
Psikolog, MSc, [email protected]
istanbul
Joined August 2011
- Tweets4.7K
- Following1.1K
- Followers42.3K
- Likes16.7K
Pinned Tweet
Kendimizi keşfetmek için birbirimizle temas etmeliyiz; çünkü hepimiz birbirimizin yansımalarıyız.
Hande Okçuoğlu retweeted
Altı yıllık bekleyişin ardından Bir Başkadır’ın dört bölümlük kısacık bir sezonla dönecek olması beni de şaşırtmıştı. Bu kadar verimli, karakterlerine böylesine emek verilmiş bir dünyaya, yıllar sonra bir bakıp çıkmakla mı yetinecektik?
Heyecanla beklediğim ikinci sezonu izledikten sonra da bu duygum tamamen geçmedi. Hikâyelerin devamını, bazı yüzleşmelerin sonrasını hâlâ merak ediyorum.
Bir Başkadır’ın haletiruhiyesi de ülkeyle birlikte tamamen değişmiş. Daha karanlık ve kasvetli bir evrendeyiz artık. Neymiş o çalınan? Aa neşemiz gitmiş.
Artık tüm konuşmalar kalın bir hüzün tabakasıyla kaplı. Geçim derdi, eriyen orta sınıf, düşmanlığa dönüşen kutuplaşmalar, gittikçe büyüyen şüphe ortamı odanın havasını ağırlaştırmış.
Meryem’in ekmeğin aslanın ağzında oluşuna getirdiği düzeltme, sezonun ve ülkenin ekonomik panoramasını birkaç kelimeye sığdırıyor: “Fare de aç, aslan da”. Geçim zorluğuna ilişkin atasözünün bile kullanım süresi dolmuş. Hayattan bir parça koparabilmek için gösterilen çabanın karşılığı giderek belirsizleşirken, para hesabı, gelecek hesabının önünü kapatıyor. “Başka yere gitti iş. Bambaşka yere gitti.”
Psikoloji ve felsefe okuyan, sorgulamaya açık, YouTube’da küçük canlı yayınlar yapan Hilmi’nin başına gelenler de bu iklimin içinde anlam kazanıyor. Hepi topu 500 takipçiye ulaşmış bir imamın sözleri bile yeterince tehlikeli bulunabiliyor.
Oysa Hilmi’nin yayınını dinleyip içeri alınmasına neden olan kişi de Muzaffer. Meryem’in sığındığı babacan otorite, korktuğu gücün ta kendisi.
Meryem’in eşi yenilikçi imam Hilmi Edirne’de cezaevindeyken, dizinin finalinde Peri’nin tanınmış muhalif gazeteci eşi Bahadır’ın da aynı başkomiserin karşısına çıkmasıyla iki kadının hayatı aynı kırılganlıkta kesişiyor.
Peri’nin eğitimi, sınıfsal ayrıcalıkları, imkânları da artık onu bu korkudan uzak tutmaya yetmiyor. İkisi de sevdikleri adamların başına gelecekleri bekliyor. Meryemcik bir de bebek bekliyor.
Muzaffer’i yasının ve uykusuzluğunun içinden tanıyoruz. Köyünden çıkmış, meslekte yükselmiş, hayatı ve insanları bildiğine inanan, kalıbıyla yoğun güven telkin eden bir adam. Peri’nin odasındaysa bu güvenin öteki yüzü beliriyor. Sigara içmek istiyor, itiraza rağmen içiyor, perdeleri neredeyse zorla kapattırıyor.
Derdini anlatmaya geldiği odaya, kendi kurallarını da getirmiş.
Meryem’in sohbetten aldığı zevk, Peri’nin ona duyduğu yakınlık, o karşılığın ekrandaki en güzel biçimlerinden.
Fakat artık konuşabildikleri odaya yeni korkular doluyor.
Kendilerini anlamak için buldukları dil, hayatlarını kuşatan siyasi ve ekonomik koşulları değiştirecek gücü sağlamıyor. Terapide kazanılanların kıymeti dururken, o kazanımlarla yaşayabilecekleri alan küçülüyor.
Dizinin, Meryem’le Peri’nin son konuşmasının ardından Sürü’ye açılan finalini de bu hafızanın içinden okumak mümkün.
Tren, yoksulluk kadar umut da taşıyarak yol alıyor; biz, daha fazla şey bildiğimiz ve konuşabildiğimiz bir odada, yarının yolunu açmakta zorlanıyoruz.
Her şeye rağmen, biraz daha umut istiyor insan. Çünkü hikâye bitmiş değil.
@ZehraCelenk yazdı fayn.press/bir-baskadir-2026… #BirBaşkadır
Her insanın illaki bir ‘yeter, burama kadar geldi’ noktası vardır. İşin ilginci, bir şeyler oraya kadar geldi diye de hayat durmaz, bir şekilde kendine katar insanı ve kişi de ‘orası’ndan devam eder. Bitti dersin bitmez, yetti dersin devam edersin..
Ha konu sadece devam etmek mi? Bazen belki evet.. Bazen de o ilk yoğunluk, çökkünlük ve bıkkınlık geçtikten sonra insan bir bakma fırsatı bulabilir;
‘buram’a kadar nasıl bekledim, ne yaşadım, beni bu radde tetikleyen şey hangi yarama denk düşüyor, hayatta başka anlamlar da yaratmak mümkün mü?
Yeter artık değil mi, yetti yani; doğru, üzgünüm..
Ama biliyorum, hala devam edebilecek bir yer var.
Değişimin yolu, olanı ve olmayanı anlamakla başlıyor. Bunların idrakinin de yavaşlamakla oldukça ilgisi var. 150km hızla giderkenki dışarıda gördüklerimizle 60km hızla giderkenki gördüklerimiz farklı olacaktır.
