşmaya ve bağ kurmaya imkân verir. Değişime imkân verir. Bu mu? Şu mu? İkisi de mi? Hiçbiri mi? Önemli mi? Bunu yapmalı mıyım acaba? Şüphe, “Bu metni, bu fikri, bu isteği, bu önermeyi hiçbir zaman tam olarak anlayamayabilirim” dememi sağlar. O zaman kaybedecek neyim var? Beni iş birlikçilerime sıkı sıkı tutunmaya, ilk “en iyi” sandığım fikirlere ise hafifçe bırakmaya iter. Böylece o fikirler büyüyüp evrilebilir. Şüphem beni daha açık kalpli, daha düşünülmüş risklere yöneltir. Ama zamanla, “kariyer” denen şey oluştukça, bu şüphenin karşısında risk almaya devam etmek cesaret ve titizlik ister. Bugün bu onuru, dünyanın en titiz, en cesur ve en anıtsal sanatçılarından bazılarıyla paylaşmam… İşte bu gerçekten beni dilsiz bırakıyor. Kelimeler yetmiyor. Yarın uyandığımda bu an kaybolmuş olacak ve daha zengin, daha derin, daha doğru bir şey söylemiş olmayı dileyeceğim. Ama bildiğim ve tekrar tekrar söyleyebileceğim tek şey şu: Bana verilen bu onur için derinden minnettarım. Hiç dokunabileceğimi hayal bile etmediğim bir Olimpos gibi. Ruhumu yükselten güzel bir sürpriz ve gerçekten derin bir onur. Bu yüzden Japonya Sanat Derneği’ne, saygın jüriye, diğer ödül alan arkadaşlarıma ve elbette Japonya’ya teşekkür ederim. Teşekkür ederim.