Teknolojinin önünü açtığı bu hızlanma, acelecilik, bekleyememek en çok bu yönden düşündürüyor. Artık isteniyor ki süreçler uzun uzun sürmesin, kısa cevaplara hemen Ai’la ulaşılsın… Zamanı kendi hayrına kullanmak istenmeyen bir şeymiş gibi, ve sanki kendine iyi gelecek şeylerin zaman gerektirmemesi gerektiğine dair oluşan bir inanç sistemi..
Önce bir durup bakmak, gördüğüm şeye eşlik eden duyguları hissetmek, hemen onun ismini koymadan o hissiyatla kalabilmek, merkezine dönüp orada biraz dinlenebilmek… Bu kadar hızın ve uyaranın göbeğinde belki de en unutmamamız gereken şeyler..
Dönüşüm ve idrak, çok büyük şeylerde değil, bu küçük ve yavaş anlarda oluşuyor. ‘Aha’ diyebilmek için biraz o zamanın içine yerleşmek gerekiyor.
Hande Okçuoğlu retweeted
Tüm olamamış yetişkinlerin izlemesini istediğim tek kanal ya.
“Ayrılabilmek için sevebilmek gerekir.”
Bilinçdışının kendi ritmi vardır. Çok sevdiğiniz yakınınızı ölüm yıldönümü zamanında rüyanızda görebilirsiniz. Ansızın her şey onu hatırlatabilir. Zor bir dönemdeki aynı iç sıkıntısını aynı tarihlerde sebepsiz yere hissedebilirsiniz. Bilinç hatırlamasa da bilinçdışı hatırlar.
İnsanın en büyük dramlarından ve zorluklarından biri, gerçekte olanla kendi düşüncesi arasındaki o boşlukta kalamamak olmalı, yani ‘varsaymak’. Gerçekte olanı olduğu haliyle okuyup kabul edebilmek en büyük özgürlüklerden biri sanıyorum.
En korktuğum şey başıma geldiğinde hayata devam edebildiğimi, ölmediğimi, içimde hala güzel şeylerin devam ettiğini göreceğim. ‘Bunsuz yaşayamam’ diye diye kendimi soktuğum o hapishanenin çıkışındaki o özgürlük hissi… Tarifsiz.
Hande Okçuoğlu retweeted
Freud, olgunlaşmanın temelinde yas süreci olduğunu söyler. Çünkü büyümek; her şeyi kontrol edemeyeceğinizi, anne-babanızın birer Tanrı değil sıradan, kusurlu ve ölümlü insanlar olduğunu, dünyada mutlak bir adaletin bulunmadığını kabullenerek çocukluk imajlarını tek tek gömmektir. Olgunlaşmak, bitmeyen bir kayıp ve yas halidir.
‘Ruhunuzda bir sıkıntı bir tükenmişlik hissediyorsanız şarkı söyleyin. Kalbiniz hangi şarkıyı söylemek istiyorsa. Bazen o da konuşabilmek ister.’
diyor bir Şaman öğüdü.
İfadeye yer açmalıyız ki tıkanmışlıklar duygu renklerini soldurmasın, bizi donuklaştırmasın.
Ve ifade edip paylaşabilelim ki bir şeyleri, sesimiz de solmasın;
‘Buraya bir cümle koydum. Bırak, acımızı birileri duysun. Hem zaten şiir niye var? Dünyanın acısını başkaları da duysun!’
Birhan Keskin
Kaçtığın önüne düşer,
İttiğin sınavın olur,
Yapmam dediğini yapacak olursun;
Bu böyledir,
Neye dirensen karşıtlık oluşur,
Döne dolaşa gelir seni bulur;
Neyin bekçiliğini yapsan gol hep oradan gelir.
Öncelikle, maşallah böyle cevap vermeyen o psikiyatristlere:)
'Söylediğine değil yaptığına bak, seni sevmiyorsa bırak' kahveli dedikodulu arkadaş tavsiyesi olabilir ama psikoterapide yeri olmadığı kesin.
Psikoterapide üzerine düşünülecek mesele 'onu bırakmalı mıyım'dan ziyade, 'benden esirgenen, bana verilmeyen bir şeyi ondan almaya çalışmamın nedeni nedir acaba' sorusudur.
Insanlar gerçeği bilmediği, anlayamadığı için değil, bir fantezinin kaybına katlanamadığı için vazgeçemez çoğu zaman. O yüzden görüşme odasında terapistin zihnindeki doğrular, yanlışlar, ona ait mantıklı görünen kararlar değil, üzerine birlikte düşünecek sorular yankılanmalıdır.
Hande Okçuoğlu retweeted
Ayrılık sonrası geride kalmış ilişkiyi ve sevgiliyi kötülemek unutmaya yardımcı olmaz. Olsa olsa insana kararını onaylatır. Her olumsuz yorumla insan içindeki olumlu yanları tutmaya dahi çalışabilir. Unutayım derken kıyamayabilir.
Unutmak, bırakmaktır.
Çabasızlık, unutturandır.
Hande Okçuoğlu retweeted
Ne kadar güzel özetlemişsin mevzuyu
“Bana psikolog olmaktan başka çare bırakmayan anne ve babama teşekkür ederim “diyerek .
mekanın cennet olsun @BaverM
Yoksa solacak diye bitki yetiştirmeyelim,
Muhtemelen bizden önce ömrünü tamamlayacağı için hayvan sahiplenmeyelim…
Merakıyla, üretimiyle, ilgisiyle @BaverM her zaman ilham vericiydi. Çok üzücü bir kayıp…
Ailesine ve tüm sevenlerine baş sağlığı diliyorum.











